Final Fantasy VII Remake Intergrade

De Switch 2-versie is niet zomaar een port. Dit is de volwaardige Intergrade-editie die oorspronkelijk voor PS5 en PC verscheen, compleet met alle visuele verbeteringen en de Yuffie DLC. Dat betekent ook dat alle texture-problemen die de PS4-versie plaagden hier opgelost zijn. Het verschil is opvallend. De originele PS4 release leed hier en daar aan textuurproblemen die er uitzagen alsof ze nog moesten inladen, maar op de Switch 2 is dat probleem verholpen en ziet alles er een stukje scherper uit.

Technisch prima

Nintendo's nieuwe console gebruikt een mini DLSS-model om het beeld op te poetsen. Het resultaat is opmerkelijk scherpere beeldkwaliteit die je niet verwacht van een hybride console. Docked ziet het er gewoon fantastisch uit, alsof je naar een current-gen-ervaring kijkt. In handheld-modus schroeft de resolutie weliswaar wat terug, maar eerlijk gezegd viel me dat amper op tijdens het spelen. De DLSS-technologie doet goed werk om de scherpte te behouden, zelfs wanneer de native resolutie lager draait.

De laadtijden zijn ook een pak sneller dankzij de Switch 2 diens SSD-opslag vergeleken met de PS4-versie. Dat is eigenlijk bizar als je bedenkt dat dit een console is die je in je rugzak kunt stoppen. Het is een klein detail en maakt de hele ervaring een stuk vloeiender en aangenamer.

De switch 2-versie draait op 30FPS en daar valt niet aan te ontkomen. Voor een action-RPG met een gevechtssysteem dat snelheid en timing beloont, is dat niet ideaal. De eerste uren voelde het spel wat stroef aan, vooral als je gewend bent aan de 60FPS ervaring op PS5. Toch went het verrassend snel. Na een paar uur merkte ik dat mijn verwachting en onwennigheid zich had aangepast. De framerate blijft bovendien stabiel, zelfs tijdens de meest chaotische gevechten met explosies en magie die over het scherm vliegen.

Cloud in je broekzak heeft wel een prijskaartje

De grootte van deze versie is iets boven de 90GB. Deze game is gigantisch en past simpelweg niet op een cartridge. De maximale beschikbare cartridge grote is 64GB. De fysieke versie is daarom helaas een game key card, waarbij je enkel de licentie fysiek hebt en je het spel alsnog volledig moet downloaden. Dit is niet de schuld van Square Enix, maar eerder een symptoom van hoe games tegenwoordig in omvang groeien in combinatie met de beperkte oplossingen hiervoor van Nintendo.

Met zo'n filesize merk je ook meteen hoe beperkt de interne opslag van de Switch 2 eigenlijk is. Je moet strategisch gaan nadenken over welke games je geïnstalleerd houdt. Voor mij persoonlijk geen dealbreaker maar het is wel iets om rekening mee te houden, zeker als je een verzamelaar bent die graag alles paraat heeft.

Midgar door de ogen van terroristen

Het verhaal blijft boeien. We zitten nog steeds in de openingsuren van de originele FF7 uit 1997, maar uitgerekt tot een volwaardig 60-uur durend avontuur. Je speelt Cloud Strife, een ex-SOLDIER die zich heeft aangesloten bij Avalanche, een rebellengroep die energiereactor van Shinra saboteert.

Midgar zelf is de echte ster. Deze dystopische metropool bestaat uit gigantische platen die de stad in lagen verdeelt. De rijken wonen bovenop in luxe, terwijl de armen onderaan in de sloppenwijken het moeten doen zonder natuurlijk zonlicht. Avalanche gelooft dat Shinra's Mako-reactoren de planeet uitputten; dat ze letterlijk de levensenergie uit de aarde zuigen. Of ze gelijk hebben, is een vraag die het spel slim open houdt.

Remake kreeg destijds kritiek omdat het die eerste Midgar-sectie zo extreem heeft uitgerekt. Van zes uur naar zestig uur is echt opmerkelijk. Ik snap de kritiek ergens wel, maar ik heb er persoonlijk nooit problemen mee gehad. Midgar is gewoon te interessant als setting, met genoeg variatie tussen de verschillende sectoren om het boeiend te houden. Sector 7, Sector 5, Wall Market, de Shinra Tower, elk gebied heeft zijn eigen identiteit. Als je zoals ik niet genoeg kunt krijgen van Final Fantasy 7, dan voelt Remake als een thuiskomst die je niet wilt missen.

De Intergrade-versie voegt het Yuffie-hoofdstuk toe. Dit personage komt uit Wutai, een rivaliserende natie, en is op zoek naar Avalanche, terwijl ze ondertussen Wutai-nootjes uitdeelt aan Midgar-bewoners, die hopelijk een goede tandverzekering hebben. Het is vermakelijk dankzij haar unieke speelstijl en kinderlijk enthousiasme, maar voegt weinig toe aan het grotere verhaal. Zie het als een bonus die het personage en Wutai teased. Het is niet essentieel en zelfs het vervolg doet maar weinig met deze rivaliteit. Je kunt dit stuk direct spelen na het opstarten, maar ik raad aan toch eerst de basis game te doorlopen voor de nodige context.