In tegenstelling tot andere shooters, zoals Call of Duty of Battlefield, ligt het tempo veel lager. Je moet rekening houden met je positie, je teamgenoten en de vijand, die je vaak nauwelijks kunt zien. In veel opzichten kun je de game sterk vergelijken met Hell Let Loose, al ligt de snelheid bij Gallipoli een stuk hoger. In essentie kun je de game qua tempo het beste beschrijven als een mix tussen Battlefield en Hell Let Loose.
Dit is geen game waarin je van het ene vuurgevecht naar het andere sprint. Soms ben je minutenlang bezig met het voorzichtig verplaatsen van je squad, terwijl je probeert te bepalen waar de vijand zich bevindt. Je loopt van dekking naar dekking, kijkt over een zandwal of door een opening in een loopgraaf en wacht op het juiste moment om verder te gaan. Dit klinkt voor sommige spelers misschien saai, maar juist die rustige momenten zorgen ervoor dat de gevechten die daarop volgen harder aankomen.
Ook de gunplay is trager dan je gewend bent. Het richten neemt tijd in beslag, het herladen duurt lang en wanneer je met een grendelgeweer je eerste schot mist, moet je geduldig wachten voordat je opnieuw kunt vuren. Dat kan in het begin behoorlijk frustrerend zijn, zeker wanneer een vijand op enkele meters afstand voor je staat.
De wapens zijn dodelijk, maar tegelijkertijd omslachtig. Met één goed geplaatst schot kun je de vijand meestal uitschakelen. Iedere kogel telt. Dat verandert de manier waarop je speelt. Je kunt niet zomaar uit dekking springen, een paar kogels afvuren en vervolgens snel weer wegduiken.
Daar komt het suppressiesysteem nog bij. Zelfs wanneer je een vijand niet raakt, kan vuur in zijn richting ervoor zorgen dat hij onder druk komt te staan, zijn zicht vermindert en zijn wapen meer gaat bewegen. Schieten heeft daarom niet altijd als doel om iemand onmiddellijk te doden. Soms wil je vooral voorkomen dat de vijand zijn hoofd boven de loopgraaf uitsteekt, zodat je teamgenoten verder kunnen gaan. Bovendien word je in-game beloond voor suppressie, aangezien je er ook XP voor krijgt.
Ik ben er zeker van dat de stroefheid van de wapens niet iedereen zal bevallen. Het is een duidelijke designkeuze die samenvalt met de filosofie van de Eerste Wereldoorlog en die van BlackMill Games. Maar wie echt bereid is om zijn speelstijl aan te passen, ontdekt achter de trage wapens een verrassend tactisch systeem.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie