HORSES

HORSES presenteert zichzelf als een stille film, compleet met zwart-witbeelden en het constante geluid van een draaiende videoband. De game maakt veelvuldig gebruik van extreme close-ups om alledaagse zaken vervreemdend te maken. Wanneer de boer spreekt of grijnst, zie je zijn mond van oncomfortabel dichtbij. Het effect is verontrustend zonder expliciet te zijn.

HORSES gebruikt ook een mix van in-game graphics met echte live-action-beelden. Bepaalde acties triggeren korte filmpjes in plaats van gerenderde scènes. Deze plotselinge overgangen tussen cartoony graphics en realistische beelden creëren een constante dissonantie die perfect past bij de thematiek. De visuele stijl is bewust gekozen en hoewel de cartoony graphics niet voor iedereen zullen werken, ben ik achteraf blij dat de ontwikkelaar niet voor realisme heeft gekozen.

Een zomerbaantje

De setup is simpel. Je speelt als Anselmo, een jongeman wiens ouders vinden dat hij wat karaktervorming nodig heeft. De oplossing? Een verplichte vakantiejob van veertien dagen op een afgelegen boerderij. Vrijwel onmiddellijk ontdek je dat de paarden op deze boerderij geen paarden zijn. Het zijn naakte mensen die paardenmaskers dragen en gedwongen worden zich als vee te gedragen. Ze worden zowel fysiek als mentaal mishandeld door je werkgever. Als speler doorloop je alle veertien dagen die Anselmo op de boerderij doorbrengt. Elke dag bestaat uit taken rond de boerderij zijn moestuin en diens "vee". Naarmate het spel vordert, worden de opdrachten extremer en confronterender.

De banaliteit van het kwaad

Hier raakt HORSES aan zijn kernthema: de gedachteloze gehoorzaamheid waarmee mensen vaak meewerken aan wanpraktijken onder het mom van "ik doe gewoon mijn werk". Het is een ongemakkelijke spiegel die de game je voorhoudt. Als speler voer je de dagelijkse taken uit, waarbij je steeds vaker stilstaat bij wat je eigenlijk aan het doen bent. Die reflectie is precies wat de maker beoogt.

Naast deze centrale boodschap behandelt HORSES ook zware thema's zoals zelfmoord, religieus trauma en machtsdynamiek. De game waarschuwt je hier expliciet voor, zowel op de winkelpagina als bij het opstarten. Dit zijn geen loze waarschuwingen. Als bepaalde thema's je raken, neem die waarschuwingen dan serieus.

Gameplay en de ban

De gameplay zelf is bewust minimalistisch. Je loopt rond in first-person, interacteert met personages en objecten en volbrengt je taken. Er zijn geen complexe mechanismen of uitdagende puzzels. Toch is dit precies wat de game nodig heeft. De simpele gameplay zorgt ervoor dat je focus volledig ligt op de ervaring en de thematiek terwijl je slaafs je taken volbrengt.

Verwacht geen traditionele horror. Er zijn geen jumpscares of monsters die je achtervolgen. De angst komt uit het langzaam normaliseren van het abnormale, uit de grenzen die steeds verder worden verlegd. HORSES is psychologische horror in de puurste zin.

HORSES werd vroeg in het proces van Steam verbannen. De ontwikkelaar probeerde aan Valve's beleid te voldoen, maar kreeg het nooit voor elkaar. Epic Games Store keurde de game eerst goed, maar verbande deze 24 uur voor release, vermoedelijk vanwege de aandacht die de Steam-ban had gegenereerd. Gelukkig is de game beschikbaar op GOG en Itch.io, maar het bereik blijft hierdoor beperkt.

Conclusie:

HORSES duurt ongeveer drie uur en dat is precies genoeg voor wat het wil bereiken. Het is geen traditionele horrorgame die ik iedereen kan aanraden, maar voor wie bereid is zich over te geven aan een ongemakkelijke ervaring, komt hier wel aan zijn trekken. De ban op Steam en Epic is naar mijn mening onterecht. Ja, de thema's zijn zwaar, maar nergens wordt een rode lijn overschreden. Een 18+-label met inhoudelijke waarschuwing had volstaan. Het feit dat Steam bijna een monopolie heeft op PC gaming maakt dit soort moderatie problematisch. HORSES verdient een breder publiek dan het nu kan bereiken en dat is misschien wel de grootste tragedie van dit hele verhaal.