HPL: Nyarlathotep Rising

Deze game is een narratieve RPG, wat betekent dat het een visual novel is met RPG-elementen. Je hebt een aantal eigenschappen en de keuzes die je maakt veranderen deze eigenschappen. Verder bouw je relaties op met personages die je in de game tegenkomt en die je zou kunnen verpesten. Zoals altijd met een RPG kan het zijn dat je bepaalde keuzes niet kunt maken, omdat je niet genoeg punten hebt voor een eigenschap.

Drie personages, drie problemen

Je begint met het kiezen van een personage waar je de hele game mee speelt. Ik koos voor Mark, een oorlogsveteraan die heeft gevochten in de Belgische loopgraven van de Eerste Wereldoorlog en hij is daardoor flink getraumatiseerd. Je kunt verder ook kiezen voor Anna, een getalenteerde schilder die op het punt staat door te breken, en Victor, die lid is van een mysterieuze cult.

Hoewel de game je vertelt dat er drie verschillende verhalen zijn, is dit niet helemaal waar. Al vroeg in de game kom je de twee andere personen gewoon tegen en beleef je redelijk hetzelfde avontuur. Het is echter wel zo dat je het perspectief van het andere personage ziet en dat is een redelijk andere ervaring die je ook compleet andere inzichten geeft in de spelwereld.

Na het kiezen van een personage, begint het verhaal. Dit verhaal is compleet geschreven, zoals dit ook in visual novels wordt gedaan. Het is een hoop tekst, dus als lezen niet jouw ding is, zou ik deze overslaan. Aan de andere kant is denk ik geen review van mij echt geschikt is als je niet van lezen houdt, aangezien het vaak lange teksten zijn.

Een verhaal dat H.P Lovecraft eer aan doet

De game begint in 1929 in het universum van de befaamde Cthulhu-verhalen. Als Mark begin je in Londen, waar je werkt op een accountantskantoor. Je krijgt de opdracht om op het platteland de erfenis te regelen van een landeigenaar die zojuist is overleden.

Op het landgoed ontmoet je Anna en Victor, die je ook kunt kiezen om mee te spelen. Je ziet meteen dat Mark en Anna tot elkaar aangetrokken zijn en Victor is in het begin vooral een beetje een mysterieus iemand, waarvan je het moeilijk vindt om hem te vertrouwen.

Dat er iets niet klopt aan het landgoed, blijkt al snel duidelijk te zijn. Na twaalf jaar worden opeens de nachtmerries van de oorlog levensecht en zie je in de nacht wezens door het huis lopen die daar niet horen.

Ook merk je dat de erfenis dingen bevat die nergens op slaan. Zo moet je getuige zijn van het verbranden van een stapel boeken. Deze slaan inhoudelijk nergens op, het is op dat moment dan ook vreemd waarom dit moet. Ook wordt er verzocht dat Anna een zak munten krijgt, waar verder niemand iets van mag weten. Het probleem is dat zelfs Anna niet weet wat ze met de munten moet, behalve dat ze een klein fortuin waard zijn.

De schrijvers hebben hun bronmateriaal zeer goed onderzocht. Ondanks dat het geen game is waar jij echt jouw personage speelt en je allemaal monsters te zien krijgt met tentakels, krijg je een verhaal dat zo geschreven had kunnen zijn door H.P.  Lovecraft zelf. Ik denk ook dat, als hij geleefd zou hebben, hij zelf de pen weg had gedaan en een visual novel was gaan maken. Het resultaat zou niet veel anders zijn dan deze game.

Hoewel het wel zo klinkt, is dit niet een compliment. Ondanks het bizarre cosmetische universum dat de schrijver op papier zette en de sfeer die hij wist te creëren, waren de verhalen over het algemeen genomen erg wollig geschreven. Alsof je in een Brits hotel gaat zitten met van die dikke grauwe gordijnen en een tapijtvloer met ruiten erin. Heel Brits en zo benauwd dat het moeilijk is om je ogen open te houden.

Dit is ook veruit het grootste probleem met dit verhaal. Je bent op geen moment echt bezig met het personage en daardoor krijg ik er ook geen binding mee. Ik begrijp ineens waarom veel Japanse visual novels enorm veel tijd besteden met de personages in het verhaal. Zo krijg je een band met ze. Je leert ze kennen en ze nemen je mee. Dan heb je alleen nog wat goed schrijfwerk nodig en je wordt meegesleept. Dat is naar mijn mening ook de kracht van de visual novel en dat is niet wat in HPL echt geweldig wordt gedaan.

Ik heb niet het gevoel dat het doel van de schrijvers was dat je helemaal in de personages duikt, maar mis het wel. Als ik als Mark speel, krijg ik weliswaar te zien dat hij getraumatiseerd is door de Grote Britse Oorlog, maar vervolgens is er niet echt raakvlak met de tijd waarin de game zich afspeelt.