htoL#NiQ: The Firefly Diary

Met Under Night In-Birth Exe: Late dacht ik de onbetwiste winnaar van de ‘’weirdest videogame name award 2015’’ te pakken te hebben. Maar vanuit NIS’ interne ontwikkelteam komt nu een tweede kanshebber: htoL#NiQ: The Firefly Diary. Het grappige hierbij is dat htoL#NiQ een verbastering is van Hotaru No Nikki, de Japanse titel van de game die zich vertaalt naar The Firefly Diary. Zou over de game zelf net zo goed nagedacht zijn?

Het begin stemt in ieder geval hoopvol. Te midden een ogenschijnlijk verlaten gebouw ontwaakt een meisje uit een diepe slaap. Haar reacties en de erbarmelijke staat van het gebouw doen vermoeden dat er vele jaren gepasseerd zijn sinds ze voor het laatst medemensen zag. Dat roept direct de nodige vragen op. Want wat doet een meisje van een jaar of acht alleen op zo’n plek? Is ze überhaupt wel een kleuter, gezien de tijd die verstreken lijkt te zijn? Is ze eigenlijk wel een mens? Het gewei dat uit haar schedel groeit, doet namelijk anders vermoeden. Veel tijd om deze vragen te overdenken heb je echter niet.

Ik breng u het licht

Vanuit het niets verschijnt er een kleine groene vuurvlieg. Mion, zoals het meisje blijkt te heten, rent hier zonder jouw input achteraan. Welk kind kan immers een klein vliegend lichtje weerstaan? En dan blijkt dat je niet de controle krijgt over Mion, maar over Lumen de vuurvlieg. Door Mions pad te leiden, kun je haar langs de vele obstakels en vallen loodsen die haar weg versperren. Maar alleen kom je er niet.

Daarom verbergt zich een tweede vuurvlieg in de schaduw van Mion. Dit wezentje heet Umbra en is een speciale entiteit. Want wanneer zij zich buiten Mions schaduw bevindt, bevriest de tijd. Umbra kan dan van schaduw naar schaduw reizen en objecten zoals schakelaars beïnvloeden. Het snel wisselen tussen de twee insecten is dan ook de sleutel tot succes. Alleen gaat dat niet zo makkelijk.

Ik kom handen te kort!

De game bestuur je namelijk met de touchscreens van de PlayStation Vita op de voor- en achterkant. De voorzijde is voor Lumen, terwijl je met een tik op de achterstand de controle over Umbra neemt. En dat werkt prima, tot je verder in de game komt. Want dan worden de puzzels beter uitgedacht en lastiger. Je grijze massa mag dus hard aan het werk, maar je handen nog meer.

Maar op het cruciale moment dat je razendsnel tussen Lumen en Umbra moet wisselen en daarbij heel precies moet bewegen, heb je nooit het gevoel genoeg controle over de game te hebben. En als je dan keer op keer sterft als gevolg van een oplossing die je weet, maar simpelweg niet goed genoeg uitgevoerd krijgt, moet je de nodige zelfbeheersing hebben om van je Vita ook niet een vliegende lichtbron te maken.

Nu zijn er alternatieve besturingsopties te vinden in het menu van de game, maar die bieden geen soelaas. Het besturen van Lumen en Umbra met de analoge sticks is een stuk makkelijker, maar tevens net wat trager. En daarmee ga je Mion gewoonweg niet door sommige puzzels heen geloodst krijgen. We gaan dus weer terug naar het touchscreen.

Games zijn ook kunst

Een tweede nadeel aan de touchscreen-besturing is dat je constant een gedeelte van je scherm niet kan zien omdat je hand in de weg zit. En ook dat maakt het puzzelen er natuurlijk niet makkelijker op. Echter is dit nog niet eens het grootste probleem.

Het feit dat je stukjes van de spelwereld mist, vond ik persoonlijk namelijk vele malen erger. The Firefly Diary is als een met de hand geverfd kinderboek dat tot leven is gekomen en daar wil je geen pixel van missen. Het feit dat deze kinderlijke uitstraling in schril contrast staat met het duistere verhaal dat de omgeving je vertelt, maakt de magie alleen maar sterker. En dit contrast voel ik zelf ook. Want enerzijds werd ik al gauw verliefd op Hotaru No Nikki, maar anderzijds haat ik The Firefly Diary. En dat in een tijdsbestek van zes uur.

Conclusie

Als we Lumen nemen, zijn de latere puzzels en de sfeer en aankleding van de game de lichtpunten van deze game. Maar zoals Umbra, verbergt zich ook hier wat in de schaduw. En dat zijn erbarmelijke touchscreen controls die simpelweg niet voldoende zijn om de game recht aan te doen.