Lost Soul Aside

Ik hou het bij één

Even heel globaal gekeken, is Lost Soul Aside een bombastische action-RPG die je zou kunnen vergelijken met zoiets als Devil May Cry of Bayonetta. Maar dan lang niet zo goed. Je krijgt aan de lopende band skill points voor de meest random dingen, zoals het openen van kisten, maar hebt maar zelden het gevoel dat ze een verschil maken. Kaser krijgt gaandeweg toegang tot vier wapens, maar een enkele uitzondering daargelaten, vocht ik er maar met één. En bij die ene, het greatsword, voelde ik nooit de noodzaak om de extra vaardigheden die ik vrijspeelde te benutten. De basisset aan skills was meer dan voldoende om alles wat op mijn pad kwam te verpulveren, mits ik niet verblind werd door de shitload aan visuele effecten die op momenten op je scherm worden getoverd.

Wat hierbij niet helpt, is dat je niet zoiets hebt als skills tussen verschillende wapens die in elkaar overlopen. Dit had het gevechtssysteem meer diepgang kunnen geven en het nuttig kunnen maken om te investeren in al hun skill trees. Die behoefte was er nu nooit, waardoor alle gevechten al snel op elkaar begonnen te lijken, al komt dat ook deels door de Voidrax, welke nu niet bepaald tot de verbeelding spreken. Credit where credit is due though; sommige boss fights zijn dan wel weer best cool. Toch zal ik er waarschijnlijk nooit meer aan denken.

Ironisch zielloos

De reden daarvoor is heel simpel: een boss fight op zich is niet voldoende om het memorabel te maken. Er is context en opbouw nodig, maar de kunst van verhaalvertelling beheerst Ultizero zeer zeker niet. Een voorbeeld hiervan is dat halverwege de game een karakter aanhaalt dat Zara, een mederebel, niet stopt met over je praten. Dat terwijl jullie elkaar nog geen avond gekend hebben.

Dit is slechts een voorbeeld, maar wel tekenend voor het verhaal in zijn geheel. Er wordt een hoop geïmpliceerd en gerefereerd, maar in veruit de meeste gevallen is het weinig meer dan dingen die je kan afleiden uit de gesprekken die karakters met elkaar voeren. De wereld voelt niet als een écht levend iets waar jij een onderdeel van uitmaakt, maar als iets wat jij waarneemt als een buitenstaander en wat je waarschijnlijk maar weinig kan boeien.

Wat hierbij niet helpt, is hoe ontzettend zielloos de cast is…en dan heb ik niet over de personen met letterlijk gestolen zielen. Op Kaser en een handjevol karakters na, is iedereen in deze wereld gehuld in een masker. De vijanden, soldaten, zelfs de keizer en monniken dragen een lelijk ijzer gevaarte dat voorkomt dat men gezichten moet animeren. En eerlijk gezegd kan ik het ze niet kwalijk nemen. Want waar die beweging er wel is, voornamelijk bij de verschillende waifu’s die de game zonder al te veel context naar je toe gooit, voelt het alsof je naar enge poppen zit te kijken. De vrouwen doen zo overdreven cutesy of sexy, met bewegingen die je normaal enkel ziet bij anime-karakters of mensen die hen op ironische wijze imiteren, dat ik het me deed denken aan VTubers. Vergeet zombies, pyramid heads en animatronics. Schotel me deze uncanny valley voor en dan heb ik al genoeg de kriebels om er nachtrust aan te verliezen. Alleen dan gelukkig niet meer omdat er wéér een patch is uitgebracht, dat dit nu mijn laatste opname moment is.

Conclusie:

Lost Soul Aside was een game waar ik enorm naar heb uitgekeken, maar zelfs na alle patches niet aan te bevelen is tegen de volledige prijs. Buiten diens uitstraling en graphics, is er namelijk maar weinig aan dat je objectief goed kunt noemen. En in het geval van de performance en animaties is het zelfs ronduit slecht. Je kunt hier zeker plezier mee hebben, maar wel enkel als je het koopt met een flinke korting in de sale.