Ook deze game begon ik zoals gebruikelijk met de mooiste toeters en bellen, en het resultaat daarvan was, in alle eerlijkheid, best imposant. De cutscenes zijn mooi, de tutorial oogt vloeiend en ik had er al helemaal zin toen ik eindelijk écht mocht beginnen. Dat enthousiasme bleef niet lang. Al binnen één minuut zag ik hele duidelijke problemen met de performance, dankzij een framerate die alle kanten op zwaait, frame stutters, absurde pop-in en een gevoel alsof je een hele vroege alpha build speelt. Dat belooft niet veel goeds. Ik schakelde direct om naar Performance mode en het resultaat was voldoende verbetering om de game in ieder geval speelbaar te maken. En dus ging ik verder.
Lost Soul Aside
Misschien had die beter verloren kunnen blijven

Performance of Fidelity. Sinds halverwege de vorige generatie consoles is het een keuze die we steeds vaker moeten maken. Persoonlijk start ik games, vooral bij een review, op Fidelity. Pas nadat merk dat ik gebaat zou zijn met een hogere framerate of de game niet vloeiend genoeg meer loopt voor wat ik wil doen, wissel ik naar Performance, zodat ik als het ware geleerd heb met een handicap. Dit verliep bij Lost Soul Aside echter ietsjes anders.









Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie