Marathon

Deze extraction shooter heeft echter wat voorgeschiedenis. In de jaren negentig bracht dezelfde studio namelijk een trilogie uit, genaamd Marathon. Destijds werden de games uitgebracht op Macintosh, maar inmiddels zijn de spellen ook op andere platforms te verkrijgen.

Dat vermeld ik echter niet zomaar, want door heel Marathon heen zijn er nog verwijzingen naar de spellen uit de jaren negentig. Niet dat het erg is als je deze niet snapt of ziet, maar voor degene die het wel hebben gespeeld is het zeker een leuk detail.

Marathon speelt zich 99 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste game af. Het is inmiddels het jaar 2893 en we bevinden ons op de planeet Tua Ceti IV. Op de planeet is de menselijke kolonie neergestreken na aanvallen van buitenaardse wezens en biologische wapens. Een noodsignaal bereikt de aarde, waarna facties en mega corporaties “Runners” sturen om de situatie al daar te onderzoeken. Aan de Runners de taak om de boel te onderzoeken en waardevolle materialen mee te nemen. Het kolonieschip waarmee men kwam, blijkt echter ook niet meer hetzelfde te zijn. want hier heeft AI Durandal de macht overgenomen en zij werken nu samen met buitenaardse wezens.

Extraction Shooter it is

Zoals eerder gezegd is Marathon een game van het genre Extraction shooter. Dat betekent dat je in relatief korte rondes de wereld van Tau Ceti IV betreedt. Dit doe je in teams van maximaal drie spelers. In deze rondes vecht je tegen de AI, maar ook tegen andere spelers, waarbij je probeert zoveel mogelijk goede spullen te looten. Weet jij veilig huiswaarts te keren en een succesvolle extract te regelen? Dan mag je al deze spulletjes houden. Het omgekeerde is echter ook waar, want wanneer je overhoop wordt geschoten en het leven laat, ben je al deze loot kwijt. Sterker nog, de gear die je had meegenomen op je avontuur ben je ook kwijt.

Andere spelers zijn er daarom op gebrand om jou om te leggen, want jouw loot kan voor hen ook waardevol zijn. En deze gevechten vinden zeker plaats. Meer dan in bijvoorbeeld ARC Raiders, waar toch vaak voor de samenwerking wordt gekozen. Dat houdt het geheel spannend en uitdagend, maar soms ook frustrerend. Zelf vind ik daarbij ARC Raiders de leukere van de twee, omdat ik de wereld beter kan verkennen terwijl daar toch dezelfde spanning hangt. Echter is dat natuurlijk smaak.

M’n ogen

Iets wat letterlijk direct in het oog springt, zijn de felle kleuren die het spel jouw kant op smijt. Met vlagen kreeg ik er bijna hoofdpijn van. Het is een artstyle die je moet liggen, maar persoonlijk trekt het me helemaal niet en dat maakt het bij voorbaat al lastig om van deze game te gaan houden. Tel daar het level design bij op en ik kwam er al snel achter dat Marathon wellicht niet helemaal voor mij is. Ik vond de levels namelijk erg onoverzichtelijk en in het begin lastig te doorgronden.

Dat kan overigens over het hele spel gezegd worden, want je moet aardig wat tijd investeren voor je het daadwerkelijk door hebt. Nu kon ik gelukkig al tappen uit mijn ervaring met ARC Raiders, maar anders had ik echt geen idee gehad waar ik moest beginnen en hoe het allemaal werkt. Je wordt als beginnende speler ook niet echt bij de hand genomen en dat vind ik toch wel een gemis. Het ergste zijn misschien nog wel de menu’s, want deze zijn echt lastig te doorgronden en het duurt wel eventjes voor je doorhebt waar je allemaal moet zijn.