De game is wellicht de meest filmische game die Insomniac Games tot nu toe heeft gemaakt. Eerder waren de diverse Spider-Man games al een filmachtige ervaring, maar met Wolverine overtreffen ze dit. Zo pakt de game uit met spectaculaire cinematics, die grafisch echt goed zijn. Daarnaast ziet ook de spelwereld er fraai uit. Je ziet dat hier flink wat budget tegenaan is gesmeten. En als kers op de taart is ook de voice acting on point. Erg indrukwekkend allemaal.
Tijdens de cinematics en de rest van de game wordt het verhaal van Marvel’s Wolverine verteld. Daarbij komt het turbulente verleden van Logan (Wolverine) aan bod. Het gaat over verlies, schuld en trauma’s, terwijl Logan op zoek gaat naar wie hij nu echt is. Het is niet enkel de stoere, brute kant die getoond wordt, maar ook een wat meer kwetsbare kant. Het norse karakter van Wolverine, zoals we dat uit de films kennen, gaat daarbij een beetje verloren. Iets wat velen toch wel jammer zullen vinden.
De keerzijde
Zoals benoemd zijn de cinematics een van de sterke punten van Marvel’s Wolverine, maar dat heeft ook een beduidende keerzijde. De cinematics komen in zulke grote getalen, dat het soms meer een interactieve film lijkt, waarbij jij vooral de gevechten mag doen. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van cinematics in games, maar Insomniac Games gaat hier voor mij wel de grens over van wat ik leuk vind in games. Er zijn er zoveel dat ik me soms afvraag of ik wel aan het gamen ben, want ze komen erg vaak en sommige duren ook nog eens aardig lang.
Ben ik een kleuter?
Dan komen we eigenlijk direct bij een ander pijnpunt en dat is dat het spel je wel erg bij het handje neemt. In de grotendeels lineaire wereld, zonder al te veel exploration-mogelijkheden, wordt je continu de weg gewezen. Vaak is het een blauwe gloed die als een pathfinder werkt, maar zelfs als je het dan niet kunt vinden heb je altijd nog de mogelijkheid om R3 te gebruiken, waarna er een groot teken komt op de plek waar je moet zijn. De hele spelwereld voelt al aan als een soort gangenstelsel waar je amper van af kunt wijken, maar de keren dat het kan, word je eigenlijk aangemoedigd dat niet te doen.
Ook collectables, zoals whiskeyflessen en kratten, worden met blauwe gloed omgeven, waardoor je ze niet kunt missen. Ook de zogeheten Nightmare Doors (waarover later meer) zijn nogal makkelijk te vinden. Tevens is er buiten wat collectables maar weinig anders in de spelwereld te vinden.
Bij het platformen is het eigenlijk niet anders, want in veel gevallen is er maar één weg mogelijk en er vanaf vallen is eigenlijk vooral een kunst. Het puzzelwerk dat je af en toe krijgt aangeboden, biedt al niet veel meer uitdaging en is zelfs in veel gevallen over te slaan. Al dit gebeuren voelt zo tegenstrijdig, want het lijkt haast of dit voor een kleuter is ontwikkeld, maar dat kunnen we niet zeggen over de bloederige, gewelddadige gevechten.
Afslachten
De combat in Marvel’s Wolverine voelt zeker in het begin fantastisch aan. Logan vecht gewelddadig en de bloedspetters vliegen je rond de oren. Ook zijn er meer dan voldoende gevechten. Dat enthousiasme verdween alleen gaandeweg wel een beetje.
De reden dat ik minder enthousiast werd, is doordat gevechten grotendeels hetzelfde verlopen, namelijk aanvallen en flink button smashen, ontwijken of pareren en weer aanvallen. Na verloop van tijd speel je wel nieuwe vaardigheden vrij, maar die bieden onvoldoende verandering in gameplay.
Dat alles wordt versterkt door de vijanden zelf, want deze komen eveneens met weinig variatie. Je krijgt hetzelfde type vijand honderden keren op je scherm en ze zijn ook nog eens allemaal identiek. Elk van de vijanden is gewoon hetzelfde model dat nog een keer is gebruikt. Als ze hier iets meer moeite in hadden gestoken en de tegenstanders bijvoorbeeld niet allemaal even lang gemaakt hadden en een net iets ander gezicht, dan was het wellicht al een stuk minder saai geweest. Al blijft dan staan dat het de combat ansich niet verandert.
Voor bossfights is dat overigens niet anders. Hoewel ze er indrukwekkend uitzien, hebben ze allemaal een variatie van drie aanvallen, die ze steeds ook in dezelfde volgorde tentoonspreiden. Het is daarmee allemaal erg eentonig en repetitief.
Nightmare Doors
We hadden het er al eerder over, de Nightmare Doors. Deze worden aangeduid door een paars spoor, dat je naar een hutje brengt. In deze hut kun je een activiteit doen, die graaft in Logans herinneringen en wat meer achtergrond geeft. Een leuke toevoeging als je het mij vraagt.
De kanttekening die ik daar wel bij moet plaatsen, is dat ook deze erg snel repetitief worden. Er zijn eigenlijk maar drie variaties. Bij één daarvan moet je een parcours afleggen, bij de andere wat vijanden binnen een bepaalde tijd doden en de derde is een soort horde mode. Ook deze cyclus herhaalt zich eigenlijk steeds weer.
Conclusie:
Marvel’s Wolverine is een prachtige en filmische action game, die soms vergeet dat je een game aan het spelen bent. Hoewel de cinematics fraai zijn en de combat gewelddadig en zeker in het begin fijn aanvoelt, wordt de game op veel vlakken al snel repetitief. Tijdens het spelen verlangde ik steeds naar meer vrijheid en minder bij het handje te worden genomen. Ik denk dat deze game vooral is voor degene die gewoon meer Wolverine willen.
Reacties (2)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie