Het kernidee van Midnight Murder Club is briljant in zijn eenvoud. Je wordt gedropt in een willekeurig gegenereerd level dat zo donker is, dat je letterlijk niets ziet zonder je zaklamp. Maar die zaklamp gebruiken is een dubbelzijdigzwaard, want zodra je hem aanzet, verraad je je positie aan iedereen in de buurt. Dit creëert een constante spanning tussen de behoefte om te zien waar je loopt en de noodzaak om onzichtbaar te blijven.
Het pistool dat je bij je draagt is dodelijk effectief. Eén schot betekent meestal game over voor je tegenstander. Dit maakt elke confrontatie extreem spannend want er is geen ruimte voor fouten. Het is geen kwestie van health bars wegchippen of respawnen na een paar seconden. Je bent dood of je leeft, zo simpel is het.

Proximity chat: de beste en slechtste feature tegelijk
De proximity chat is waar Midnight Murder Club echt tot leven komt, maar alleen onder de juiste omstandigheden. Als je met vrienden speelt, wordt elk gefluister, elke zucht en zelfs je ademhaling onderdeel van het spel. Iemand sneaky elimineren kan een onverwachte kreet uitlokken die de hele dynamiek van het potje verandert. Het is hilarisch om te horen hoe je beste vriend in paniek raakt wanneer hij beseft dat je vlak achter hem staat.
Voor publieke games is het echter een ander verhaal. De optie om proximity chat om te zetten in onverstaanbaar gebrabbel voor specifieke spelers is handig wanneer iemand zit te zeiken of onzin spamt, maar dat lost het fundamentele probleem niet op. Waarom zou je je microfoon aanzetten als vreemden je kunnen verraden? De feature verliest veel van zijn charme zonder de sociale dynamiek van een vriendengroep.
Party game? Niet echt
Hier wringt de schoen het meest. Midnight Murder Club wordt gemarket als een party game, maar het mist de toegankelijkheid die essentieel is voor dat genre. Vergelijk het met successen zoals Among Us of Golf With Your Friends. Die games kan iedereen binnen minuten begrijpen en spelen, ongeacht hun gaming-ervaring. Midnight Murder Club daarentegen vereist een behoorlijke dosis first-person shooter-vaardigheid om überhaupt mee te kunnen komen.
De leercurve is steil en onvergeeflijk. Nieuwe spelers zullen de eerste potjes vooral dood zijn, terwijl ze worstelen met de controls, de duisternis en het gebrek aan oriëntatie. Dit is geen game die je even snel opstart tijdens een gezellige avond met vrienden die niet vaak gamen. Het is eerder iets voor een groep die al gewend is aan competitieve shooters en op zoek is naar een nieuwe twist.












Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie