Mikoto and the Succubus Island

De reden hiervoor is feitelijk bedrieglijk simpel: Mikoto and the Succubus Island is op alle fronten een absurd gemiddelde game. Niet goed en niet slecht, maar zo mediocre dat diens naam al uit mijn gedachten was verdwenen toen de credits nog over mijn scherm rolden. Jij wil natuurlijk echter weten wat dit is.

Kruipend vooruit

Als ik er een sticker op moet plakken, is het een first-person dungeon crawler. In 2024 speelde ik twee uitstekende games in dit genre, zijnde Shining in the Darkness en Tokyo Clanpool, en mijn handen jeuken om weer een dergelijke ervaring te hebben. Dat is dit niet. De kracht van een game van dit soort, zit hem in een interessante dungeon om te verkennen, vol geheimen om te ontdekken en schatten om te verzamelen. Mikoto’s dungeons ogen als die doolhofpuzzels die je vroeger kon vinden op de achterkant van een doos hagelslag, met hooguit verschillende verdiepingen en een deur met een hendel om het iets complexer te maken, maar voornamelijk uit gangen die vooral lang en kronkelig zijn.

Combat is niet veel beter. Als Mikoto en haar mannelijke jeugdvriend vecht je tegen meisjes wiens lichamen zijn overgenomen door succubi die mensen hun levenskracht proberen te absorberen. Klinkt interessant, maar vijanden gebruiken enkel een reguliere aanval, waardoor het puur erop neerkomt wie het hardste slaat. Er zijn geen buffs of debuffs, geen status effects en zelfs geen party om een beetje variatie te brengen. Het is aanvallen en healen waar nodig tot het eind van het spel.

Welk eind

Het eind waar je naartoe vecht, is het verslaan van de succubi. Hiervoor heeft Mikoto hulp ingeschakeld van haar jeugdvriend. Als de erfgenaam van een familie van priesters, is ze meer dan opgewassen tegen demonisch tuig. Helaas is ze echter niet gezegend met een zesde zintuig, waardoor ze de wezens niet goed waar kan nemen. Daar komt eerdergenoemde vriend om de hoek kijken.

Dit korte stukje is feitelijk het hele verhaal als het aankomt op de cast en op deze basis moeten we het logisch vinden als ze met elkaar in bed belanden. Toegegeven is de art mooi, waardoor je mij niet hoort klagen, maar verwacht geen enkele vorm van diepgang behalve tussen Mikoto’s benen.

Einde oefening

Je hoeft overigens niet lang te wachten om daar aan te belanden. In de dungeons krijg je al een handjevol scènes met zowel Mikoto als de succubi, maar daar de game in minder dan acht uur te voltooien is, ben je zo op het moment gekomen waarop onze hoofdpersonen besluiten hun relatie te consumeren. Of niet, want als je het mij vraagt, kun je jouw geld en tijd beter ergens anders spenderen.

Conclusie:

Basic dungeon design, een combat-systeem zonder diepgang en een verhaal dat nauwelijks voldoende is om alles aan elkaar te knopen, maken Mikoto and the Succubus Island een game die ik aan niemand aan aanbevelen. Ja de H-scenes zijn mooi, maar zolang de betalingsverwerkers niet de Steam-pocalypse veroorzaken, kun je daarvoor bij genoeg betere games terecht.