Name: Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection Review
Item: Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection
Rating: 79

De Monster Hunter Stories-serie begon ooit als een game exclusief voor de 3DS, hetgeen waarschijnlijk deels de reden is voor diens artstyle. De game was duidelijk gericht op kinderen en was koddig en kleurrijk. MHS2 stapte hier al deels vanaf met een iets meer volwassen uiterlijk, al hield het wel duidelijke invloeden van zijn voorganger. De groeispurt is in het derde deel echter écht voorbij en nu oogt het zoals het een moderne JRPG betaamd: kleurrijk, maar volwassen.

De twisted reflection

Een ander aspect van het spel waar de groei duidelijk merkbaar is, is het verhaal. Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection vertelt over een tweetal koninkrijken die zijn getroffen door een vreemd soort kristal dat lijkt te groeien en monsters vangt, dan wel muteert. Deze gemuteerde monsters zijn vele malen sterker dan gebruikelijk en bovendien ook stukken agressiever, waardoor het lokale ecosysteem onder druk staat. In Azuria heeft men daarom de Rangers de taak gegeven om invasieve soorten uit te roeien en de monsterpopulatie in balans te houden.

Aan de andere kant van de grens heeft Vermeil veel grotere problemen. De kristallen hebben grote delen van het land onleefbaar gemaakt en het volk verkeerd in hongersnood. Nu dreigen ze Azuria binnen te vallen, tenzij die meewerken aan een zelfmoordmissie om de bron van de kristallen te vinden in verboden gebied. Zoals je kon verwachten, mondt dit uit in oorlog.

Bekend terrein

In het midden van dit conflict sta jij: kapitein van de Rangers en tevens de troonopvolger van Azuria. Aan je zijde vecht een speciale Skyscale Rathalos waar je moeder ooit haar leven voor waagde (for it is always a damn Rathalos). Eens de oorlog uitbarst en het onvermijdelijk lijkt dat zowel mensen- als monsterlevens nodeloos verloren gaan, besluiten de Rangers daarom taboe te breken en de grens naar het verboden gebied over te steken. Dit is waar je het leeuwendeel van je tijd door zal brengen, hopende de mysteries van de kristallen te ontrafelen en uiteindelijk ze een halt toe te roepen. Of tenminste het leeuwendeel van de main story.

Wie eerdere Monster Hunter Stories heeft gespeeld of zelfs maar een beetje bekend is met Monster Hunter als een serie, zal weten dat de grind een kernonderdeel van de spelformule is. Gear wordt gemaakt van monsters die aan het scherpe stuk van jouw wapen zijn geëindigd en vaak zal je er meerdere moeten vinden en omleggen om dat te kunnen maken. Dit is de franchise eigen. Stories voegt hier de monsters zelf aan toe, wiens eieren je kunt zoeken en verzamelen in de overworld. Door de monsters uit te broeden en vrij te laten in de juiste gebieden, kun je ze in rang laten stijgen, met als gevolg dat het volgende ei een sterker exemplaar voortbrengt. Elk nieuw gebied begint daardoor met het ontdoen van monsters die jouw progressie hinderen en daarna het farmen en uitbroeden van meerdere exemplaren van hetzelfde monster. Zo kun je uiteindelijk een versie krijgen die de moeite waard is om te trainen of om de skills van over te hevelen naar jouw main team via een mechanic die de Rite of Channeling wordt genoemd.

Dit alles klinkt allicht als een grind en zoals gezegd is dat een beetje de franchise eigen. Twisted Reflection is echter meer toegankelijk dan ik eerder gezien heb. Zo heb je geen specifieke onderdelen van een monster nodig om gear te maken, maar voldoet elk onderdeel, al zijn sommige meer waard dan andere. Je hoeft dus niet een monster tien keer om te leggen in de hoop die rare drop te krijgen. En is een monster sowieso een stuk zwakker dan jouw team? Dan kun je ze met één klap in de overworld uitschakelen.

Voor de doorzetter

Dit betekent niet dat Monster Hunter Stories 3 een makkelijke game is. Monsters rond jouw eigen level zijn iedere keer weer een confrontatie die je bewust aan moet gaan en waar je niet zomaar aanvallen kunt spammen. Het gevolg is dat elk gevecht makkelijk meerdere minuten kan duren, hetgeen in alle eerlijkheid op den duur een saaie bedoening kan worden. Gelukkig levelen nieuwe team leden razendsnel als je een monster verslaat dat van een hoger level is dan hun, dus je hoeft niet heel veel van dergelijke gevechten te leveren als je een nieuw monster aan je groep toevoegt.

Allicht in een poging om dit proces interessanter te maken, is de MHS-serie meer dan een turn-based-aangelegenheid. Er is een soort steen-papier-schaar-systeem, waarbij je moet wisselen tussen monsters en type aanvallen om zwaktes uit te buiten en moet wisselen van wapens om specifieke delen van monsters aan te vallen. Zo kan een monster je bijvoorbeeld niet aanvallen met zijn klauwen als je zijn poot hebt gebroken. Het werkt grotendeels hetzelfde als in de eerdere twee delen, hetgeen zowel een plus- als minpunt is. Want hoewel er potentie en nuance in zit, had ik graag gezien dat ze het verder verfijnd hadden voor de derde ronde, zodat elk gevecht de moeite waard is en niet enkel de imposante boss fights die echt vereisen dat je vijanden bestudeert om er heelhuids uit te komen. Nu voelt het alsof men tevreden is met de status quo.

In perspectief

Dat ik kritiek heb, betekent overigens niet dat ik mij niet heb vermaakt met Twisted Reflection. Als een creature collector is het met minder dan honderd monsters wat karig, maar als een JRPG is het best onderhoudend. Het weet me echter nergens weg te blazen. Het verhaal volgt na het sterke begin een vrij standaard verloop en over de gevechten die je gaandeweg levert, heb ik denk ik al voldoende geschreven. Van Capcom, die met games als Street Fighter VI, Monster Hunter Wilds en Resident Evil Requiem de afgelopen jaren hit na hit scoorde, had ik echter op meer gehoopt. Dat ze ook deze subserie naar een volgend niveau konden tillen, zodat het misschien ook kon worden genoemd als een toptitel en niet enkel als een degelijke optie.

Conclusie:

Monster Hunter Stories 3 is geen slechte JRPG of creature collector, maar het is ook geen noemenswaardige verbetering ten opzichte van diens voorganger. Kleine verbeteringen zijn te zien, zoals mooiere graphics en een iets volwassener verhaal, maar als je dat plaatst tegenover de tijd sinds de vorige release, is het wel wat magertjes, waardoor diens score iets lager uitvalt.