Pas in 2021 durfde Warner Bros. de gok weer aan, al gooide de corona-pandemie roet in het eten voor de bioscoop-release. Hoewel critici verdeeld waren, werd de film door het grote publiek wel warm onthaald. Ik kon de film zelf ook zeker waarderen: de keuze voor een 'pre-tournament' insteek werkte verrassend goed en de gevechten waren heerlijk bruut. Toch waren er duidelijke minpunten. De acteerprestaties waren wisselvallig, maar de grootste misser was hoofdpersoon Cole Young. Met zo’n gigantisch roster aan iconische personages blijft het onbegrijpelijk waarom de makers per se een nieuw, origineel personage naar voren moesten schuiven.
Een nieuwe poging
De grote vraag is natuurlijk: heeft Warner Bros. geleerd van de fouten uit het eerste deel? Het korte antwoord is ja. Toch zal Mortal Kombat II geen Oscars winnen. Wie met een vergrootglas naar de film kijkt, vindt genoeg om over te vallen. Net als in het vorige deel zijn de acteerprestaties over de gehele linie matig, al zijn er gelukkig uitzonderingen. Karl Urban steelt als Johnny Cage werkelijk elke scène waarin hij verschijnt en ook personages als Kano, Shao Kahn en Baraka (die er helaas veel te kort in zit) zijn een genot om naar te kijken. Het blijft echter jammer dat de meeste personages zo oppervlakkig blijven. Ook de pacing is een rommeltje: het ene moment vliegen we van setpiece naar setpiece, terwijl we het andere moment net iets te lang in een scène blijven hangen.
Tegenover deze kritiekpunten staan echter de decors en kostuums, die echt stuk voor stuk prachtig zijn. Daarnaast is de choreografie van de gevechten uitstekend gedaan en door de prachtige special effects zijn onder andere de fatalities echt geweldig om te zien. Voor de Mortal Kombat-fan is er in ieder geval genoeg om van te genieten.
Gelukkig geen Mortal Kombat Annihilation 2.0
Laten we eerlijk zijn: Mortal Kombat II is niet gemaakt voor de filmpurist. Dit is een film voor de fans die vooral veel brute actie willen zien en op dat vlak word je op je wenken bediend. Ruim tachtig procent van de bijna twee uur durende speelduur wordt er namelijk gevochten. Die gevechten zijn niet alleen bloederig, maar ook intens. Nu is het wel zo dat de binding met de meeste personages flinterdun blijft, maar toch voel je bij elke confrontatie dat er echt iets op het spel staat. Voor de liefhebber is de film één groot feest van herkenning. Zodra de iconische theme song door de speakers knalt, zit je als fan simpelweg met een brede grijns in je stoel; ik kon het in ieder geval niet onderdrukken. Wat daarbij helpt, is dat de film precies de juiste toon raakt: het neemt zichzelf nergens te serieus, maar gaat ook niet te ver door met al zijn gekkigheid.
Reacties (7)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie