Never 7: The End of Infinity

Nog erger

Hoe persoonlijk storend ik deze personificatie van het drama genaamd carnaval ook vond, is ze verre van de slechtste van de club. Saki is arrogant, agressief en extreem competitief. Elk klein ding wordt een groot drama en ze ergert zichzelf nog aan haar eigen persoonlijkheid, maar doet geen enkele moeite eraan te werken. Vergeet verliefd op haar worden, dit is een vrouw die bewijst dat huiselijk geweld niet is beperkt tot het mannelijke geslacht.

Op een andere manier onuitstaanbaar is Kurumi. Met zeventien is zij de jongste van de club, maar mentaal loopt ze hier duidelijk op achter. Ze is op momenten als een kind dat vindt dat moeders te lang met de buurvrouw staat te kletsen en eindeloos ‘’mama’’ blijft herhalen, en speelt met alles wat ze kan vinden. Ze luistert nooit en brengt zichzelf voortdurend in gevaar, en haar enige tegenwicht voor deze karaktertrekken is een trauma dat ze heeft overgehouden aan een gebeurtenis in haar jongere jaren.

Nog net acceptabel

Haruka en Izumi zijn wat dit betreft de redding van de game. Haruka is kil en op momenten lijkt ze ietwat labiel, maar ze heeft een reden voor hoe ze doet, zelfs als het niet heel geloofwaardig is. Eens ze opwarmt, wordt ze echter een ‘’normale’’ meid, die voor een dating sim weinig bijzonders is, maar in ieder geval mij in staat stelt om iets positief over de titel te schrijven.

De afsluiter en het overduidelijke beste einde, is die van Izumi. Het is hier waar een hoop dingen van de andere vier routes samenkomen, hetgeen dan ook de reden is dat je het pas daarna kunt doen. Op eerste oogopslag lijkt haar route nauwelijks anders. Je loopt twee keer door de week van 1 tot 7 april heen. De eerste keer maak je keuzes op om character routes komen, waarna jouw schatje het leven laat, en de tweede keer reis je terug in de tijd om dit te voorkomen. Izumi biedt een verklaring daarvoor, al kun je dat op zijn best door wetenschap geïnspireerd noemen. Daarom krijgt het waarschijnlijk de term science-fiction mee.

Zie je het probleem?

Het probleem met deze opzet, is dat je op zijn minst vijf keer door de eerste helft van de game moet gaan, veel meer als je alle eindes wil zien. Dankzij de alom bekende skip read tekst-optie kan dit vanaf de tweede keer sneller, maar zelfs dan mag je makkelijk een half uur per keer uitrekken, waarmee een substantieel deel van de 24 uur die ik nodig had om de game voltooien werd gevuld. Een skip to choice-optie was in deze geen overbodige luxe geweest en het is bizar dat men het vergeten is, al is het vele malen beter dan hoe het zit in de nieuwe versie van Ever 17. Dit is al niet leuk als de cast heel sterk is, maar gezien de hoogtepunten slechts ‘’wel oké’’ zijn, is je hiermee door met name Saki en Yuka heen worstelen een ramp.

Toen Never 7 origineel verscheen, kon het rekenen op lovende kritieken, maar dat waren wel heel andere tijden. In de 25 jaar sinds release zijn alle aspecten die de game zo bijzonder maakten beter gedaan door andere visual novels van nota bene dezelfde uitgever, waardoor de score dan ook voor een groot deel te wijten is aan de zachte prijs van de game. Maar tenzij je het wil spelen als onderdeel van de franchise of als een stukje geschiedenis, zou ik hem persoonlijk overslaan.

Conclusie:

Never 7 is niet de slechtste visual novel die je tegen zult komen, maar het is ook verre van de beste. Dit komt door een combinatie van een repetitieve time loop mechanic, een cast vol karakters waar je maar moeilijk van kunt houden en een standaard die in de 25 jaar sinds de oorspronkelijke release een stuk hoger is komen te liggen.