NINE SOLS

Voor we in de daadwerkelijke game duiken, wil ik het daarom even hebben over die fysieke release. We mochten helaas niet de prachtige Deluxe Edition ontvangen, maar zelfs de Standard Edition is zeer de moeite waard. Deze komt namelijk niet enkel met de game, maar met een tweezijdige kaart met aan de ene kant hoofdpersoon Yi en aan de andere kant zijn zuster Henge en een tweezijdig stukje artwork met schilderijen uit het spel. Het zijn geen wereldschokkende extra’s, maar wel een leuke verwijzing naar het spel voor zij die het genoeg konden waarderen om een fysiek exemplaar aan te schaffen.

A tale as old as time

Het verhaal van NINE SOLS is er een van wraak. Yi wordt aan het begin van het spel voor dood achtergelaten door iemand die hij vertrouwde. Waarom weten we op dat moment niet, maar al snel wordt duidelijk dat het avontuur van het katachtige wezen daar niet eindigt. Vreemde planten slepen zijn levenloze lichaam mee en wanneer we hem opnieuw zien, lijkt hij weer de oude te zijn. Alleen zint hij nu op wraak.

Het doelwit voor zijn wrok is niet enkel de vrouw die hem neerhaalde. Het is een collectief dat zich de Sols noemt. Wat ze daadwerkelijk zijn, is een van de centrale mysteries van het spel, maar voor de wezens die deze planeet bevolken, zijn ze een soort goden. En zoals menig pantheon ons heeft geleerd, zijn goden wrede wezens.

Met hoe het verhaal is opgezet, is het duidelijk dat Yi de waarheid achter de Sols kent. Het is enkel wij als spelers die de boel bij elkaar moeten puzzelen aan de hand van dialogen, maar tevens ook de omgevingen. De wereld van NINE SOLS geeft net zo veel prijs in de achtergrond van de wereld als dat het doet in de gesprekken die je er voert. Letterlijke gesprekken, niet degene waarin je je zwaard laat spreken. Al doe je ook dat meer dan genoeg.

Bloed, zweet en nog meer bloed

Als je me zou vragen wat NINE SOLS voor een game is, zou mijn antwoord in één woord Metroidvania zijn. De wereld die we krijgen voorgeschoteld, is groots en divers, maar grote delen ervan zijn niet direct voor ons toegankelijk. Pas wanneer je in het verhaal vordert en meer upgrades vergaart, kun je alles doorgronden wat de game je te bieden heeft. Dit nodigt uit tot verkennen, hetgeen niet enkel de kern van een Metroidvania is, maar ook een luxe die je in dit spel niet voor lief moet nemen. Want hoewel Metroidvania het antwoord met één woord is, is het antwoord in werkelijkheid complexer. Net als het gevechtssysteem van NINE SOLS.

Wie denkt aan moeilijke Metroidvania’s, denkt waarschijnlijk als eerste aan Hollow Knight. Afhankelijk van je speelstijl is de titel van Red Candle Games echter vele malen pittiger. Als Hollow Knight Dark Souls is, dan is NINE SOLS Sekiro. Agressie voert op alle momenten de boventoon en je gaat hier niet achter de vijand rollen om hem een stuk scherp metaal in de kont te boren. In plaats daarvan word je aangemoedigd zo dicht mogelijk bij de vijand te komen en zo aanvallen en projectielen met perfecte timing af te slaan, om zo een opening te creëren die je uit kunt buiten. Verschillende soorten aanvallen vereisen verschillende soorten reacties en er is altijd maar één goed antwoord. Dit is de kracht van NINE SOLS, maar ook tevens diens zwakte.

Combat in deze game, vooral waar het boss fights betreft, is namelijk een beetje als het spelen van een ritmegame. Doet een vijand een reguliere aanval, dan doe je een parry. Doet die een rode aanval, dan ontwijk je. Maar komt die rode aanval met een projectiel, dan doe je een oplaadbare parry. Tussendoor laad je jouw eigen talismannen op, welke je moet inzetten nadat je een opening hebt gemaakt om enige noemenswaardige schade te berokkenen aan de vijand. Deze dans bestaat altijd uit dezelfde stappen, waarbij enkel het ritme van de passen verandert. Prima als je wil dansen, maar er is weinig tot geen ruimte voor een beetje improvisatie. Elk gevecht is weinig meer dan de gewenste reactie op een actie geven, net zoals bij een ritmespel. En dat moet je liggen, vooral in combinatie met het feit dat één misstap niet zelden genoeg is om je terug te sturen naar het begin van het gevecht.