Laten we eerlijk zijn, niemand speelt Ninja Gaiden voor het verhaal. Net als bij Devil May Cry of Bayonetta is de story weinig meer dan een excuus om van de ene gevechtssequentie naar de andere te springen. Toch slaagt Ninja Gaiden 4 erin om zelfs voor deze lage standaard te onderpresteren.
Yakumo wordt op pad gestuurd om de Dark Dragon priestess te vermoorden, een missie die voorspeld werd in een oude profetie van zijn clan. De Dark Dragon zelf is een terugkerende bedreiging uit vorige games, die al meerdere keren verslagen en herrezen is. Wanneer Yakumo uiteindelijk oog in oog staat met zijn doelwit, stopt ze hem nonchalant en vertelt dat de profetie verkeerd geïnterpreteerd is. Ze moet juist geholpen worden om de Dark Dragon te laten herrijzen, zodat hij definitief verslagen kan worden.

Het absurde van dit verhaal zou charmant kunnen zijn, ware het niet dat Yakumo dit waanzinnige plan zonder veel vragen accepteert. Zijn redenering? Als ze liegt, vermoordt hij haar alsnog. Geen goede eerste indruk van deze nieuwe hoofdpersonage.
Yakumo: "too cool for school"
Onze nieuwe protagonist Yakumo is lid van de Raven clan en vervangt series veteraan Ryu Hayabusa als hoofdpersonage. Helaas mist hij volledig de charme van zijn voorganger. Yakumo is het schoolvoorbeeld van een te edgy anime-karakter waarbij ik onmiddellijk aan Ken Kaneki uit Tokyo Ghoul moest denken. Hij doet zo zijn absolute best om cool te zijn, dat hij vergeet likeable te zijn. Het is jammer, want een nieuwe held had de serie een frisse wind kunnen geven.

Gelukkig laat zijn vechtstijl al deze kritiek onmiddellijk vergeten. Yakumo hanteert standaard twee zwaarden maar kan met één druk op de knop overschakelen naar een blood stance. Deze nieuwe moves zijn trager, maar compenseren dit met spectaculaire aanvallen die het scherm vullen met chaos. Het systeem voelt intuïtief aan en geeft je constant de keuze tussen snelle precisie of brutale kracht.
Combat van wereldklasse
De gevechten zijn waar Ninja Gaiden 4 werkelijk schittert. De game leunt dichter bij deel twee dan bij drie maar vindt zijn eigen plek ergens tussenin. Het tempo ligt hoger en de actie is chaotischer dan voorheen, terwijl de precisie van de originele games behouden blijft.
Wat vooral opvalt, is hoe agressief de vijanden zijn. Waar concurrenten zoals Devil May Cry je de ruimte geven om stijlvol te zijn, geeft Ninja Gaiden 4 je geen seconde rust. Vijanden wachten niet beleefd hun beurt af terwijl jij je combo's uitvoert. Als je denkt dat button mashen je erdoorheen helpt, zie je binnen seconden je healthbar verdampen. Al in het eerste uur diende ik alle defensieve opties onder de knie krijgen om te overleven.
Je kunt niet midden in een combo vijandelijke aanvallen ontwijken, waardoor elke actie een berekend risico wordt. Dit maakt elk gevecht een intense dans waarbij één fout fataal kan zijn. Voor nieuwkomers is er een Hero mode die extra items geeft bij respawns en vijanden minder agressief maakt. Eerlijk gezegd raad ik deze mode af, want de uitdaging is juist wat deze serie zo bijzonder maakt. Als je dat niet aankan, is Ninja Gaiden waarschijnlijk niet voor jou.












Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie