Name: PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse Review
Item: PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse
Rating: 90

Ik denk niet dat het een spoiler is als ik zeg dat PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse een aflevering is die gaat over de legendarische zeemeerminnen. Wereldwijd brengen deze mythische wezens de hoofden van mensen nog steeds op hol. Japan is hier geen uitzondering in en dat hoeft niemand te verbazen, want het is en blijft een groep eilanden en ze doen hele creatieve en soms gruwelijke dingen met vis.

Verschillende personages, hetzelfde verhaal

Als eerste wil ik graag vermelden dat je voor PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse niet het eerste deel gespeeld moet hebben. Het is geen opeenvolgend verhaal, maar spelen zich enkel af in hetzelfde universum. Het is wel leuker om zijn voorganger eerst te doen, want er wordt naar gerefereerd. Verder is het, als je het mij vraagt, een zeer goede game.

Net zoals het vorige deel is de locatie waar deze game zich afspeelt even belangrijk als de hoofdpersonages. Dit is in Ise-Shima ergens in de jaren 1980. Dit is een kustgebied waar drie stadjes zijn: Ise City, Toba City en Ijika Town. Tegenover de kustlijn ligt het eiland Kameshima, waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt. Het gebied is vooral populair als toeristisch oord bij Japanners, hoewel er zelden buitenlanders worden gezien. Ise-Shima heeft een zeer rijke geschiedenis, waaronder diverse legendes over de befaamde zeemeerminnen.

In PARANORMASIGHT: The Mermaid's Curse volg je vier personages die alle vier rond hetzelfde evenement op dezelfde plaats zijn en alle vier verbonden zijn met elkaar. Yuza Minakuchi is een jongeman die, samen met zijn beste vriend Azami, probeert zijn moeder te vinden die zou zijn overleden tijdens een storm vijf jaar geleden, waarin hij bijna verdronk. Hij gelooft niet dat ze dood is en is nog altijd op zoek.

Sato werd drie weken voor dit verhaal begint gevonden op het strand van Kameshima door Shinobu Wakamura. Hij is de rijkste persoon op het eiland en hij biedt haar onderdak aan. Ze weet helemaal niets meer van wat daarvoor is gebeurd en haar verhaal is vooral het achterhalen waar ze vandaan komt en wie zij werkelijk is.

Yumeko Shiki werkt voor het Paranormal Affairs Bureau. Dit is een geheime afdeling binnen de Tokyo Metropolitan Police. Samen met haar partner Sodo Kiryu gaat ze naar Ise-Shima om een aantal vreemde zaken te behandelen, waaronder een gevonden stoffelijk overschot van een vis met een vrouwenhoofd.

Arnav Barnum is een Amerikaanse toerist die samen met Circe Lunarlight, een paranormaal begaafde die hem begeleidt, probeert het geheim te ontrafelen van de zeemeermin. Hij wil in zijn leven een zeemeermin gezien hebben, maar waarom is niet helemaal duidelijk. Hij wil het zo enorm graag dat hij afreist naar Ise-Shima, omdat hij een reden heeft om te denken dat hij daar de grootste kans heeft een levend exemplaar te vinden.

Ieder personage heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen tijdlijn. Dit betekent echter niet dat je vier opeenvolgende verhalen hebt. Hier en daar kun je keuzes maken en die keuzes hebben gevolgen welke vrij groot kunnen zijn. De tijdlijn heeft hier en daar dan ook wat aftakkingen.

Het verhaal richt zich, net als het eerste deel, hoofdzakelijk op vervloekingen. Mensen met een paranormale gave kunnen deze uitspreken op mensen uit wraak voor iets en je kunt er dan ook vanuit gaan dat ze nogal wat schade kunnen toebrengen. In PARANORMASIGHT gaan ze wat verder met de zogenoemde curse stones. Dit zijn objecten, het hoeven niet per se stenen te zijn, waar een vervloeking in zit verwerkt en die iedereen kan dragen.

Wat ik geweldig vind, is de manier hoe feiten en fictie met elkaar samengaan in deze game. De locaties zijn echt en het is verbazingwekkend hoe ver ze gaan met bekende legendes rond de ningyo, wat Japans is voor wat wij in Europa een zeemeermin zouden kunnen noemen.

Ik hou hier enorm van. Je leert veel kennen over de Japanse cultuur in een verhaal dat verbazingwekkend goed is en veel dieper gaat dan ik had verwacht. Op den duur moet ik wel zeggen dat feiten en fictie enorm naadloos door elkaar heen gaan lopen. Je moet echter niet denken dat alle legendes echt zijn of dat alles wat je leest ook klopt met de werkelijkheid, maar het is ook maar een fictief verhaal en dat hoort er dan een beetje bij.

Net zoals in het eerste deel zijn alle personages bijzonder goed geschreven. Ze hebben allemaal hun eigen karaktereigenschappen en door het verhaal heen ontmoeten de hoofdpersonages elkaar regelmatig. Er wordt heel goed ingespeeld op het feit dat het ene personage iets weet wat het andere niet kan weten en zo ontstaat er de mogelijkheid dat je hier en daar zelf conclusies moet trekken.