Rondjes rennen
De gameplay loop die hierna volgt, is eigenlijk heel gelijkaardig aan die van de base game. Je verkent Hyperspaces binnen een tijdslimiet dat wordt opgelegd en voltooit daar opdrachten. Hiermee verzamel je punten en als je er genoeg hebt, vinden jullie een van de nieuwe Rogue Mega Pokémon. Versla het, vang het en het riedeltje begint opnieuw met een iets hogere moeilijkheidsgraad. Het is een gameplay loop die sterk doet denken aan de Z-A Royale, met de gebieden die je verkent die doorgaans neerkomen op Battle Zones of Wild Area’s. Het enige nieuwe is het tijdslimiet dat wordt bepaald door welke donuts je de Hoopa voert die je toegang verschaft. En hoewel dat enige vorm van spanning introduceert, kom je al snel op een punt dat je de Hyperspace verlaat met zeeën aan tijd.
Dit gezegd hebbende, wil je waarschijnlijk ook niet ál te veel tijd doorbrengen in deze ruimtes. Lumiose was al een hele kleine speelplaats om te mogen verkennen, maar de Hyperspace-versie hakt die in stukjes en schotelt je daarvan enkele delen voor. Dit betekent dat je veelal rondjes blijft rennen in dezelfde paar stukjes van de stad, om dezelfde paar dingen te doen om uiteindelijk een moeilijkere versie te mogen doen van hetgeen dat je al deed. Dat doe je een uurtje of zeven, waarna de credits rollen en je eventueel kan proberen de nieuwe Pokédex te vullen, de tientallen nieuwe sidequests te voltooien of simpelweg kan afvragen waarom je hier € 29,99 voor hebt betaald.
Conclusie:
Mega Dimension is feitelijk zeven uur lang rondrennen in een nóg kleinere versie van Lumiose, maar dan met een tijdslimiet en nieuwe Pokémon. Het verhaal volgt een immens voorspelbare formule en weet enkel te boeien door zijn korte duur. Als dit goedkoper was geweest, was het prima te pruimen, maar € 29,99 vragen voor wat feitelijk een reskin van dezelfde stad is, is schandalig.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie