Pokémon: Pokopia

Belangrijk om te weten, is dat Pokopia misschien wel wat visuele overeenkomsten heeft met Minecraft, maar het een heel ander beestje is onder de motorkap. Dit is geen survival game, maar eerder een avontuur in de stijl van Animal Crossing, waarbij je een wereld inricht aan de hand van jouw visie, het vult met Pokémon en objecten, en er uiteindelijk een gezellige boel van maakt. Al is uiteindelijk hier wel het sleutelwoord.

Ben wie je wil zijn

In Pokopia ben jij een Ditto. En niet zo maar een Ditto, maar een Ditto die warme herinneringen heeft aan zijn trainer en deze daarom graag imiteert. Dit verrast de eerste Pokémon die je tegenkomt, een zekere professor Tangrowth, daar die al in jaren geen mensen heeft gezien. Pokémon ook niet overigens, nu je het erover hebt.

Waar iedereen is gebleven, dat is een mysterie dat je door de game heen bij elkaar moet puzzelen, maar al snel wordt duidelijk dat het geen leuk verhaal gaat zijn. Wanneer Tangrowth je meeneemt uit zijn grot, word je geconfronteerd met een verdord landschap, ingestorte gebouwen en een overvloed aan rotzooi die de grond vult. Het is dat ons wordt verteld dat dit Kanto is, anders had ik de regio nooit herkend in zijn huidige staat.

Een grote missie

Nu Tangrowth weet dat hij niet de laatste Pokémon op deze planeet is, hoopt hij meer van zijn soortgenoten te vinden. En daarvoor heeft hij jouw hulp nodig. Elke Pokémon heeft zijn eigen wensen en behoeftes als het aankomt op een woonplaats, maar met zijn tentakels is de beste professor niet heel erg vaardig in het bewerken van het land. Jij als een Ditto met mensenhanden, die bovendien kan leren deze op vele andere manieren te gebruiken, hebt dergelijke beperkingen niet.

Met een paar minuten werk om simpele schuilplekken in het o zo bekende hoge gras te maken, trek je zo jouw eerste Pokémon-vrienden aan. Al hebben ze geen flauw benul hoe ze daar gekomen zijn… Nog een mysterie voor op de stapel. Wat je echter wel al snel weet, is dat met elke nieuwe bewoner, nieuwe spreekwoordelijke deuren worden geopend. Squirtle leert je Water Gun te gebruiken, zodat je verdorde planten een oppepper kunt geven, Bulbasaur leert je Leafage om planten te doen verschijnen, Drillbur doet je kennis maken met Rototiller voor het ploegen van het land en zo verder. Elke nieuwe optie geeft je de kans nieuwe habitats te bouwen, welke op hun beurt nieuwe Pokémon aantrekken. Dit is de cyclus waar Pokopia op draait en je zo driehonderd van de monsters laat vinden.

Had ik dit niet al gedaan?

Natuurlijk ga je niet driehonderd Pokémon in één gebied stoppen. Dit is immers niet Pokémon Ranch. In plaats daarvan ontgrendel je vier extra gebieden naarmate je meer Pokémon weet aan te trekken. Elk van die gebieden is in een al net zo hopeloze staat als het gebied waar je begon en het is aan jou om die op te knappen. Toch doe je niet iedere keer hetzelfde. Elk gebied heeft zo zijn eigen gimmick en een eigen rode draad, die eindigt met het opnieuw opbouwen van het Pokémon Center en een ontmoeting met een legendarische Pokémon. En als je daar puur op focust, kun je Pokopia prima voltooien in een uurtje of twintig. Dan speel je de game echter wel volledig verkeerd.

Eerder maakte ik al de vergelijking met Animal Crossing en dat bedoelde ik niet enkel met het oog op de stijl en de gameplay. Het aantrekken van Pokémon is heel gelijkaardig met het aantrekken van inwoners in de Animal Crossing-serie en net als in die game, wil je ze graag tevreden houden. Daarom check je regelmatig wat jouw nieuwe vrienden nodig hebben en pas je de omgeving hierop aan, totdat iedereen volledig in zijn of haar nopjes is. Voor je dit hebt gedaan voor driehonderd Pokémon (of die überhaupt allemaal hebt gevonden), ben je zoveel uren verder, dat dit in een cijfer uitdrukken al net zo nutteloos is als dit te proberen bij Animal Crossing.

Slow burn

De vraag die ons nu rest, is of je echter wel zoveel tijd in die game wil steken. Een stukje smaak is daarbij ongetwijfeld een factor en voor mij is het antwoord daarom nee. Nadat ik de storylines voltooid had en richting de tweehonderd gevonden Pokémon ging, had ik een punt bereikt dat ik voldaan was. Voor nu in ieder geval. Want als er iets is waar Pokopia mij aan doet denken, dan zijn het de Poképark-titels. Niemand gaf daar echt wat om, maar het waren de games waar mijn reis als reviewer mee begon en welke ik nog regelmatig een keer opstart. En iets zegt mij dat Pokopia niet anders gaan zijn en de driehonderd op den duur alsnog wel worden aangetikt. Ben jij echter niet zo gevoelig voor de verzameldrang die inherent is aan een game als deze, dan gaat een hoop van diens appeal waarschijnlijk aan je voorbij.

Conclusie:

Pokopia is een vreemde Ducklett in de al enorme berg aan Pokémon spin-offs. Toch brengt het een zekere charme met zich mee die ik sinds Poképark niet meer gezien heb, zonder dat het daarbij dit keer een meer mainstream appeal verliest. De game kan op den duur vaart verliezen, vooral wanneer je in de endgame belandt, maar dan heb je er al heel wat uurtjes opzitten, die ik niet anders kan beschrijven dan immens charmant.