Vijf?
Ja vijf. Je kunt ook nog daten met klasgenoot Anna. Verwacht van die route echter niet te veel. Het is een duidelijke subheroine, wiens verhaal qua lengte en inhoud verbleekt bij de andere vier. En toch is het mijn favoriet, puur omdat het tenminste iets bijzonders deed in de manier waarop ze haar gevoelens kenbaar maakte. Laten we echter eerlijk zijn: dat is niet echt een compliment.
Primal Hearts 2 is ondanks dit niet objectief een slechte game. Het is niet zijn voorganger, maar dat niveau kan ook niet elke titel halen. Het probleem is echter dat het ons daar wel aan blijft herinneren. Buiten alles wat we al genoemd hebben, haalt elke character route een heldin van de vorige titel terug. Niet enkel dat, maar in de meeste zijn meerdere story beats zijn nagenoeg een op een gekopieerd in wat vermoedelijk een hommage had moeten zijn, maar nu voelt alsof een wanhopige greep naar vergane glorie. En dat beschrijft de game feitelijk een beetje als geheel. Het is een kortere, slechtere versie van een game die hier op dezelfde dag verscheen, welke erdoor op vrijwel elk front overschaduwd wordt. Enkel het artwork, de voice acting en de H-scènes zijn van hetzelfde niveau en dat is gelukkig nog altijd in het hogere eind van het goede spectrum.
Conclusie:
Primal Hearts 2 voelt een beetje als zelfplagiaat van ontwikkelaar Marmalade. De game probeert fans van het origineel te paaien met knipogen, maar valt in plaats daarvan voortdurend in herhaling. Tel daarbij op dat de game opvallend veel korter is en wat je krijgt is feitelijk een veel mindere versie van een game die slechts babystapjes verwijderd was van een score boven de 90%. Daar komt Primal Hearts 2 niet bij in de buurt.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie