Het zo realistisch mogelijk de besturing van auto's virtualiseren, is enorm complex en er zijn inmiddels nogal wat games die een dappere poging wagen. Allemaal zijn ze ambitieus. We leven in tijden dat er best wel wat race simulators uitkomen en de meeste daarvan raken, terecht of onterecht, in de vergetelheid. Stefan heeft bijvoorbeeld twee weken geleden een review gemaakt van RENNSPORT, die hetzelfde doel voor ogen heeft, maar niet voldoende content heeft en daardoor, samen met de vele bugs, erg tegenviel.
Nu is er ook Project Motor Racing, gemaakt door een team ontwikkelaars die eerder heeft gewerkt aan Project CARS.. Ze doen een dappere poging om de meest realistische race simulator te maken die er is. Dit is lastig, want ze moeten het opnemen tegen gevestigde namen als Assetto Corsa, Automobilista of iRacing. Zij hebben bewezen het genre meester te zijn op een manier dat het nog maar de vraag is of er ruimte is voor meer. De ontwikkelaars achter Project Motor Racing zullen heel hard hun best hebben gedaan om in dit lijstje te komen, maar het is ze niet echt gelukt.
Wanneer je de game opstart, krijg je te zien wat je kunt verwachten. Een menu die je verwijst naar de spelmodi die er zijn. Je hebt, zoals bijna altijd met sport games, multiplayer, singleplayer en challenges. Ik zal mij later meer wijden over de multiplayer, maar wil het nu meer hebben over de singleplayer, waar eigenlijk de challenges toebehoren.
Alleen tegen de rest
Het belangrijkste onderdeel van de singleplayer is de career mode. Je begint met het aangeven wat het niveau van de tegenstanders moet zijn. Kies je voor authentiek dan moet je wel masochistisch zijn om te kunnen genieten van de nederlaag die je gaat lijden, want dat betekent dat je alles op heel moeilijk zet. Races kun je dan bijvoorbeeld niet herstarten. Het beste is om te kiezen voor de andere optie, waardoor het niveau van de tegenstander omlaag kan worden bijgesteld. Dit is voor Max Verstappen misschien niet nodig, maar voor de wat mindere vlugge coureurs is het vrij noodzakelijk om het enigszins leuk te houden.
Daarna kun je kiezen wat voor soort financiering je wil hebben. Zo is er onder andere de keuze om alleen geld te krijgen als je een podiumplek krijgt of dat je gewoon maandelijks jouw deel ontvangt. Beide methodes hebben hun eigen voor- en nadelen en het is aan jou hoe je daarmee omgaat.
Daarna kies je het startbedrag dat je wil hebben. Je kunt direct het toetje eten en beginnen met 2 miljoen dollar. Dan koop je in één keer een heel coole sportbak en ga je er helemaal mee los. Dit is niet te adviseren, want die snelle wagens zijn bijna onbestuurbaar. Dus ik begon met $640.000,-. Dat is voldoende voor een fatsoenlijke GT3-sportwagen en dan kun je daar je eerste wedstrijden mee rijden.
De career-modus laat vooral zien hoe lastig het is om financieel te kunnen leven, wanneer je als coureur over je eigen financiën gaat. Het is namelijk een heel duur grapje en ik was constant aan het worstelen om verder te gaan. Op een gegeven moment was het geld op en moest ik opnieuw beginnen, maar op dat moment was ik al helemaal klaar met deze worsteling.
Onder de Challenges kun je twee soorten games rijden. De eerste is een serie Endurance games. Dit zijn hele lange potjes, waarbij je bijvoorbeeld 250 keer een circuit door moet rijden. Het hoort bij de sport, maar het lijkt mij enorm vermoeiend. De tweede optie wordt 'factory-testing' genoemd, maar eigenlijk zijn dit een soort time trials, maar dan met een vaste auto op een vast parcours. Je kan dus niet kiezen met welke auto je welk circuit probeert te bemannen.
Wat ik hier heel erg mis, is een gewone time trial of simpelweg practice. Dit is vooral nodig om de details van een circuit te leren kennen en te testen of je iets moet veranderen aan de configuratie van een auto. Dit is als je het mij vraagt een vereiste voor iedere race simulator en ik heb ook nooit gezien dat deze ontbreekt. Ik zal niet snel een race simulator kopen als ik niet de mogelijkheid heb om fatsoenlijk auto's te testen en bij te stellen waar nodig.
Onbestuurbaar
Als je eenmaal hebt gekozen wat je wil doen, kun je eindelijk beginnen met de race zelf. De eerste keer dat ik in een lekkere snelle bak zat, zette ik hem in de eerste versnelling en drukte rustig het gaspedaal in. In plaats van dat de auto op gang kwam, hielden mijn banden het niet en ik vloog alle kanten op.
Dit is niet zo vreemd. Sommige auto's trekken te snel op en als je dan in één keer vol op het gaspedaal drukt, verliezen de banden direct de grip met het asfalt en verandert je auto in een zeer dure en onbestuurbare zeepkist. Het probleem in dit geval is dat ik dit weet, want dit is niet mijn eerste race simulator. Ik drukte al heel subtiel het gaspedaal in.
Na veel pijn en moeite leek het alsof ik de auto onder controle had en dat ik kon rijden, maar dat bleek al snel schone schijn. Bij de eerste beste bocht vloog de auto zonder enige waarschuwing en tegen alle verwachtingen in van de baan. Ik kwam erachter dat je in Project Motor Racing de auto met zijden handschoentjes moet behandelen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie