Rhythm Paradise Groove

Belangrijk om te weten, is dat de Rhythm Paradise-serie niet je traditionele ritme game is. In plaats daarvan is het een collectie minigames, welke allen draaien om muziek en waarbij je acties op de maat moet doen. Al kun je het mini vaak weglaten.

Snoozefest

Een goede collectie minigames tekent zich in mijn beleving doordat ze makkelijk op te pakken zijn met hooguit minimale uitleg. Denk aan zoiets als Mario Party of (in mijn optiek nog beter) WarioWare. Binnen enkele seconden ben je daadwerkelijk aan de slag met het spel, doorgaans met je vingers op de enige knoppen die je nodig gaat hebben.

Rhythm Paradise Groove is niet zo toegankelijk. Elk van de tientallen minigames vereist een tutorial, een oefenronde en niet zelden zelfs meerdere van beide voordat je daadwerkelijk mag gaan spelen. Zonder overdrijven kostte het leren van de mechanics me soms langer dan het daadwerkelijke level dat ik moest klaren.

Re-mix

Deze levels komen in groepen van vijf. De eerste vier zijn individuele minigames en bedoeld om je die te leren. Eens je ze onder de knie hebt, krijg je een soort examen in de vorm van een remix. Je krijgt dan een volledig muzieknummer, waarin de verschillende minigames door elkaar lopen. Je bent bijvoorbeeld de ene seconde nog groentes aan het vangen, terwijl je de volgende een kat vooruit beweegt op dezelfde beat. Deze levels zijn de highlights van de ervaring, daar ze geen uitleg (meer) behoeven en door de variatie ook niet als vervelend lang duren.

Je proeft het al, maar dit is exact wat me in de rest van de game tegenstond. Sommige minigames kon ik wel waarderen, zoals één waarin je kikkers moet lanceren, ballen kapot moet knijpen of het eerdergenoemde vangen van groenten. Andere vond ik dan weer afschuwelijk of klikten voor mij simpelweg niet. Dan denk ik aan het pletten van blikjes met een gigantische hamer of langs een boze, verkouden maan sluipen. Ik heb de minigames voltooid, maar dat was soms met meer geluk dan wijsheid.

Het is op een van die games waar ik uiteindelijk stuk gelopen ben in de vijfde groep. Na letterlijke uren en minimaal honderd pogingen, slaagde ik er maar niet in om zelfs de tutorial van deze minigame over back-up-dansers te klaren. De mechanics vielen voor mij maar niet op zijn plek in combinatie met het ritme, waardoor ik er nooit in slaagde de maat te houden, iets waar ik dergelijke games normaliter zelden mee worstel.

Subjectiviteit

En dit brengt mij bij mijn grote probleem met deze review: de subjectiviteit. Want na met andere spelers gepraat te hebben, merkte ik dat onze ervaringen heel erg uiteen liepen. Minigames die ik met groot gemak had voltooid, waren voor hun struikelblokken, terwijl zij zonder moeite mijn showstoppers hadden getrotseerd. Doordat de minigames van Rhythm Paradise Groove zo ver uit elkaar lopen en de audiovisuele cues zo ontzettend divers zijn, is de ervaring heel erg afhankelijk van of de speler makkelijk zich hierop kan aanpassen.

Maar zelfs dan, kan ik Rhythm Paradise niet aanraden. Ik heb iemand anders dat ene level laten doen en de rest alsnog zelf voltooid, maar het feit dat ik voor elke minigame door een les moest zitten en dat één frustrerende game enige progressie direct volledig stopzet, zijn voor mij deal breakers voor een minigame-collectie, zelfs als het allemaal ritmegames zijn. En dat is jammer, want de multiplayer en een RPG minigame die doet denken aan een light-versie van Patapon laten zien dat dit oprecht leuk kan zijn.

Conclusie:

Hoe graag ik het ook anders zou zien, kon ik maar niet in de groove van Rhythm Paradise komen. De minigames zijn heel divers en dat is ook hun kracht, maar tevens hun zwakte. Wanneer je er eentje simpelweg niet ligt, wordt progressie immers volledig een halt toe geroepen. Tel daarbij op dat elke minigame een minutenlange tutorial behoeft en in mijn optiek mist het daarmee het laagdrempelige dat games als dit hun kracht geeft.