SAROS

Hier pakt SAROS een serieuze ergernis van diens voorganger aan. Versla je de Overlord van een biome? Dan mag je in de volgende run die hele zone gewoon overslaan en je direct teleporteren naar het volgende deel. Dat maakt de game een pak behapbaarder. In Returnal kon je ook stukken van eerdere biomes skippen, maar je bleef ze allemaal moeten doorlopen. Hoe verder je geraakte, hoe langer elke run duurde en hoe pijnlijker een gefaalde poging aanvoelde. Bij launch kon je midrun zelfs niet opslaan wat nu wel kan.

In SAROS duren runs dus minder lang en sluit je de game gewoon af wanneer het je past. Volgende sessie pik je naadloos op waar je stopte. Wil je toch alle biomes afschuimen voor extra upgrades? Dat kan perfect. Dan ben je wel wel flink langer zoet, maar ga je ook met een hele hoop extra buit het eindgevecht binnen. Veel van die typische roguelike-strengheid sneuvelt trouwens ook elders. Lucenite die je tijdens runs verzamelt, zet je achteraf om in een skilltree vol permanente stats en perks. Saros leunt dus duidelijker meer richting roguelite dan zijn voorganger.

Halverwege de game unlock je de Carcosan Modifiers. Een menu waarin je Protection modifiers aanzet voor allerlei voordelen zoals extra damage. De voorwaarde is wel dat je ze combineert met Trial modifiers die het leven net een tikje lastiger maken. Een waslijst aan opties in beide kampen zorgt ervoor dat elke speler de game naar zijn eigen hand kan zetten. Makkelijker, moeilijker of iets daartussenin, jij bepaalt. Wat de game overigens niks minder pittig maakt, integendeel zelfs. De balans tussen al die nieuwe opties zit zo verschroeiend goed dat ik de controller veel moeilijker neerlegde dan bij Returnal. Na elke gefaalde run bekroop me telkens hetzelfde gevoel. Welke upgrade kan ik nu pakken en moet ik toch niet nog eentje proberen? Misschien lukt het me deze keer wel.

De absolute ster van SAROS blijft zonder twijfel de combat. Good lord, wat is dit verslavend. De basis voelt meteen vertrouwd aan voor Returnal-veteranen, maar Housemarque voegt er één flinke mechanic aan toe die alles net wat dynamischer en intenser maakt. Naast je parry en je dash met de nodige invincibility frames beschik je nu ook over een stevig blauw schild dat je activeert met de melee-knop. Dat schild draait op een power meter en schade vreet die meter leeg. Raakt hij op, dan gaat je schild even offline. Tijdens het gebruik kan je tevens ook niet gaan schieten en verschillende kleuren kogels reageren elk op hun eigen manier op jou schild.

Vooral de blauwe kogels zijn interessant. Die absorbeer je met je schild waardoor je meteen je power meter oplaadt. De bullet hell shooter van Housemarque knipoogt daarmee subtiel naar Treasure Co-klassiekers zoals Ikaruga. Een mooie verwijzing die ik maar al te graag belicht. Hier stopt het echter niet. Arjun beschikt namelijk over een tweede wapen dat diezelfde resource verbruikt om monsterlijke schade uit te delen. Heerlijk krachtige wapens die je zo vaak mogelijk wilt blijven inzetten, dus ga je bewust blauwe projectielen opzuigen om ze om te zetten in verwoestende aanvallen. Een heerlijk verslavende mechanic die perfect past in deze reeds geweldige combat loop.

De wapens van Arjun hebben net als het arsenaal van Selene een alternate fire. Omdat al die nieuwe functies de shoulder en trigger buttons aardig volproppen, moet je L2 nu half indrukken voor die alternate fire. Volledig indrukken activeert je nieuwe power wapen. Klinkt overladen en dat is het ergens ook wel. Toch werkt het verrassend soepel dankzij de DualSense triggers en speelt SAROS lekker responsief.

De biomes in SAROS zijn adembenemend mooi. Het omgevingsdesign hoort bij het beste dat je tegenwoordig in games vindt. De sci-fi-thema's halen zichtbaar inspiratie bij The Matrix, Event Horizon en zelfs bij H.R. Giger. Dat is zo ongeveer het grootste compliment dat je kan geven aan een studio die sci-fi met horror combineert. Ik stond zo vaak te gapen dat ik belachelijk veel screenshots maakte. Combineer die visuele pracht met monsters en machines die je scherm vullen met particle effects en bullet hell-waanzin en je krijgt pure rauwe adrenaline voor je zintuigen.

Het sounddesign haalt hetzelfde hoge niveau. Wezens en machines brullen met diepe bassen die je zetel laten trillen. Heb je een deftig geluidssysteem aan je televisie hangen? Dan krijgen ook je oren een behandeling van formaat. De soundtrack bloeit helemaal open wanneer de actie piekt. SAROS haalt verder moeiteloos zijn performance targets en draait op een stabiele 60 FPS, precies wat je van deze studio mag verwachten.

Niet alles glimt even fel. De facial animaties van de personages halen niet het niveau van andere PlayStation blockbusters. Omdat SAROS meer inzet op dialogen tussen personages, valt dat ook sneller op. Ook het upgrade-systeem tijdens runs blijft grotendeels hangen op het niveau van Returnal. Je krijgt keuze tussen wapens en artifact perks, maar vaak raap je gewoon op wat je ziet. Inclusief corrupted artifacts die je grote voordelen geven in ruil voor een nadeel. Die nam ik bijna altijd mee tenzij ze mijn dash cooldown saboteerden of iets anders fundamenteels verzwakten.

SAROS klopt Returnal op nagenoeg elk vlak, zowel audiovisueel als in gameplay. Het verhaal komt toegankelijker binnen zonder aan diepte in te leveren. Hou je van bikkelharde actie? Dan is er werkelijk geen enkele reden om deze titel links te laten liggen. Eén van de beste PlayStation 5 exclusives van het moment en een absoluut meesterwerkje van Housemarque dat je gewoon in huis moet halen.