Name: SILENT HILL: Townfall review
Item: SILENT HILL: Townfall
Rating: 75

SILENT HILL staat vooral bekend om zijn psychologische horror. Waar veel horrorgames simpelweg een wereld laten zien die totaal de weg kwijt is, gaat het in SILENT HILL vooral om persoonlijk drama en het accepteren van fouten die iemand in zijn leven heeft gemaakt. Het grote voorbeeld hiervan is SILENT HILL 2, waarbij de hoofdpersoon de demonen uit zijn geweten probeert te verdrijven. Dit is precies wat deze serie altijd probeert te zijn. Een soort confrontatie tussen de hoofdpersoon en de geesten van zijn verleden.

De game speelt zich af in 1996 op een niet al te groot eiland nabij de Schotse kust. Op het eiland is een stadje met de naam St. Amelia. Je speelt als Simon Ordell, die aanspoelt op een verlaten stukje strand vlakbij de haven van dit rustieke havendorpje. Hij zit in een nogal vreemde situatie. Hij heeft geen idee wat hij daar doet en aan zijn arm zit een infuuszak getaped. Het infuus verdwijnt in zijn arm en pompt een bepaald zwart spul in zijn lichaam waar hij niet van weet wat het is.

Simon loopt door het haventje van het dorp en meteen krijg ik een bijzonder ongemakkelijk gevoel, zoals iedereen weleens heeft meegemaakt als je ergens de enige bent waar dit niet normaal is. Er is helemaal niemand. Op de wind na is het helemaal stil. De huizen liggen er verlaten bij, de deuren zijn op slot en overal is een dichte mist. Je hoort zelfs geen vogels fluiten.

Ik heb zelden een dorpje in een game gezien dat zo mooi is aangekleed en het voelt als een plaats waarin is geleefd. Het ziet er prachtig uit. Winkels hebben etalages en het glas waar je doorheen kijkt is zo mooi gemaakt dat het lijkt of je naar een foto zit te kijken. Het is wel jammer dat je kennelijk met een soort vampier speelt, want je ziet het spiegelbeeld van Simon niet. In het eerste halfuur heb ik met mijn mond open van verbazing door het dorp gelopen. Stiekem hoopte ik dat het een walking simulator was. Dan hoef je alleen maar ergens doorheen te lopen, terwijl er een verhaal wordt verteld. Helaas blijkt dit niet het geval te zijn.

Op den duur kom je bij een klein dorpsplein. Hier maak je je eerste save game. Dit is geweldig gedaan. Je stapt in een telefooncel, pakt een telefoon en moet het nummer 100 bellen. Nadat de beltoon tweemaal is overgegaan, kom je in het menu om je progressie op te slaan. Als je dit hebt gedaan, stap je uit de telefooncel en sta je tegenover de eerste persoon die je in de game tegenkomt. Een man met een baard en een soort beademingsmachine die uit de lucht komt. Op het moment dat hij je aanraakt, gaat het scherm op zwart. Vervolgens wordt Simon wakker in een donkere kamer.

Wanneer je uit de kamer ontsnapt, kom je in een donker gangstelsel van een soort bunker, waar het meteen duidelijk is dat dit meer een psychologische gevangenis is in het brein van Simon. Wanneer je ontsnapt, kom je in een hotelkamer terecht en begint de game pas echt. Op tafel ligt de CRTV; een onwijs vette draagbare vintage antennetelevisie, die enorm veel weg heeft van een Game Boy.

SILENT HILL: Townfall is een best wel heftige game. In tegenstelling tot eerdere delen in de serie, speel je deze game in first person, hetgeen betekent dat je werkelijk de persoon bent die het verhaal ondergaat. Vluchten kan niet. Jij bent het doelwit van de vijand. Je vliegt niet in een drone met een camera achter de hoofdpersoon aan.

Er zijn eigenlijk twee onderdelen in de game die elkaar redelijk strak opvolgen. Je moet door de spelwereld lopen om op plaatsen te komen, terwijl je constant vijanden aan het ontwijken bent. Het tweede zijn de momenten dat je puzzels moet oplossen die meer vertellen over het verhaal en over het verleden van Simon.

De eerste keer dat ik een monster tegenkwam, was ik onder de indruk van het design. Het is een soort zombie met een hakbijl als hoofd. Wanneer hij je tegenkomt, rent hij op je af en begint hij je kopstoten te geven, wat nogal pijn doet. Verder zijn er nog drie andere soorten vijanden en dat is best weinig. Er is niet echt veel variatie.

Verder is de AI in deze game ook buitengewoon dom. De monsters lopen allemaal hun vaste rondje en jij moet ervoor zorgen dat je niet gezien wordt. Je hebt in de game wel wapens, maar veel te weinig kogels en de houten stokken die je gebruikt om mee te slaan gaan erg snel kapot. Je zult slim moeten zijn en voorzichtig.

Ik vond de game op momenten heel vervelend. De monsters zijn geen complexe wezens, maar volledig gescript. Het briljante, jagende monster zoals je dat hebt in Alien: Isolation, heb je hier niet. Dit wordt tegen het einde van de game extra vermoeiend, omdat er dan steeds meer monsters komen en op den duur wordt het meer een soort hindernisbaan waar je tussen de vijanden door manoeuvreert. Als dit iets is wat je leuk vindt, dan is dit dé game voor jou, maar het begon voor mij erg irritant te worden.

De tweede spelmechaniek is de manier waarop de voortgang in het verhaal werkt. Je gaat naar een locatie en in die locatie is een puzzel. De puzzels in deze game zijn weliswaar niet al te moeilijk, maar je moet er wel voor zorgen dat je alle opties bekijkt. Vaak gaat het om sleutels waarmee je deuren kunt openen en die moet je dan ergens vinden. Als je niet weet waar die liggen, zul je dus de omgeving moeten verkennen. Dit is nog weleens lastig als er veel vijanden in de buurt zijn.

Eerder noemde ik al de CRTV. In de eerste paar uur dat je hem hebt, maak je vooral veel gebruik van dit device. Hier zijn beelden te zien die je leiden naar de plek waar je moet zijn. In het begin is dit een buitengewoon handig hulpmiddel, maar wanneer je verder in de game komt, lijkt het wel alsof de ontwikkelaars dit onderdeel zijn vergeten. Dit is jammer, want deze minitelevisie heeft absoluut potentie.

Voor de rest heeft SILENT HILL: Townfall alles redelijk goed voor elkaar. Er is niet zoveel muziek en als het er is, is het ook niet heel uitbundig, maar ingetogen. Doordat stilte zo’n onderwerp is, is het ook heel belangrijk dat je alleen maar muziek te horen krijgt op alleen maar de juiste momenten. Zo hebben ze de atmosfeer in deze game zeer goed gepakt.

SILENT HILL: Townfall is een bijzonder mooie game in een sinister dorp op een verlaten Schots eiland. Het verhaal past enorm goed bij de serie en is bijzonder goed verteld. Om het te volgen zul je monsters moeten ontwijken en dit is niet altijd even leuk om te doen en op momenten voelt het zelfs vervelend aan. Horrorfans zullen deze game zeker kunnen waarderen, hoewel je er ook niet te veel van moet verwachten.