Sonic: Superstars

Wat ik hiermee bedoel, is dat Sonic: Superstars een 2.5D game is. De wereld heeft geen Z-axis, maar de karakter models hebben wel diepte om het geheel minder plat te laten voelen. Het is dus een 2D-titel met de illusie van 3D, waarmee het dichter tegen een Sonic 4 aan leunt dan een Sonic: Colors. Sterker nog: ik had deze game prima de naam Sonic 5 zien dragen!

Rolling around at the speed of sound!

Voor mij als een Sonic-fan van de oude stempel, voelde Superstars op sommige fronten dan ook als thuiskomen. Arzest en Sonic Team hebben code van de Sonic Mania engine gebruikt, waardoor deze qua besturing en physics heel dicht tegen de klassieke titels aan ligt. Er zijn nieuwe mechanical obstakels die met name voor meer spectaculaire momenten zorgen, maar voor de rest is het Sonic zoals we het kennen. Op één ding na.

In Superstars kun je in levels Chaos Emeralds tegenkomen. Deze aanraken brengt je naar minigames, die wederom duidelijk zijn geïnspireerd op die uit de originele trilogie, en deze succesvol voltooien, geeft je het juweel. Ditmaal verzamel je ze echter niet om je beste Goku cosplay tot leven te brengen, maar omdat elke steen je specifieke abilities geeft, waarmee je levels makkelijker kunt voltooien. Hierbij kunt je denken aan een AoE-aanval waarmee je het complete scherm ontdoet van vijanden, maar ook een kracht waarbij Sonic in water verandert en tegen watervallen op kan gaan. Best bijzonder, als je je bedenkt dat Sonic volgens de canon niet kan zwemmen. Het geheel is dan ook een mixed bag van skills die wat toevoegen en abilities die misplaatst voelen in een Sonic-titel.

Can’t hold on much longer!

Simpelweg een nieuwe game in de serie maken, is al jaren niet genoeg voor SEGA. Elke game moet een unieke gimmick hebben, zoals de Wisps van Colors, de twee Sonics van Generations of de werehog van Unleashed. In Superstars zijn dit deels de Emerald-krachten, maar meer dan dat is het de nadruk op samenspel. Superstars is speelbaar als Sonic, Tails, Knuckles en Amy en als je het marketingteam van SEGA moet geloven, is het de beste manier om de game te spelen wanneer dit kwartet compleet is. Daar ben ik het niet mee eens.

Sonic is Sonic vanwege zijn snelheid. En dat is ook exact waarom co-op niet goed werkt. Het karakter dat het verste is in het level, wordt door de camera gevolgd, waardoor de rest compleet het overzicht kwijtraakt als je niet hutje mutje bij elkaar blijft. Sonic is gewoon te snel om op deze manier speelbaar zijn, wat SEGA eigenlijk toch ook wel moest weten? Immers is dat de reden die ze in de zomer gaven voor het ontbreken van online co-op. Als je met kids wat tijd wil spenderen zoals papa Dejaeghere, dan is het een prima toevoeging, maar ga dit in hemelsnaam niet doen met de boys.

What goes up must come down, yet my feet don’t touch the ground!

Wat wel online kan worden gedaan, is een PvP Battle Mode. Dit is zonder twijfel het zwakste deel van Superstars. Maximaal acht spelers gaan aan de slag om een robot te bouwen, waarvoor je bijvoorbeeld tegen elkaar moet racen of moet zien wie het langste in leven blijft. Het voelt als opvulling, niet een toevoeging waar fans van The Blue Blur echt op zitten te wachten. Als ze daar tijd voor hadden, hadden ze die beter gestoken in het verder polijsten van de main game. Want hoewel de levels allen uniek voelen en best leuk zijn, mist het de creativiteit die we in de begindagen zagen. Daar had men betere keuzes kunnen maken.

Er is een plek waar men echter de nagel op zijn kop heeft geslagen: de soundtrack. Jun Senoue, waar we tracks als City Escape, Open Your Heart en Sonic Heroes aan te danken hebben, is voor Superstars teruggehaald en wordt versterkt door onder andere Tee Lopes van Sonic Mania. Het gevolg is een bangende soundtrack die echt het gevoel van Sonic oproept dankzij een geweldige soundtrack en de klassieke geluiden als je bijvoorbeeld wordt geraakt of op een springveer land. Daar werd ik toch wel stiekem nostalgisch van, zelfs als het de roze bril niet op mijn neus wist te zetten.

Conclusie:

Een onnodige PvP en matige co-op-ervaring maken het geheel wat rommelig, maar aan het eind van de dag is Sonic: Superstars een terugkeer naar de klassieke formule waar mijn hartje sneller van ging kloppen. Wat mij betreft hadden ze het zelfs Sonic 5 mogen noemen!