Star Wars: The Mandalorian and Grogu

Star Wars: The Mandalorian and Grogu sluit direct aan op de serie. Din Djarin (Mando) jaagt nu op premies voor de New Republic en richt zijn pijlen op hoge officieren van het Keizerrijk. Dit keer zoekt hij een man genaamd Coin. Voor de juiste informatie moet Mando een deal sluiten met de Hutt-tweeling: hij krijgt de locatie van Coin zodra hij hun neefje Rotta de Hutt terughaalt. Maar zoals altijd loopt niets volgens plan en raakt Mando verstrikt in de problemen.

Flinterdun verhaal, gered door prima actie

Het plot van The Mandalorian and Grogu is erg eenvoudig. Het verhaal verrast nergens en het einde is voorspelbaar. Toch is deze film beter dan de laatste drie Skywalker-films. Fans die teleurgesteld waren in die trilogie, zullen zeker genieten van dit nieuwe avontuur. De sterke actie compenseert het magere verhaal volledig. Bovendien voelt de film echt als Star Wars. De vuurgevechten en zwaardgevechten zorgen voor de juiste sfeer. Er ontbreekt wel een iconisch onderdeel, namelijk de lightsaber. Dit is juist een pluspunt. Het is verfrissend om een live-action Star Wars-film te zien zonder dit wapen. Grogu gebruikt wel The Force, maar de film doseert het gebruik van The Force heel goed.

Grogu blijft schattig

Over Grogu gesproken: hij is nog steeds net zo schattig en grappig als in de serie The Mandalorian. In bijna elke scène waarin hij verschijnt, steelt hij de show. Een ander personage dat de show steelt, is toch wel Rotta de Hutt, de zoon van wijlen Crime Lord Jabba the Hutt. Daarnaast is het superleuk om oude bekenden terug te zien, zoals Zeb Orrelios uit Star Wars Rebels. Maar ondanks dat Din Djarin wederom de hoofdrol heeft, vind ik hem net als in de serie een vrij plat personage. Eigenlijk zou je hem zo kunnen inwisselen voor elk ander Star Wars-personage.

Een mixed bag aan special effects

Een film als Star Wars kan gemaakt of gebroken worden door de effecten, en bij The Mandalorian and Grogu zijn die jammer genoeg een 'mixed bag'. Er is gekozen voor een mix van practical effects en CGI; of in ieder geval om de boel met de computer op te poetsen. Dat merk je helaas flink bij de grotere aliens. En dat is zonde, want zodra de film zich focust op de practical effects, zoals bij Grogu en de Anzellans, ziet het er werkelijk prachtig uit. Op die momenten voelt het weer echt aan als de originele trilogie. Nu botsen de digitale en de handgemaakte effecten soms net iets te veel met elkaar.

De muziek brengt de film naar een hoger niveau

Ik ben erg enthousiast over de muziek van Ludwig Göransson. Hij was ook al de hoofdcomponist van de serie. In de serie koos hij vooral voor een western vibe met een paar synths, maar nu pakt hij het anders aan. In The Mandalorian and Grogu blijft die western vibe hoorbaar, maar gebruikt hij tijdens de actiescènes veel meer synthesizers. Hierdoor krijgt de soundtrack een heerlijke jaren tachtig synth vibe. Dit is een heel andere stijl dan de klassieke muziek van John Williams voor de hoofdfilms. Toch past het werk van Göransson perfect bij de unieke sfeer van The Mandalorian.

Conclusie:

Met Star Wars: The Mandalorian & Grogu hebben we na zeven jaar eindelijk weer een Star Wars-film in de bioscoop. En hoewel het een stap in de juiste richting is, is Star Wars nog niet helemaal terug in vorm. Het verhaal is matig en wordt eigenlijk alleen gered door de actiescènes, Grogu en Rotta. Daarnaast is het vooral de muziek die de film naar een hoger niveau tilt.