Een mixed bag aan special effects
Een film als Star Wars kan gemaakt of gebroken worden door de effecten, en bij The Mandalorian and Grogu zijn die jammer genoeg een 'mixed bag'. Er is gekozen voor een mix van practical effects en CGI; of in ieder geval om de boel met de computer op te poetsen. Dat merk je helaas flink bij de grotere aliens. En dat is zonde, want zodra de film zich focust op de practical effects, zoals bij Grogu en de Anzellans, ziet het er werkelijk prachtig uit. Op die momenten voelt het weer echt aan als de originele trilogie. Nu botsen de digitale en de handgemaakte effecten soms net iets te veel met elkaar.
De muziek brengt de film naar een hoger niveau
Ik ben erg enthousiast over de muziek van Ludwig Göransson. Hij was ook al de hoofdcomponist van de serie. In de serie koos hij vooral voor een western vibe met een paar synths, maar nu pakt hij het anders aan. In The Mandalorian and Grogu blijft die western vibe hoorbaar, maar gebruikt hij tijdens de actiescènes veel meer synthesizers. Hierdoor krijgt de soundtrack een heerlijke jaren tachtig synth vibe. Dit is een heel andere stijl dan de klassieke muziek van John Williams voor de hoofdfilms. Toch past het werk van Göransson perfect bij de unieke sfeer van The Mandalorian.
Conclusie:
Met Star Wars: The Mandalorian & Grogu hebben we na zeven jaar eindelijk weer een Star Wars-film in de bioscoop. En hoewel het een stap in de juiste richting is, is Star Wars nog niet helemaal terug in vorm. Het verhaal is matig en wordt eigenlijk alleen gered door de actiescènes, Grogu en Rotta. Daarnaast is het vooral de muziek die de film naar een hoger niveau tilt.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie