Een chaotische puzzel
Bovenstaande samenvatting is een nogal grote oversimplicatie van het gevechtssysteem. Tot aan het eind van het spel wordt er op voortgebouwd, waardoor het alsmaar complexer en complexer wordt en dat zelfs op een andere wijze voor elk van de zes karakters. Dat vond ik persoonlijk geen positief iets. Je wilt dat een game, vooral een van tientallen uren, voldoende diepgang heeft om boeiend te blijven. In die zin is combat die blijft groeien geen gek idee. In Berseria is het echter niet als een boom waar nieuwe takken aan groeien die het geheel vormen, maar zes klimoppen die samen over dezelfde boom heen krioelen, die het al zwaar genoeg heeft door de verschillende insectensoorten die vechten om diens resources. Het geheel komt gewoon niet mooi samen in mijn optiek, waardoor ik na enige tijd besloot om dankbaar misbruik te maken van het feit dat ik de Deluxe Edition van het spel heb gekregen.
Lezers van mijn eerdere reviews, weten ongetwijfeld al wat er gaat komen: de Grade Shop. Normaliter is deze voorbehouden aan New Game+, maar met de Deluxe Edition krijg je genoeg punten om direct alles te kopen. Dus plots kon ik 600% XP krijgen, goedkopere items in de shop en meer. In no time kon ik mezelf zo overlevelen, dat simpelweg dom button bashen voldoende was om de game te klaren. Maar wederom, dat kun je niet als een positief iets bestempelen. Immers was ik daarna alleen maar aan het hopen dat het einde van het spel nu eindelijk zo komen, zodat ik hopelijk de kans had mijn tijd nuttiger te besteden. Dat is niet waar je een game voor speelt.
Conclusie:
Tales of Berseria: Remastered is niet slechter dan Tales of Xillia: Remastered, maar dat heeft meer te maken met de tekortkomingen van de tweede dan de pluspunten van de eerste. Het verhaal is boeiend en de moeite waard, maar combat is zo’n rommeltje dat het een hele hoge instapdrempel vormt.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie