Trails in the Sky: 2nd Chapter

Daar de release even geleden is, een kleine opfrisser voor we aan deze review beginnen, daar het nodig is om de opzet te begrijpen en omdat 2nd Chapter spelen zonder dat je 1st Chapter voltooid hebt pure waanzin is. Estelle Bright en haar geadopteerde broer Joshua beginnen aan de start van dit avontuur te werken als Bracers. Deze avonturiers zijn een soort militante burgerwacht, welke helpt met het vinden van huisdieren, uitroeien van monsters, opdraaft als bodyguards en meer. De Brights krijgen echter vooral veel van dat meer, wanneer ze bij toeval stuitten op een gigantisch plot om het koninklijk huis omver te werpen. Deze coup d’état weten ze te voorkomen, maar blijkt verweven te zijn met het verleden van Joshua. Hij besluit daarom alles en iedereen achter zich te laten om ze te beschermen, inclusief de Estelle die slechts enkele minuten ervoor haar liefde aan hem verklaard heeft.

Niet klein te krijgen

Een persoon die met de noorderzon verdwijnt, is waarschijnlijk zo’n beetje de pijnlijkste reactie die je kunt krijgen na een liefdesverklaring en dus is het begrijpelijk dat Estelle behoorlijk bij de pakken neer gaat zitten. Na een time skip van twee maanden is ze echter opgewekt, heeft ze een extreme trainingskoers doorgaan en heeft ze één doel voor ogen: Joshua terug naar huis slepen.

Natuurlijk is dit makkelijk gezegd dan gedaan. Joshua’s specialiteit is stealth en wanneer hij niet gevonden wil worden, ga je hem ook niet zomaar spotten. Gelukkig weten we echter wel zijn doelwit: de Ouroboros die achter de gebeurtenissen van 1st Chapter zat en hem voor het leven getekend heeft. Het spel begint daarom met Estelle en kompanen, die opnieuw door de vijf districten van Liberl trekken om hints te vinden over de bezigheden van deze schimmige organisatie.

Daar zijn we weer

Daarmee is ook direct het grootste minpunt van 2nd Chapter genoemd: het speelt zich wederom af in Liberl en dat betekent dat je voor een groot deel dezelfde locaties en personen zult zien, met name in het begin van het spel. Zo nu en dan krijg je een nieuwe NPC die belangrijk genoeg is om een naam te krijgen of mag je een kleine nieuwe dungeon betreden, maar ruim 80% van de game zal bestaan uit reeds geziene locaties opnieuw verkennen, met het overgrote deel van die andere 20% gefocust in de laatste uren van de game. En die ga je niet snel zien.

1st Chapter was al geen kort spel, maar 2nd Chapter walst hier dik overheen. Zelfs met high-speed mode aan voor grote delen van het spel, klokte ik tachtig uur voor de credits over mijn scherm rolden. Deels was dit omdat je behoorlijk wat op en neer moet rennen, soms in gebieden waar vijanden de moeite van het bevechten niet meer waard zijn, maar zoals gezegd is hier een high-speed mode voor. Dat is dan ook niet de voornaamste reden. Dat is de gigantische hoeveelheid story beats en world building die Nihon Falcon erin heeft gestopt. Cutscenes zijn er in overvloed en dan hebben we het nog niet eens over gesprekken tussen party members, sidequests en lore events. 1st Chapter riep een hoop vragen op en 2nd Chapter neemt de tijd om die te adresseren, evenals nieuwe vragen op te roepen. Deze wereld is dan ook meer dan enkel een setting voor deze ene reeks en als je er een avontuur in wil beleven, zal je er tijd voor moeten reserveren. Die tijd is wat mij betreft goed besteedt, want ondanks een trage start is 2nd Chapter een verhaal dat ik met extreem veel plezier heb beleefd dankzij boeiende plot twists en sterk geschreven karakters.

Meer van hetzelfde

Natuurlijk is Trails in the Sky meer dan diens verhaal; anders was het wel een visual novel. Er moet ook weer flink worden gevochten. Maar eigenlijk kan ik daar weinig nieuws over vertellen ten opzichte het vorige deel. Zoals gezegd kun je 2nd Chapter feitelijk er niet los van zien en dat is niet enkel omdat de verhalen naadloos op elkaar aansluiten. Het zijn meer twee helften van hetzelfde spel. De verbeteringen die deze remake introduceert, zoals de voice acting, de verbeterde graphics en de mogelijkheid om gevechten in de overworld in real-time te beslechten, zijn identiek aan die van zijn voorganger en kan ik niet bespreken zonder die review te herhalen. Het enige verschil is dat 2nd Chapter feitelijk nog makkelijker is dan zijn voorganger, daar je dingen als de Burst-groepsaanval al vroeg tot je beschikking krijgt en eigenlijk vrijwel nooit meer geen volledige party hebt. Op een flinke piek in de moeilijkheidsgraad op het eind na, ben ik dan ook door het spel heen gevlogen in de normale moeilijkheidsgraad. Enkel wat boss fights gaven me enige uitdaging.

Dit klinkt allicht alsof het een minpunt is, maar binnen het kader van world building past het perfect. Estelle en haar kompanen zijn nu senior bracers met heel wat ervaring. Ze nu laten worstelen met de reguliere monsters die ze eerder al bevochten, zou niet realistisch zijn en het spel véél te lang maken. In die zin maakt het vooral pijnlijk duidelijk hoe sterk Ouroboros écht is wanneer je zowaar moeite moet doen als je oog in oog met ze komt. Zijn we toch weer terug bij dat verhaal gekomen...

Conclusie:

Hoewel ik nu al honderden woorden vuil heb gemaakt aan het bespreken van Trails in the Sky 2nd Chapter, hoef je jezelf eigenlijk maar één vraag te stellen om te bepalen of je het moet kopen: vond je 1st Chapter de moeite waard? Zo ja, dan is 2nd Chapter dat ook. Het is simpelweg meer van dat, maar dan met een sterker verhaal en nóg meer content.