Utawarerumono: Past and Present Rediscovered

Enige tijd na de gebeurtenissen van Monochrome Mobius is Yamato hersteld. Mikazuchi en Oshtor hebben hun positie als Imperials Generals ingenomen na hun prestaties in de oorlog met Arva Shulan en worden nu vaak door de Mikado ingezet om interne problemen van het land aan te pakken. Dus wanneer ze op missie worden gestuurd, lijkt het een dag als alle andere.

Paden kruisen

Wie een beetje van games weet, weet echter nu al dat het zó’n dag gaat worden. Zowel Oshtor als Mikazuchi worden tijdens hun onderzoeken aangevallen door vreemde wezens, alvorens een schim te zien in de vorm van Shunya. Die ligt echter na de gebeurtenissen van de vorige game bewusteloos in een bed. Niet enkel dat, maar Munechika, nu terug in haar thuisland, heeft dezelfde ervaring en reist daarom naar de plek waar haar oude partner rust. En wanneer het trio zich daar treft, ontwaakt het meisje eindelijk uit haar schoonheidsslaap.

Het is duidelijk dat er iets speelt buiten het zicht van de heerser. De vreemde schimmen zijn één ding, maar de Pillar of the Stars die viel in de climax van Monochrome Mobius, begint zichzelf te herstellen. Dit betekent dat een nieuwe invasie van Arva Shulan slechts een kwestie van tijd zal zijn. Hoelang precies, dat valt te bezien, maar na de schade die de hoofdstad de vorige keer geleden heeft, neemt de Mikado geen risico. Daarom mag je het land doorreizen om oude technologie te activeren om dit keer voorbereid te zijn. Tegelijkertijd dient dit als training, want je level wordt gereset naar level 1, zodat je opnieuw kunt wennen aan de kracht van de akuraturuka die jullie gegeven is.

Akurathe what nu?

Als je deze review niet goed kunt volgen, is het duidelijk dat je niet bekend bent met Monochrome Mobius of zelfs Utawarerumono als geheel. En als dat zo is, kan ik enkel zeggen dat deze game niet voor jou is, althans voor nu. Voorkennis is een vereiste, niet enkel op het gebied van lore, maar zelfs voor combat, daar tutorials je echt de basics als opfrisser geven om er weer in te komen. Maar zaken zoals de ringen in de linkerbovenhoek van het scherm, welke bepalen wie wanneer mag aanvallen en welke je kunt beïnvloeden met vallen, gems en het op het juiste moment inzetten van een boost genaamd overzeal, ga je daarmee niet kunnen doorgronden.

Dat dit echt gericht is op terugkerende spelers, merk je ook in hoe de game combat aanvliegt. In elk gebied mag je na een handjevol gevechten een area boss uitdagen en als je dat doet, kun je alles op de overworld doden door ze aan te raken zonder enig nadeel. XP en alle items worden gewoon verkregen, waardoor je een paar leveltjes kunt verzamelen tijdens het meeblèren van je favoriete music track. Die area bosses, samen met de normale bosses, zijn ook eigenlijk het enige wat combat de moeite waard maakt, daar normale vijanden simpelweg voelen als onvoldoende uitdaging voor een party van dit niveau. Dit is passend als je kijkt naar de lore, maar een JRPG die combat probeert te minimaliseren moet wel van hele goede huize komen om daarmee weg te komen.

Een huis met rot in de fundering

Het probleem dat Past and Present Rediscovered heeft, is dat het eigenlijk op geen enkele manier écht kan verrassen. We weten immers de stand van zaken in Mask of Truth. We weten dat Yamato niet zal gaan vallen, wie ontbreekt in die slokakte en hoe het verhaal van de karakters in dit deel zal eindigen. Tel daarbij op dat we nu al vier games hebben gehad waarin ‘’ onvitaikayan’’ en hun technologie de spil van de slotscène zijn en niemand zal ook maar een seconde verrast zijn dat dit hier ook het geval is en dat men zo een deus ex machine uit zijn reet trekt. De game is daarom weinig meer dan een manier om de laatste touwtjes aan elkaar te knopen en een gat in de tijdlijn te dichten die we grotendeels speculatief konden invullen, maar nu een canon-kleurtje krijgt. Maar hadden we daar een volledige game voor nodig? Niet als je het mij vraagt. Had een forse DLC voor Monochrome Mobius gemaakt zonder de vulling die deze game oprekt en je had een prima uitbreiding van een uurtje of twintig gehad. Dan had die een heel wat betere score gekregen.

Conclusie:

Past and Present Rediscovered heeft als een op zichzelf staande game geen bestaansrecht. Het verandert mechanisch niets noemenswaardigs aan Monochrome Mobius en is eigenlijk enkel bedoeld om de laatste verhaallijnen aan hun eind te brengen. Dat had een DLC net zo goed kunnen doen en dan had het een stuk minder vulling nodig gehad.