Woodo

In Woodo ontmoet je Foxy, een vos die je meeneemt in haar herinneringen van een belangrijk moment in haar jeugd, toen ze negen jaar oud was. Haar ouders waren altijd druk en besteedde daardoor weinig aandacht aan haar. Foxy heeft zich als kind daardoor afgezonderd in de digitale wereld, iets wat je tegenwoordig helaas vaak ziet. In haar digitale bubbel op haar kamer had ze alles wat ze dacht nodig te hebben en waren haar vrienden maar een enkele muisklik van haar verwijderd.

Maar in de zomer, net nadat ze was afgestudeerd van elementary school, stuurden haar ouders haar naar een zeer ver familielid op het platteland genaamd Ben. Ben is een volwassen kikker die volop geniet van zijn leven op het platteland, waar hij dagelijks bezig kan zijn in zijn tuin, klusjes kan doen en meubels kan maken voor zichzelf en anderen. De game laat je het verhaal uitbeelden van Foxy's ervaring op het platteland en de indruk die dit op haar heeft gemaakt.

Het grappige hierin is dat ze het vertelt vanuit haar herinneringen als kind, wat het in mijn ogen speciaal maakt. Iedereen weet dat als je terugkijkt naar je jeugd, je je niet exact meer herinnert hoe de dingen daadwerkelijk zijn gebeurd. Je hebt een nostalgisch filter en als kind ervaar je de wereld natuurlijk heel anders dan als volwassene. Dit zie ik dus ook terug in hoe Foxy over haar zomer op het platteland vertelt. Je weet gewoon dat sommige dingen iets anders zijn gelopen dan hoe zij het zich herinnert en ik vind het dus ook erg vermakelijk om te zien.

Zelf maak ik als hobby diorama’s en krijg ik vaak de vraag wat dit nu eigenlijk zijn, dus laat ik dat eerst even uitleggen voordat ik verder ga. Denk bij een diorama aan een kleine, sfeervolle miniatuurwereld waar een scène wordt uitgebeeld. Dit kan van alles zijn, maar de kern is dat het een kijk is in een wereld die in het klein wordt uitgebeeld.

In Woodo draait alles om deze diorama’s, aangezien deze de visualisatie zijn van Foxy haar herinneringen. Het de bedoeling is dat jij ze kleur gaat geven door alle puzzels op te lossen. In de basis krijg je aan de rechterkant van je scherm een balk te zien met allemaal onderdelen die ergens in het diorama geplaatst moeten worden. Elk onderdeel komt overeen met iets in het diorama en moet op de juiste plek worden geplaatst om het van kleur te voorzien. Gaandeweg vertelt Foxy je over wat er zich afspeelt in deze kleine scènes en leer je hoe ze groeit door de zomer heen en de wereld meer leert waarderen.

Vaak heb ik bij puzzelgames dat ze gaan vervelen na een tijdje. Niet doordat de mechanics slecht in elkaar zitten, maar door te weinig afwisseling. Al is te veel ook niet goed, want dan kom je er niet lekker in. Woodo heeft hierin de perfecte balans weten te vinden. De basis is solide met het plaatsen van driedimensionale puzzelstukken, om zo het diorama van kleur te voorzien als een soort 3D-kleurboek, maar er is zoveel meer dan dat. Elk level heeft een eigen dingetje dat het weer een beetje anders laat voelen dan de vorige, maar je toch dat vertrouwde gevoel geeft.

Er zijn minipuzzels in verschillende levels, welke een apart deel van het verhaal vertellen of waarin je iets leert over de andere karakters uit het verhaal, zoals de muis en spin die bij Foxy op de zolderkamer leven. Vaak geeft het oplossen van zo’n puzzel je een extra onderdeel dat je nodig hebt in de hoofdpuzzel of dat je zelfs nodig hebt in een van de andere kleine puzzeltjes van dat level.

Gaandeweg zie je ook dat de puzzels steeds een beetje uitdagender worden. Zo had je in het begin nog dat de items in een balk aan de zijkant werden getoond en dat je hier doorheen kunt scrollen om zelf de volgorde te kiezen. In latere levels zweven items door het level heen en moet je ze eerst zien te vinden voordat je ze op de juiste plek kunt plaatsen. Dit vond ik persoonlijk erg leuk gedaan, omdat het weer wat anders is en het vernieuwend houdt. In één level mocht ik zelfs enkel een item tegelijk pakken en was het compleet random wat ik kreeg, wat het element weghaalt dat je bijvoorbeeld eerst de makkelijke stukken plaatst en dus meer uitdaging biedt.

Ook wordt het aantal items in een level omvangrijker en worden de items kleiner en de levels gedetailleerder. Een van de laatste levels heeft me toch wel wat tijd gekost, omdat ik gewoonweg een paar kleine dingen niet direct kon vinden. Hiervoor komt wel de hintknop van pas. Deze brengt je in de richting van waar je item geplaatst moet worden en je kunt het zelf in het menu afstellen op hoe extreem het hierin is.

Visueel zit de game prachtig in elkaar. Alle handgetekende diorama’s zijn mooi om te zien en om ze langzaam ingekleurd te zien worden is heel bevredigend. De naam geeft het eigenlijk al een beetje weg, maar alles in Woodo is van hout gemaakt. Als je een level klaar hebt, is het net alsof je naar een handgemaakt houten diorama zit te kijken dat iemand zo in de kast zou kunnen hebben staan. De lichtinval op het hout is ook erg realistisch gedaan als je het level rond beweegt om alles goed te bekijken en de camera past zich goed aan wanneer je in- of uitzoomt. De visuele stijl geeft echt die cozy vibe, maar toch weer op een andere manier dan je meestal ziet, en dat vind ik juist een goed iets met hoeveel cozy games er tegenwoordig uitkomen die vaak dezelfde stijl hanteren. Hoe Woodo het doet, zorgt er juist voor dat het er uitspringt.

De voice acting voor Foxy, in mijn geval in het Engels, klinkt qua stemgebruik echt alsof ik naar een verteller aan het luisteren ben van een kinderboek. Het past ontzettend goed bij waar de game over gaat en was daardoor dus ook erg prettig om naar te luisteren. Net als de muziek, die lekker rustgevend is en niet te erg aanwezig. Het is subtiel en past goed bij het geheel. Zo heb je bepaalde levels waar je Foxy en Ben hoort neuriën en je dit deuntje ook terug hoort komen in de muziek.

Een pluspunt is dat je qua tekst ook kunt kiezen voor de Nederlandse taal, wat het voor kinderen ook interessant en makkelijker maakt om te spelen. De voice acting is helaas dan weer niet in het Nederlands, dus dat is wel een nadeel als je het met een kind wilt spelen.

Een laatste ding dat ik nog wil benoemen is een stukje world building. Het is namelijk niet alleen Foxy en Ben die je leert kennen door de game heen. Na elk level komt er ook een stukje in het Foxy's boek te staan over een van de andere karakters die je ontmoet. Zo leer je meer over onder andere de ganzen, de geit, de muis en vele andere dieren in deze wereld. Dit is iets wat ik zelf altijd erg kan waarderen, omdat het de wereld meer diepgang geeft, die hierdoor meer als een geheel voelt in plaats van iets wat er maar in geplaatst is om er te zijn.

Als je van cozy puzzelgames houdt, is Woodo zeker een aanrader. Met zijn mooie, kleurrijke esthetiek en een verteller die fijn is om naar te luisteren, is het heerlijk om te spelen. De game is niet superlang met zijn twaalf levels, maar dat is ook niet nodig. Het is een game die je prima in een middag kunt oppakken en waar je van kunt genieten. Met de afwisseling in gameplay en de minipuzzels die in de levels zitten, is er genoeg variatie om leuk te blijven zonder overdadig te worden. Ik ben blij dat een project wat ik drie jaar geleden toevallig tegen het lijf liep op gamescom zo’n mooie game heeft mogen worden waar ik absoluut plezier aan heb mogen beleven.