Back to the Past with Mario 2007 Edition

Voor ik aan de lijst ga beginnen, moet ik uiteraard met een aantal eervolle vermeldingen komen: The Witcher, Heavenly Sword, LEGO Star Wars: The Complete Saga en Pirates of the Caribbean: At World's End.

10. Soldier of Fortune: Payback (PS3)

Normaal heb ik het in de Back to the Past-artikelen vooral over games waar ik leuke en goede herinneringen aan heb, voor Soldier of Fortune: Payback maak ik echter een uitzondering. Soldier of Fortune en Soldier of Fortune II: Double Helix vond ik echt geweldige games en ik had dan ook hoge verwachtingen voor het derde deel. Deze verwachtingen zijn spijtig genoeg niet waargemaakt. Oké, grafisch zag de game er echt goed uit, maar de gameplay was saai en de gore was naar mijn mening ingeperkt in vergelijking met de twee voorgaande delen. Daarnaast vond ik de nieuwe protagonist echt drie keer niks. Soldier of Fortune: Payback is tot op heden de enige game die ik ooit omgeruild heb voor een andere game.

09. God of War II (PS2)

Voor de mensen die zich afvragen: waarom ontbreekt de eerste God of War game in je 2005-lijst? De reden is vrij simpel: ik heb die game pas in 2006 gespeeld en ik bespreek alleen games die ik in het desbetreffende jaar van release heb gespeeld. God of War II daarentegen heb ik wel tijdens de release gekocht. Hack and slash games zijn niet mijn favoriete genre, maar van God of War II heb ik goed genoten. Dit komt onder andere door de Griekse mythologische setting, de gewelddadige combat en Kratos, die ik badass vind. Wel vond ik sommige platformsecties en puzzels zwaar frustrerend, zo erg zelfs dat ik een paar keer gestopt ben met de game. Uiteindelijk bleef ik terugkomen omdat ik het verhaal en de brute combat gewoonweg te interessant vond.

08. Pokémon Diamond and Pearl (Nintendo DS)

Pokémon is lang afwezig geweest in de Back to the Past-artikelen, aangezien de editie uit 2001 de laatste keer was. Maar nu is de tijd rijp om Pokémon terug te laten keren. Pokémon is eigenlijk een franchise die nooit of amper geëvolueerd is, dat is echter totaal geen probleem, aangezien er qua gameplay niks mis mee is. Wel moet ik zeggen dat ze mij met de Pokémon designs en namen kwijt aan het raken waren. Oké, de starters waren wel goed, behalve Turtwig, omdat ik zijn laatste evolutie te veel op Venusaur vond lijken, maar het overgrote gedeelte van de 107 nieuwe Pokémon vond ik persoonlijk matig (al waren Lucario en Garchomp wel vet).

Pokémon Diamond en Pearl maakten overigens goed gebruik van de features van de Nintendo DS, zoals het touchscreen, waarmee je je Pokédex en items kon bekijken en je moves kon kiezen tijdens het vechten.

07. Harry Potter and the Order of the Phoenix (PC)

De Harry Potter games blijven uiteraard filmgames en dat soort games staan meestal niet bekend om hun kwaliteit. Echter zijn er, althans in mijn ogen, wel degelijk filmgames die kwalitatief goed zijn, zoals bijvoorbeeld Harry Potter and the Philosopher's Stone en Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. Het vijfde deel, oftewel The Order of the Phoenix, plaats ik ook in dat rijtje. Wat ik vooral awesome vond, is het feit dat je vrij rond kon lopen door Hogwarts en missies zo goed als in je eigen volgorde kon doen. Dat je ook tijdelijk als Albus Dumbledore en Sirius Black kon spelen, was ook cool. Wat dan wel jammer was, is dat ik niet als Hermione Granger kon spelen. Overigens is The Order of the Phoenix mijn favoriete Harry Potter-film, maar qua games blijft The Prisoner of Azkaban mijn favoriet.

06. Stranglehold (PS3)

Hard Boiled is één van mijn favoriete films van Chow Yun-fat en toen ik hoorde dat er een vervolg zou komen in de vorm van een game, was ik gelijk geïnteresseerd. Ontwikkelaar Midway Games probeerde met Stranglehold de 'gun-balletstijl' van John Woo (regisseur van Hard Boiled) te vertalen naar gameplay en dat is ze redelijk goed gelukt. Je schiet al springend en in slow motion op de vele vijanden en voorwerpen in de levels. En hoe creatiever je kills zijn, hoe meer sterren je verdient. Daarnaast leveren de creatieve kills ook energie op die je weer kunt gebruiken voor speciale finishers.

Maar Mario, dit klinkt als Max Payne, hoor ik jullie nu zeggen. Weet je, daar hebben jullie helemaal gelijk in. Toch is het oneerlijk om Stranglehold als een Max Payne-kloon te beschouwen. Waarom? Omdat Max Payne juist beïnvloed is door films van John Woo, zoals Hard Boiled, dus eigenlijk kun je gewoon zeggen dat de cirkel weer rond is.

05. Assassin's Creed (PS3)

Als ik zeg dat ik een fan ben van de Assassin's Creed franchise, dan is dat een understatement. Want met twee Assassin's Creed-tatoeages, meerdere kledingstukken met een Assassin's Creed-opdruk en zelfs twee dekbedovertrekken van de franchise durf ik te zeggen dat ik een fanboy ben van de franchise. En de allereerste Assassin's Creed game is de game die mijn liefde voor de franchise heeft aangewakkerd. Dit komt niet alleen omdat ik het oprecht een goede game vind, maar ook omdat het twee dingen die ik interessant vind met elkaar combineert. Namelijk de geschiedenis en freerunning (iets wat ik in 2007 ook in het echt deed). Hoewel het verhaal en de gameplay goed zijn, moet ik wel erkennen dat de missies repetitief waren.

04. Uncharted: Drake's Fortune (PS3)

Niet iedereen zal het met mij eens zijn, maar in 2007 was Tomb Raider haar mojo kwijtgeraakt. Omdat er ook niet echt Indiana Jones games gemaakt werden, ontstond er een gat. Er waren genoeg first-person shooters, fighting games en third person shooters, maar games die over schatzoeken en 'archeologie' gingen, waren nog maar amper te vinden. Blijkbaar had ontwikkelaar Naughty Dog dat ook door, aangezien ze in 2007 met Uncharted: Drake's Fortune op de proppen kwamen. Uncharted was een game die weliswaar leentjebuur speelde bij Indiana Jones, Tomb Raider en zelfs Gears of War, maar dat op een nagenoeg perfecte manier deed. Dat het halverwege een 'horrorgame' werd, is overigens ook iets wat ik wel kon waarderen. Dat de laatste levels daardoor wat moeilijker werden, vond ik dan wel weer spijtig.

03. Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 3 (PS2)

Wie had dit zien aankomen? Een Dragon Ball game in mijn lijst. En niet zomaar een game, maar wat mij betreft de beste DBZ game van de PlayStation 2-generatie. Het doet alles wat zijn voorgangers deden soepeler en beter. Daarnaast is het lange tijd de meest complete Dragon Ball game geweest, zowel qua verhaal als qua speelbare personages. Het verhaal beslaat een gedeelte van Dragon Ball, heel Dragon Ball Z, GT en de films. Het enige wat ik minder vond aan Budokai Tenkaichi 3, was het feit dat de world map wederom ontbreekt.

02. Final Fantasy XII (PS2)

Ik heb toentertijd eigenlijk nooit doorgehad dat de twaalfde Final Fantasy game verdeeldheid veroorzaakte onder de fans van Final Fantasy. In mijn ogen was het een natuurlijke evolutie om bijvoorbeeld random encounters om te wisselen voor zichtbare vijanden in de gamewereld die 100% te ontwijken zijn. Daarnaast vond ik de combinatie van real-time en turn based erg goed werken; het was fijn dat je tijdens elk gevecht rond kon lopen, maar nog wel steeds een balk vol moest laten lopen voor je een aanval of healing move kon doen. Overigens ben ik ook een groot fan van het Gambit-systeem, waarmee je je personages fixed objectives kon geven, zoals richten op healing support of juist focussen op de sterkste vijanden en ze bestoken met sterke aanvallen. Wat ik nu ga zeggen, is een heuvel waarop ik maar al te graag wil sterven: het Gambit-systeem werkte precies naar behoren en de AI deed exact de opdracht die je ze gaf.

01. Jade Empire (PC)

Ik kan niet zeggen dat ik in 2005 jaloers was op de XBOX gamers, omdat zij toen al aan de slag konden met de game Jade Empire. Dit om de simpele reden dat ik toen nog niet eens wist dat de game bestond (ik kwam toen nog niet vaak op gamenieuwssites). Dus in 2007 was Jade Empire een totaal nieuwe game voor mij. Toen ik Jade Empire in de Free Record Shop zag liggen, waren er twee dingen die mijn interesse wekten, namelijk de Chinese artstyle van de cover en de woorden ‘BioWare Corp.’ Vooral laatstgenoemde deed mij terugdenken aan hoe leuk ik Star Wars: Knights of the Old Republic vond en zo’n type game, maar dan in een oosterse setting, leek mij erg tof. En voor het grootste gedeelte was dat ook zo, al was het wel even wennen dat de combat real-time was en niet turn-based, zoals in Star Wars: Knights of the Old Republic. Daarnaast vond ik sommige plotwendingen van het verhaal clichématig, maar desondanks heb ik zwaar genoten van Jade Empire en ik zou geen nee zeggen tegen een tweede game.

Nu wil ik iedereen graag weer in de tijdmachine zien, want we moeten toch echt terug naar 2026. Uiteraard neem ik jullie de volgende keer weer graag mee naar het verleden.