Back to the Past with Mario 2004 edition

Zoals altijd begin ik met een aantal eervolle vermeldingen: Far Cry, The Lord of the Rings: The Third Age, Rome: Total War en The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth.

10. Warhammer 40,000: Dawn of War (PC)

Ondanks dat ik het geduld niet heb om de miniaturen van Warhammer in elkaar te zetten en te schilderen, vind ik de franchise (zowel 40K als Fantasy) heel erg interessant. Gelukkig zijn er meer dan genoeg videogames die zich in deze wereld afspelen, zoals de strategiegame Warhammer 40.000: Dawn of War. Hoewel de campagne vermakelijk was, speelde ik vooral veel custom skirmishes. Daarin kon je namelijk met alle facties spelen in plaats van enkel de Space Marines. Het zal lezers en fans waarschijnlijk niet verbazen dat mijn go-to factie de Chaos-factie is; als ik in een game de keuze heb tussen goed of kwaad, kies ik nu eenmaal graag voor het kwaad.

09. Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (PC)

Eerder concludeerde ik al dat de eerste Harry Potter game een geslaagde filmgame was en The Prisoner of Azkaban zet die lijn feilloos voort. Geen meesterwerk dat prijzen binnensleept, maar wel een titel die de juiste sfeer ademt. De bekende mix van lessen volgen en platformen is weer aanwezig, waarbij de game trouw blijft aan de film, maar ook uitstapjes maakt naar de boeken. De grootste troef was echter de mogelijkheid om tussen Harry, Ron en Hermelien te wisselen (En eerlijk is eerlijk: op die laatste was ik destijds stiekem behoorlijk verliefd).

Ik dacht dat DOOM 3 gewoon weer 'zombies knallen' zou worden, net als de eerste twee delen. Ik had het mis. DOOM 3 is een van de engste ervaringen die ik ooit heb gehad, puur door de verstikkende duisternis. Het feit dat je niet tegelijkertijd je zaklamp en je geweer kon vasthouden, zorgde voor een constante doodsangst. Voordat je had gewisseld, voelde je de adem van een zombie al in je nek.

07. Final Fantasy X-2 (PS2)

Hoewel dit niet mijn favoriete Final Fantasy is, heb ik me er goed mee vermaakt. Ik vond het vooral leuk dat ze een vervolg op Final Fantasy X hebben gemaakt, omdat dat een van mijn favoriete delen blijft. Weer in die wereld rondlopen was geweldig, alleen vond ik het verhaal van FFX-2 vergeleken met FFX helaas wat minder sterk.

De combat in deze game vond ik daarentegen echt heel leuk. Ik weet nog dat mijn klasgenoten het indertijd 'te meisjesachtig' vonden, omdat de drie hoofdrolspelers vrouwen zijn en je van job wisselt door je om te kleden. Ik vond dat juist een unieke en toffe mechanic.

06. Splinter Cell: Pandora Tomorrow (PC)

In 2004 had ik weliswaar nog maar weinig geduld voor het trage tempo van stealth games, toch wist Splinter Cell: Pandora Tomorrow me te grijpen. Het gaf een voldaan gevoel om een level zonder kleerscheuren en onopgemerkt te voltooien. Ten opzichte van het eerste deel (dat ik overigens ook dat jaar voor het eerst speelde) zijn de graphics verbeterd en zijn er handige 'quality-of-life'-toevoegingen gedaan, zoals het kunnen fluiten om vijanden te lokken of het openen van deuren terwijl je een lichaam meesleept.

05. Need for Speed: Underground 2 (PC)

Met Need for Speed: Underground 2 hield Electronic Arts de 'Fast and the Furious'-vibe stevig vast. Het tunen van je wagens stond wederom centraal, maar ditmaal introduceerde de game een open wereld waarin je vrij kon rondrijden. Dat betekende overigens ook dat je voortaan zelf naar elke race toe moest rijden. Waar de Honda Civic Si Coupe in het eerste deel nog mijn favoriet was, stapte ik in Underground 2 over naar de Ford Mustang. De dragraces vond ik veruit het leukst, terwijl ik in de drift events werkelijk dramatisch was. En sorry Doeke, maar juist door die open wereld vind ik Underground 2 simpelweg beter dan deel één.

04. Dragon Ball Z: Buu's Fury (GBA)

Buu’s Fury is het directe vervolg op Dragon Ball Z: The Legacy of Goku II. Hoewel de gameplay en graphics vrijwel identiek zijn aan die van de voorganger, is dat absoluut geen minpunt. Ondanks de grindy aard van het spel blijft de kern van de gameplay namelijk erg vermakelijk. Een belangrijke vernieuwing is de uitgebreide line-up: ditmaal kun je ook aan de slag met Goten, Chibi Trunks, Gotenks en Gogeta. Helaas zijn Future Trunks en Piccolo in dit deel niet langer speelbaar.

Waar de eerste twee delen de verhaallijnen van de Saiyan- tot en met de Cell Games-saga besloegen, behandelt Buu’s Fury de resterende acht hoofdstukken van de anime. Wie de volledige trilogie speelt, krijgt dus het complete Dragon Ball Z-verhaal voorgeschoteld. Als kers op de taart is ook de film Fusion Reborn in het spel verwerkt, waardoor je het mag opnemen tegen Janemba.

03. Spider-Man 2 (PS2)

Spider-Man 2 is de tweede Spidey-titel voor de PlayStation 2 en wat mij betreft niet alleen een van de beste Spider-Man-games ooit, maar ook een zeldzaam goed voorbeeld van een geslaagde filmadaptatie (iets wat we verder eigenlijk alleen bij een handjevol Harry Potter-titels zien). De game volgt de plot van de film nauwkeurig, maar breidt dit uit met unieke content. Zo krijg je te maken met een exclusieve verhaallijn rondom Mysterio, en maken ook Rhino en Shocker de webslinger het leven zuur.

Ondanks de beperkingen van de PS2 hardware is de open wereld prachtig vormgegeven en voelt het slingeren door de stad verrassend soepel aan. Er is echter één groot minpunt dat de pret drukt: de tijdgebonden missies. Die vond ik destijds al verschrikkelijk, en die mening zal ik ook nooit veranderen.

02. Dragon Ball Z: Budokai 3 (PS2)

Binnen de Budokai-reeks is het derde deel voor mij absoluut de favoriet. Wat de game zo sterk maakt, is de enorme hoeveelheid content. Niet alleen wordt het complete verhaal verteld, maar de toevoeging van personages uit de films en GT, zoals Cooler, maakt de line-up indrukwekkend. Naast het eindeloos herspelen van de story mode, heb ik talloze uren doorgebracht in de multiplayer. Waar ik in andere vechtspellen nog wel eens moeite had, was ik in deze game vrijwel onverslaanbaar voor mijn vrienden en familie.

01. Prince of Persia: Warrior Within (PC)

Warrior Within is het tweede deel van de Sands of Time-tetralogie. Hoewel ik het eerste deel al geweldig vond, gaat dit vervolg voor mij nog een stapje verder. Niet elke fan zal het daarmee eens zijn, want de game verdeelt de fanbase behoorlijk. Dat komt vooral doordat de toon en de prins zelf onherkenbaar zijn veranderd: waar The Sands of Time kleurrijk en vrolijk was, is Warrior Within duister, somber en een stuk gewelddadiger. Het bloed vloeit rijkelijk, maar als liefhebber van 'gritty' games kan ik die rauwe stijl wel waarderen.

Toch is er één element dat ik absoluut haat: de achtervolgingen door de Dahaka. Dit wezen jaagt op je om het lot te bewaken en hoewel ik normaal gesproken prima ben in platforming, trek ik die stress van een moordlustig monster op mijn hielen slecht.

Tot zover deze excursie! Tijd om terug te keren naar het heden. Volgende keer gaan we weer op pad, met als bestemming: het jaar 2005. Tot dan!