Er zijn verscheidene maatschappelijke vraagstukken die door developers aangekaart worden in hun games. Zij het doordat ze een standpunt duidelijk willen maken of mensen gewoonweg wakker willen schudden, aan het denken willen zetten of zelfs willen provoceren. Ieder heeft zijn eigen reden om het wel of juist niet te doen. Dat vind ik ook allemaal prima. Een game is een goed medium om zoiets mee te kunnen doen, mits het gedaan wordt met een reden en niet om maar mee te gaan met een hype. Games blijven in mijn ogen een vorm van kunst en als er iets is wat kunst probeert te doen, is het mensen aanspreken. Zodoende verwacht ik dat in zekere zin ook in games. Vooral in degene die ik graag speel, daar ik van goede verhalen hou waar vaak een duister randje aan zit en die ook naar het grijze durven te kijken en niet enkel uitgaan van zwart en wit.
Column: Mijn ongemak bij verhalende games
Een onderwerp waar vaak over gezwegen wordt

Iedereen heeft wel van die dingen waar ze liever met een boog omheen lopen of die ze in ieder geval proberen te ontlopen, in zoverre als dat mogelijk is. Ook ik heb van die dingen en eentje hiervan belemmert mij in het spelen van sommige games. Aangezien dit een beladen onderwerp is, wil ik vooraf stellen dat dit mijn ervaring is die ik graag wil delen en dat ik dit niet schrijf om iemand voor het hoofd te willen stoten.
Even tussendoor: we geven deze maand Grand Theft Auto 6 weg. Lees op de giveawaypagina hoe je kans maakt. Bekijk hoe →







Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie