Vraag aan de redactie: Welke horrorgame zou je nooit van je leven durven spelen?

Amélie

Ik probeer ze allemaal... éénmaal. Ik heb soms nog slechte dromen over Alien Isolation. Ik ben niet 100% zeker of ik Alien Isolation 2 zelfs nog wel wil proberen. De eerste haunt mijn gedachten nog steeds.

Scary jumpscares en bloederige gore taferelen zijn één ding, gewiekste AI die me letterlijk in de val lokt. Ai, dat is horror op een ander niveau voor mij. Misschien net een stapje te hoog, hmm?

Ik speel eigenlijk nooit horror. Ik heb een chronische ziekte en stress is een trigger voor aanvallen ervan. En een goede horror game bezorgt je natuurlijk wel stress. Anders is het het spelen ook niet waard.

Allemaal niet, maar de ergste is toch wel Amnesia: The Dark Descent. Ik heb daar wel een playthrough van gekeken omdat ik wilde weten wat er nou zo bijzonder aan was, maar ik was heel blij dat ik niet achter de knoppen zat. Nee, geef mij maar Luigi's Mansion.

Ik vind spoken en onzichtbare demonen altijd enorm eng in films en boeken. Films als Insidious en Sinister kan ik alleen kijken met de lichten aan. Het dichtst dat ik bij een spook-game kwam was het verlaten spookhotel bij Vampire: The Masquerade - Bloodlines, en dat vond ik al enorm eng. Een game als P.T. laat ik daarom helemaal links liggen.

Ik denk dat ik ze allemaal wel zou durven spelen, maar om eerlijk te zijn speel ik ze eigenlijk überhaupt niet. Dat genre is gewoon niet echt aan mij besteed.

De engste game die ik heb gespeeld is Amnesia: the Bunker. Alleen al het feit dat licht in deze game je grote vijand is, vind ik nagenoeg sadistisch en briljant tegelijk. De zaklantaarn die je meekrijgt moet je opwinden om te laten werken en dat maakt herrie, terwijl er een monster op je jaagt. Maar ik heb de game uitgespeeld en uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Hoe meer horrorgames je speelt, hoe meer immuun je wordt voor de angst die deze games naar boven kunnen brengen. Ik heb wel iets tegen de horrorgames die heel bewust alleen maar echt even een keer je lekker willen te laten schrikken. Five Nights at Freddy's is daar een goed voorbeeld van. De horrorgames die je mij nooit zal zien spelen, zijn de asymmetrische multiplayer games, zoals Dead by Daylight. Ik vind dat ook niet echt horror, maar gewoon een slechte game.

Ik ben een echte horrorbuff. Net zoals bij films ben ik constant op zoek naar die volgende kick, iets wat me écht nog bang kan maken. De laatste keer dat ik me oprecht ongemakkelijk voelde, was in VR met Phasmophobia. Ik speel lang niet elke horrorgame. Als ik er één laat liggen, is dat meestal omdat hij er saai of oninteressant uitziet.

Ik hou heel erg van psychische horrorfilms en als ik al een horrorgame speel, zoek ik dat daarin ook. Gore en slashers is absoluut niks voor mij, want dat vind ik ontzettend saai. Geef mij maar iets waar ik lekker over moet nadenken en wat me telkens weer op een dwaalspoor zet. Ik beleef namelijk veel meer plezier aan het uitpluizen en analyseren van een verhaal en psychische horror leent zich daar super goed voor. Ik denk alleen niet dat ik zo een specifieke titel kan noemen die dan meteen in me opkomt. Al moet ik zeggen dat ik Outlast wel erg goed vond op het gebied van spanning en opbouw.

Ik herinner me dat de FPS F.E.A.R. me eens goed heeft wakker gehouden back in the day. Het atmosferische van de 2005 FPS is me hard bijgebleven. Ook Quake, een van de eerste games die ik ooit gespeeld heb had toen sommige sound effects die ik niet uit mijn hoofd kreeg. Er zijn twee games die ik herinner die ik niet uitgespeeld heb door de "Nope." factor. Deze zijn de eerste Outlast en de The Evil Within. Tegenwoordig kijk ik zelfs niet om naar horrorgames.