Mijn Nintendo-kwestie komt in zekere vorm voort uit een soortgelijke situatie als waar mijn column over Game Pass door geïnspireerd werd: uitspraken van anderen. In dit geval mensen die reeds een PlayStation of krachtige game PC hadden, maar desondanks steevast een console van Nintendo ernaast kopen. Waarom?
Obvious
Het antwoord daarop is in zekere zin vrij voorspelbaar: exclusives. Nintendo doet sinds de Nintendo Wii niet meer mee aan de traditionele console war en gooit het sindsdien bij elke generatie over een andere boeg. Motion controls, een tweede scherm, een console die tevens als een handheld dient en een verbeterde versie van de laatste. Het maakt games mogelijk die niet (althans in die vorm) zouden werken op een PlayStation of XBOX en daarmee exclusieve titels die er gebruik van maken.
Laten we echter niet om de hete brei heen draaien: die zeldzame third-party exclusive die dergelijke features optimaal benut, is niet de reden voor die aankopen. Daarvoor moeten we kijken naar Mario, Zelda, Pokémon en kleinere series als Fire Emblem, Pikmin en Starfox. Bij elk nieuw deel van met name de grote drie staan gamers met miljoenen te popelen om ze aan te schaffen, zelfs als Nintendo daardoor prijzen verder dan ooit durft op te drijven. Want ja, wie kan er nee zeggen tegen de Nintendo-magie?
More obvious
Je voelt hem ongetwijfeld al aankomen, maar het antwoord heeft twee duimen en schrijft dit artikel. Ooit jubelde ik ook over games als de eerste Pikmin, Super Mario Sunshine, Pokémon: Colosseum en Wii Sports. Echter, in recente jaren merk ik meer en meer dat mijn mening afwijkt van velen andere. Donkey Kong Bananza bijvoorbeeld, sprak me enorm aan toen ik het voor het eerst speelde, maar stelde me enorm teleur toen ik het daadwerkelijk in handen had. De laatste écht fenomenale Fire Emblem was voor mij Fates, want ondanks dat ik latere delen goede cijfers gaf, misten ze voor mij de magie die het over de grens van 90% kon trekken. En qua Pokémon wil ik het niet eens hebben over de schandalige launch van Scarlet & Violet of het zeer middelmatige Legends Z-A.
Nu kun je zeggen dat ik net zo schuldig ben. Ik heb immers ook de Switch 2 in huis gehaald. Daar zou je geen ongelijk in hebben. Ik heb echter ook een XBOX Series X in huis staan, een console waar ik letterlijk sinds launch maar één game op gespeeld heb, evenals een Evercade waar we nog nooit een review voor hebben gedaan. Ik haal elke console in huis, want als er een game komt die perfect in mijn review-straatje past, wil ik kunnen zorgen dat het de liefde krijgt die het verdient. Maar als die review op wat voor ander platform dan ook gedaan kan worden, kun je er geld op inzetten dat ik dat ook doe. Dat apparaat is er voor de exclusives, want zelfs als ze niet altijd een schot in de roos zijn, zijn ze op een handjevol misstappen na wel altijd degelijk. Al hoop ik oprecht dat we deze generatie minimaal één Nintendo-titel krijgen die mij weet te betoveren. Dan zou ik de aankoop van de console tenminste kunnen verantwoorden aan mijn bankrekening.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie