Dit artikel is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en hoeft daarom niet overeen te komen met jullie ervaringen. Het doel is om jullie inzicht te geven in de gaming-geschiedenis van een 40-plusser en hopelijk jullie het plezier dat ik heb gehad een beetje te laten meebeleven.
Mijn allereerste Nintendo ervaring
Zoals waarschijnlijk vele anderen met mij, is mijn allereerste ervaring met games het welbekende vriendje dat een spelcomputer heeft. Ik woonde eind jaren 80 en begin jaren 90 in een klein dorpje in het midden van het land. Een vriendje kreeg een Nintendo en dus gingen we videospelletjes spelen. World Cup was de allereerste Nintendo-game die ik speelde. World Cup was een voetbalgame waarin je kon passen, schieten en superhard kon schieten, koppen of omhalen. Zo'n superharde knal ging er ook altijd in en iedereen die in de baan van het schot stond vloog meters omhoog en landde knock-out weer op de grond. Gelukkig had je per helft maar een beperkt aantal van zulke schoten, anders zou het niet leuk meer zijn. De namen van je spelers waren ook altijd grappig en per land toch zeer herkenbaar. Een paar maanden later was ik jarig en werd ik die ochtend door mijn ouders wakker gemaakt.
Paperboy
Natuurlijk waren de jaren 80 en begin jaren 90 het tijdperk van de VHS, oftewel de videoband. Ik kreeg 's ochtends vroeg al mijn eerste cadeautje: Een, naar ik dacht, videoband met een tekenfilm van Paperboy. Mijn enthousiasme was nog niet heel erg groot, totdat mijn vader mij mee naar beneden nam. Daar zag ik tot mijn grote blijdschap een Nintendo, NES, aangesloten staan op onze TV en daarnaast lag de welbekende, oranje-grijze Zapper voor Duck Hunt en in de console zelf zat natuurlijk de combi-cartridge van Super Mario Bros. + Duck Hunt. Ik was zo blij als een 8-jarig kind, wat ik toevalligerwijs die dag ook geworden was. Nog steeds snapte ik niet waarom ik een videoband van Paperboy had gekregen, totdat ik de verpakking open maakte. Toen ik jaren later als krantenbezorger werkte, keek ik altijd achterom voor agressieve honden, omaatjes met een deegroller en driewielers die uit het niets verschijnen. Terug naar de game: Deze was simpel: bezorg kranten bij de huizen en zorg dat je ze te vriend houdt. Ruiten ingooien werkt daar dus duidelijk niet aan mee, maar was wel erg leuk. Aan het eind van elke dag moet je op je fietsje een parcours afleggen en ik herinner me nog hoe vaak ik niet verder dan maandag kwam. De game was misschien niet zo'n succes als andere games, maar het was wel mijn eerste unieke, eigen game die ik bezat.
Reacties (2)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie