Zoals ik vorige keer al zei, vallen boek- en comic-personages buiten de boot. Dit betekent dat personages als Ignacio Cardona en Nergüi niet in de lijst voorkomen. Ook zullen Aya en Desmond ontbreken. Aya ontbreekt omdat je hooguit vijftien minuten als haar speelt. En dat ik Desmond niet meeneem in mijn lijst, is niet respectloos naar hem toe bedoeld; hoewel hij een groot onderdeel was van de eerste zes Assassin's Creed games, reken ik hem toch niet als een hoofdprotagonist.
Waarschuwing: er zullen lichte spoilers volgen.
10. Ratonhnhaké:ton
Toen ik voor het eerst als Ratonhnhaké:ton, beter bekend als Connor Kenway, mocht spelen, was het erg wennen. In de eerste drie uur speel je namelijk als zijn vader, Haytham Kenway, en qua karakter is Connor totaal anders dan hij. Ik moet ook bekennen dat ik Connor in het begin een vervelend personage vond. Ik vond hem zeikerig, koppig en naïef overkomen. Maar hoe vaker ik Assassin's Creed III speelde, hoe meer ik zag dat hij juist een erg sterk geschreven personage is. Vanuit zijn perspectief als inheems Amerikaan kan ik goed begrijpen waarom hij dacht dat je met eerlijkheid en communicatie mensen van gedachten en mening kon veranderen. Hij is immers met dat sentiment opgegroeid in zijn stam.
Wat ik dan ook zo goed vind, is dat hij als personage groeit. Waar hij in het begin dus naïef is, begint hij gaandeweg in te zien dat het in de echte wereld anders werkt en dat je niet iedereen kunt overtuigen van wat jij eerlijk en gerechtvaardigd vindt. Wel vind ik dat hij nog steeds erg zeikerig over kan komen. Dit is vooral goed merkbaar op de momenten dat hij samenwerkt met Haytham, waarin hij zijn vader op een zeurderige manier bekritiseert.

09. Adéwalé
Adéwalé, oorspronkelijk de kwartiermeester van de Jackdaw en de grootste vertrouweling van Edward Kenway, later een van de beste assassins die ooit geleefd heeft. Als secundair personage in Assassin's Creed IV: Black Flag vond ik Adéwalé al een redelijk leuk personage, maar als speelbaar personage in Assassin's Creed: Freedom Cry vond ik hem geweldig. Onder andere door zijn vechtstijl, die gewelddadiger is dan die van de meeste andere speelbare personages, maar ook door zijn persoonlijkheid: hij had eerlijkheid, rechtvaardigheid en eer hoog in het vaandel staan en dat kan ik wel waarderen.
Hij kon het bijvoorbeeld vaak oneens zijn met Edward Kenway over wat de juiste koers was om te varen, letterlijk en figuurlijk. Echter, hij had ondanks deze meningsverschillen wel groot respect voor Edward Kenway als kapitein Dit betekent overigens niet dat hij foutloos is. Zo neem ik het hem nog steeds kwalijk dat hij Edward in de steek liet op het moment dat laatstgenoemde hem meer dan ooit nodig had. Ook heeft Assassin's Creed Rogue mijn kijk op Adéwalé aangetast. Het feit dat hij wegrent voor Shay Cormac in plaats van de confrontatie aan te gaan, vond ik niet bij hem passen, zeker omdat hij in Freedom Cry juist gevaarlijke situaties niet uit de weg gaat.
















Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie