Lijsttijd: Zes videogames die mij enorm teleurgesteld hebben

1. Ride To Hell: Retribution

De kans dat je nog nooit hebt gehoord van Ride To Hell, is best wel groot. Deze PlayStation 3-titel trok weinig bekijks en zij die er wel over spraken, deden dat vooral spottend. Zo ook ik in mijn review. Ride to Hell was echter geen game waar we een key voor hadden gekregen. Ik kwam het bij toeval op launch day tegen bij de lokale gameboer en besloot het op basis van de cover art en omschrijving te kopen. Leren jassen en motors vond ik destijds echt dé shit.

Ride to Hell was eveneens dé shit, maar helaas niet op de leuke manier. De motor bestuurde alsof je gezopen had, combat sloeg nergens op en de game had er awkward seksscènes in gepropt, waarbij de karakters volledig gekleed waren. Er was echt niets positiefs over de game te zeggen, behalve hetgeen dat mij in eerste instantie aantrok: stoere dudes op een motor met leren jassen. Je moet dus ook een game niet op zijn kaft beoordelen.

2. New Pokémon Snap

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat Pokémon Snap een van mijn favoriete games is. Het zal allicht een stukje jeugdsentiment zijn, maar zelfs toen ik het enkele jaren geleden herspeelde, was diens charme voor mij overduidelijk. Aan iedereen die het wilde horen, liet ik daarom weten dat ik een vervolg wilde en ik was dan ook dolgelukkig toen die werd aangekondigd. Maar toen ik het daadwerkelijk ging spelen…

Mijn probleem met New Pokémon Snap is dat het bloated voelde. Te veel vulling om de levensduur op te rekken, waardoor de verwondering plaatsmaakte voor verveling. Het was desondanks geen slécht spel, maar de magie van het origineel was in geen velden of wegen te bekennen. En dat was teleurstellend.

3. Backfirewall_

Toen ik Backfirewall_ voor het eerst mocht spelen op gamescom, was ik best wel gecharmeerd van het idee dat je door een smartphone rent om te zien hoe digitale processen fysiek vorm zijn gegeven. Ik mocht toen slechts een kwartier met het spel aan de slag, maar dat kwartier was voldoende om mijn interesse te wekken.

Toen de uiteindelijke game kwam, bleken die vijftien minuten inderdaad representatief te zijn voor het volledige spel, maar dan wel in de zin dat het eigenlijk nooit meer werd dan dat. Het begin van het spel gaf je qua humor en gameplay het toppunt van wat je ging beleven en daardoor voelde de rest van de ervaring op den duur nogal hol aan.

4. Kingdom Hearts 3

Hoe zou Square Enix er in hemelsnaam in slagen om dertien jaar na Kingdom Hearts 2 en na een shitload aan spin-offs het verhaal van Xehanort mooi af te sluiten in Kingdom Hearts 3? Dat was de vraag die ik mijzelf stelde toen die game eindelijk werd aangekondigd. Ik had stiekem verwacht dat het nergens op zou trekken en dat de verhalende chaos de serie richting een stille dood zou drukken. Dat bleek niet te gebeuren.

Dit gezegd hebbende, is er een reden dat Kingdom Hearts 3 desondanks op deze lijst staat. Want hoewel het erin is geslaagd de vele story threads grotendeels aan elkaar te knopen met deze game, kan ik niet zeggen dat het resultaat de hype van dertien jaar wachten waar wist te maken. Daarvoor was het simpelweg te veel een simpel vervolg op wat we al kenden, in plaats van een episch slotstuk van een saga.

5. PRIMAL HEARTS 2

PRIMAL HEARTS is een van de eroge die ik persoonlijk noem als mensen me vragen om een game om het erotische visual novel-genre een kans mee te geven. Het hoofdpersonage is sterk geschreven, de characters en hun routes divers en de humor is in de meeste gevallen spot on. Dus toen PRIMAL HEARTS 2 werd opgestart, waren de verwachtingen hoog gespannen.

Marmalade heeft goed begrepen wat spelers leuk vonden aan het eerste deel…want het tweede deel is nagenoeg identiek. De hoofdpersoon voelt bijna als een TEMU-versie van zijn voorganger en ook de heldinnen hebben sterke overeenkomsten met het kwartet van het eerste deel. Zélfs het verhaal was nauwelijks meer een variatie op PRIMAL HEARTS 1, waardoor PRIMAL HEARTS 2 er niet aan ontkwam daarmee vergeleken te worden. En die vergelijking ging het never nooit winnen.

6. Forspoken

Forspoken, toen nog door het leven gaand als Project Athia, was een van de games waarvoor ik een PlayStation 5 had gekocht. Waar iedereen wegliep met de remake van Demon’s Souls, Sackboy en Spider-Man rond launch, was het de trailer waarin een jonge vrouw met magische parkour door een fantasy-wereld vloog hetgeen dat mijn hartje sneller deed kloppen. Het feit dat de game in deze lijst staat, zegt echter denk ik wel voldoende over hoe schijn kan bedriegen.

Zoals wel met meer games in deze lijst, betekent dit niet dat Forspoken een slechte game was. Ik heb me er goed genoeg mee vermaakt om terug te gaan om de DLC te recenseren en ook direct even de Platinum Trophy te scoren. De hype kon het echter niet waarmaken. Met name de flashy moves, hetgeen dat mij juist aansprak, kwamen niet goed uit de verf door een camera die het niet bijgebeend kreeg, met als gevolg een game die op veel momenten meer awkward dan awesome was.