Vraag aan de redactie: op welke game was je het meest trots toen je die had uitgespeeld?

Sinds Hades in Early Access kwam, was ik verslaafd aan de game. Ik speelde en ik speelde, maar kwam niet voorbij de eerste eindbaas. De game was nog in ontwikkeling en het maakte ook niet echt uit, want uitspelen kon nog niet. Omdat de game nog niet af was besloot ik het later nogmaals te proberen.

Toen de game uitkwam ging ik weer verder met mijn worsteling. In deze roguelite moet je door de onderwereld reizen en uiteindelijk jouw vader, de god van de onderwereld Hades, verslaan. Ik werd er handiger in, maar ik kreeg Hades niet verslagen. Ik heb het misschien wel honderden keren geprobeerd. Uiteindelijk heb ik opgegeven.

Een jaar geleden, vlak voor Hades II uitkwam, heb ik nog één keer deze game omarmd. Ik heb geworsteld, ik heb gehuild, ik heb bijna mijn Steam Deck kapot gegooid (ik speelde hem niet eens op de Steam Deck) en uiteindelijk, na denk ik tientallen pogingen, versloeg ik Hades. Het was gelukt. Ik heb de game weggedaan en hoef hem nooit meer terug te zien. Hades II heb ik wel gekocht, maar nooit echt de aandacht gegeven die het verdient, omdat ik bang ben weer bevestigd te krijgen hoe slecht ik ben met games.

Het vervelende is dat je de game dan niet echt hebt uitgespeeld. Het verhaal gaat eigenlijk door nadat je hem de eerste keer hebt verslagen en daarna moet je hem nog een paar keer verslaan. Voor mij maakt het niet uit. Ik heb één keer in mijn leven Hades verslagen en beschouw het maar als uitspelen. Ik heb het zo vaak geprobeerd dat het mij niets meer kan schelen wat andere mensen ervan vinden.

Sword & Fairy 6. Het is zonder twijfel een van de slechtste games die ik ooit gespeeld heb op technisch vlak, gecombineerd met Chinese voice acting die voor mij een instant turn-off is. Het was zelfs zó slecht, dat ik al na drie uur besloot geen tijd meer in te investeren en mijn review te pennen, een unicum voor mij. Jaren later keerde ik echter terug voor een artikel en toen heb ik door het volledige spel heen geploeterd. Het was een hel om te doen, maar toen de credits over mijn scherm rolden, kreeg ik een gevoel van voldoening dat ik maar zelden heb gehad.

Ik ben nooit echt trots als ik een spel uitspeel, omdat het mijn inziens niet echt iets is om trots op te zijn. Maar desalniettemin ken ik het begrip wel. Mijn vriendin is nooit een gamer geweest, maar sinds we samen zijn is ze steeds meer aan het gamen geslagen. Haar eerste game was Hogwarts Legacy en toen ze deze platinum haalde, was ik trotser dan ik ooit op mezelf ben geweest, zeker met gamen. Wat een heerlijk gevoel was dat om haar na hondervijftig uur haar eerste game ooit platinum te zien halen. Dus om de vraag toch nog een beetje te beantwoorden: Hogwarts Legacy, maar ik was vooral trots op mijn vriendin.

Allereerst is bij mij "uitgespeeld" als je ook alle achievements hebt gehaald. Met die definitie kan ik een aantal spellen al afstrepen omdat die achievements hebben die je echt als een "achievement" kan beschouwen als het je lukt om dat te behalen. Denk aan een no-deaths-run van Ori and the Blind Forest. Maar als ik een game moet uitkiezen waar ik dus 100% klaar mee ben, is het Spongebob Squarepants: Battle for Bikini Bottom: Rehydrated. En alleen maar vanwege de grind op het einde om ALLE collectables te vinden. Als ik de vraagstelling nog een beetje meer oprek, dan ga ik het meest trots zijn als ik eindelijk Creature in the Well uitgespeeld krijg, want daar zit ik nog steeds vast op de eindbaas.

Dark Souls 1. Jarenlang had ik gehoord dat dit zo'n beetje de moeilijkste game ooit was, en na een paar keer proberen klikte de game bij me. En hoe! Wat waren die bazen moeilijk, en wat waren de runbacks onvergeeflijk. Maar tegelijkertijd had ik zo'n gevoel van overwinning al lang niet meer geproefd, dus ik zette door. En toen de laatste baas neer was, was dit een heerlijk gevoel van voldoening.

Heel eerlijk? Ik heb eigenlijk geen enkele game waarbij ik mij trots voel dat ik hem heb uitgespeeld. Ik wel vaak het gevoel van leegte als ik een game heb uitgespeeld. Nu ik erover nadenk: ik ben denk ik wel een soort van trots dat ik de PS3-versie van Demon's Souls heb uitgespeeld.

(afbeelding is van de remake voor de PlayStation 5)

De hype rond de release van Bloodborne was zo groot dat ik ook opgeslorpt werd in het tumult en de game dan maar bij release in huis haalde. Ik was onmiddellijk gebeten door de uitdagende combat, maar was vooral geobsedeerd door de artstyle en het level design. Echter, op een bepaald punt kwam ik maar niet voorbij een boss fight: Vicar Amelia. Deze schijtboss is snel en als je erin slaagt haar health voldoende te verminderen, holt ze weg en begint ze zichzelf te healen. Mijn strategie bij die boss was heel veilig spelen, maar ik slaagde er maar niet in en heb uiteindelijk de game opgegeven. Exact een jaar later, na vele fanreacties gelezen te hebben, besloot ik om het nogmaals te proberen. Cue the Rambo training montage! Een paar uur later legde Vicar Amelia het loodje. Vanaf dat moment was ik compleet geobsedeerd door de game en kon ik niet stoppen met spelen tot de vroege uurtjes. Uiteindelijk kwam ik voorbij Gehrman, the First Hunter, en unlockte ik ook de True Boss: the Moon Presence. Heel wat retries later kreeg ik de finale cutscene te zien: mijn character was nu een naaktslak. Deze game behoort nu tot mijn top drie games aller tijden.

Oef... Dat is een goede vraag! Ik zou het eigenlijk niet durven zeggen op welke game ik trots was dat ik hem had uitgespeeld. Misschien moet ik dan wel terug naar mijn kindertijd, toen ik samen met mijn moeder Goof Troop uitspeelde op de Super Nintendo. Al gaan mijn herinneringen niet specifiek over het uitspelen ervan, dus dat ik er trots op was is wellicht vooral achteraf.

Games uitspelen is voor mij best een uitdaging. Niet omdat ze te moeilijk zijn, maar omdat ik er niet goed tegen kan als iets is afgelopen. Dit heb ik vooral met games, boeken en televisieseries met een goed verhaal. Met simpelere games die niet zo hard op het verhaal leunen, heb ik dit niet. Ik voel me betrokken in de wereld en diens karakters en wil niet dat het afgelopen is. Dit is zelfs tot een punt dat ik me een aantal dagen down voel nadat iets wel is afgelopen. Helaas resulteert dit dus in uitstelgedrag en vele games en boeken die ik nog steeds niet uit heb. Om die reden ben ik mezelf er een aantal jaren geleden dus ook toe aan gaan zetten om hier iets aan te doen. De eerste story heavy game die ik echt volledig heb uitgespeeld, inclusief alle quests (ik hield een lijst bij), vraagtekens op de map en DLC, is The Witcher 3. Dit heeft me behoorlijk wat tijd en moeite gekost, omdat ik ook hier uitstelgedrag vertoonde. Maar het is uiteindelijk gelukt en hier ben ik best trots op.

Het heeft voor mij een deur geopend die me leert omgaan met het afsluiten van dingen. Hierna heb ik dus meer games uit kunnen spelen, al zij het met moeite, waar ik achteraf heel blij mee ben. Games als Cyberpunk 2077 en Sherlock Holmes: The Devil's Daughter. Bij die laatste heb ik ook meteen alle achievements gehaald. Langzaam wordt mijn lijstje van uitgespeelde games steeds langer en kan ik er ook beter mee omgaan, wat het wel makkelijk maakt als ik dit soort games in de toekomst zou willen reviewen, daar ik de regel voor mezelf hanteer dat ik games uit wil spelen voordat ik er een review over schrijf.