Fracture

Met een voldane blik kijk ik terug naar mijn creatieve verleden. In de tijd dat ik nog Pokémon-kaarten verzamelde, was ik namelijk een ijverige leveldesigner. Kennissen en vrienden prezen mij vaak om mijn mooie pretparken van RollerCoaster Tycoon en de diepgaande levels van Warcraft III. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik op 3 mei vorig jaar letterlijk een gat in de lucht sprong: Fracture werd aangekondigd.

Fracture is een third-person shooter voor de Xbox 360 en PlayStation 3. In deze game geven Day 1 Studios en Lucas Arts jou wapens waarmee je niet alleen vijanden kunt omleggen, maar ook het terrein naar wens kunt vormgeven. Degene die de rol van architect aanneemt is soldaat Mason Briggs. Dit is een normale soldaat aan de kant van het oosten van Amerika en Europa, de Atlantic Alliance. Deze zijn in de 22e eeuw in gevecht geraakt met het westen van Amerika en Azië, de Republic of Pacifica. Wegens meningsverschillen en door het smelten van de ijskap is de Verenigde Staten letterlijk en figuurlijk opgesplitst in twee delen.

Deze splitsing heeft interessante wendingen tot gevolg. Voornamelijk op het gebied van technologie en wetenschap beginnen deze twee staten steeds minder op elkaar te lijken. Hierdoor ontstaan als het ware twee totaal verschillende legers, wat natuurlijk aantrekkelijke taferelen oplevert bij de gevechten. Zo heeft de Alliance door hun eeuwenoude technologieën de beschikking over traditionelere wapens, terwijl de Pacifica haar inwoners genetisch kan verbeteren. Hierdoor hebben zij veel supersoldaten in het leger staan, wat ons automatisch doet verwijzen naar games als BioShock en Crysis.

Hoe deze supersoldaten zullen gaan functioneren is nog niet bekend. De ontwikkelaar besteedt veel liever aandacht aan de explosieven en wapens van Briggs, aangezien je daar de hele game mee zult moeten spelen. Met de wapens van Briggs kun je, zoals vermeld, het terrein echt helemaal aan gort schieten. Denk aan diepe kuilen in de bodem schieten om daar je vijanden in te gooien, of juist de grond omhoog laten komen om jezelf tegen kogels te beschermen. Tactisch te werk gaan is dus een vereiste in Fracture, vooral bij de multiplayer-modus. Ja, in Fracture kun je met een paar man de boel letterlijk onveilig maken. Met of tegen elkaar, het is maar waar jij zin in hebt.

Want aangezien het feit dat de verandering van de omgevingen niet gescript zijn en je tegenstanders hersens hebben in plaats van orders, zul je behoorlijk slim en creatief moeten zijn om een gevecht om te zetten in een overwinning. In de multiplayer heb je namelijk alle, maar dan ook echt alle singleplayer-wapens tot je beschikking die je naar hartelust kunt gebruiken. Om de sessies niet tot een nog grotere chaos te maken, heeft de ontwikkelaar besloten om maximaal twee teams van vier man in de game te stoppen. Een keuze die ik met respect kan begrijpen, want een wereld vol heuvels, kuilen en allerlei schietgerei vraagt ontzettend veel capaciteit van onze spelcomputers.

De belangrijkste wapens in Fracture zijn zonder twijfel de granaten. Er zijn verschillende soorten granaten die het landschap op vele manieren laten vervormen. Zo hebben we de Tectonic granaat, die ervoor zorgt dat er een grote berg aarde ontstaat. Tevens kun je deze gebruiken om naar een hoger gelegen punt te komen. De letterlijke tegenhanger van de Tectonic is de Subsonic granaat, deze graaft diepe gaten waarin je jezelf schuil kunt houden voor vijandelijke aanvallen, of bijvoorbeeld om onder vijandelijke muren te kruipen. Daarnaast is er nog de Spike granaat, waarbij een kristallen paal uit de grond wordt geschoten. Tot slot hebben we nog de leukste en meest zeldzame granaat: de Vortex. Deze veroorzaakt een dodelijke wervelwind waarin aarde en mensen worden opgezogen. Altijd handig als je omringd wordt door een stel vijanden. Logischerwijs hebben we natuurlijk ook nog het standaard schietgerei, zoals de shotgun, het machinegeweer, de rocket launcher en de landmijnen.

Fracture wordt gewoon een goede game die vooral gewaardeerd gaat worden door de multiplayer modus. Niet gescripte, maar beïnvloedbare omgevingen en ultra coole wapens staan bij dit gezegde centraal. De singleplayer mag er door het interessante verhaal ook best wezen, maar het is vooral de multiplayer die er een slaatje uit gaat slaan. Daar ben ik als redelijke multiplayer-expert uitermate zeker van.