In deze game hebben ze in de hel een oepsje gemaakt. Arme jij is voor zijn tijd naar het hiernamaals getrokken, tot het ongenoegen van de opvallend bureaucratische administratie van de onderwereld. Je krijgt daarom een kans om je leven terug te winnen.

Twee keer is scheepsrecht
De wijze die men bij Finch Bird Studio bekokstooft heeft om dit te doen, is middels een rhythm-based roguelike dungeon crawler. Jouw karakter moet zich door de negen lagen van de hel vechten, welke bij elke poging willekeurig worden samengesteld. Zaken als power-ups en vijanden verschillen per poging, zoals het een roguelike betaamt, maar de grootte van de dungeon zelf blijft ongeveer gelijk, evenals de baas die aan het eind op je wacht. Hierdoor is de uitdaging bij elke poging ongeveer even groot en heb je minder dat een run zwaar leunt op geluk. Ik kon hierdoor bij mijn tweede run de eerste dungeon voltooien, hetgeen volgens de developer die naast me zat velen die me voorgingen überhaupt niet was gelukt.
Het is geheel mogelijk dat deze developer mij gewoon probeerde te paaien, al kan het ook zijn dat mijn voorliefde voor ritmetitels me een voorsprong gaf. Wat het mij echter ook gaf, was een hoop bedenkingen bij het ritmedeel van Freaked Fleapit. Het concept spreekt me enorm aan, daar niet van, maar de muziek die men heeft gekozen, liet een hoop te wensen over.








Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie