Mercenaries 2: World in Flames

Ik heb een ontzettende hekel aan mensen die zich niet bewust zijn van goede games. De overhypte games – die overigens alleen maar (kunnen) tegenvallen – worden automatisch de hemel ingeprezen, terwijl de meer kwalitatieve games snel uit het geheugen worden gewist. Neem nou bijvoorbeeld Mercenaries: Playground of Destruction, dat in 2005 het daglicht zag. Een erg vermakelijk spelletje, al wist het niet de aandacht te krijgen die het zeker verdiende. Nu de meerderheid van de gamers een PlayStation 3 óf Xbox 360 thuis hebben staan krijgt ontwikkelaar Pandemic Studios een nieuwe kans. Niet een kans om zich te bewijzen, maar om de verkopen omhoog te krikken.

Dit gaan ze doen door alles eigenlijk groter, uitgebreider en explosiever dan het origineel te maken. Het concept stond immers al als een huis, dus verspilde moeite om daar als ontwikkelaar aan te sleutelen. Allerlei vieze klusjes opknappen in ruil voor een stevige financiële beloning is kortweg dé formule voor Mercenaries. In tegenstelling tot het vorige deel, krijgt de speler nu een ‘echt’ verhaal met veel corrupte en niet te vertrouwen zakenmannen.

Het verhaal in ‘Mercenaries 2: World in Flames’ speelt zich af in het door oorlog verscheurde Venezuela. In deze jungle zal je een oude bekende tegen het lijf lopen, namelijk de Zweed Mattias Nilsson. De zwaar getatoeëerde viking tekent een waardevol contract van een man genaamd Ramon Solano. Solano is een keiharde zakenman en schijnt goede connecties te hebben met zowel de drugshandelaren als de politieke leiders van Venezuela. Ramon heeft dus als het ware een dubbele persoonlijkheid, iets waar jij al gauw achterkomt. Doordat jij zijn vreselijke plannen weet te onthullen, keert hij jou de rug toe en kan je fluiten naar je centen, ondanks de prestaties die je had geleverd.

Een andere werkgever zoeken is dus een optie in World in Flames. De rode draad in het verhaal blijft echter het wraak nemen op Solano, zodat je eer behouden blijft. Ongeveer 50% van de game is gevuld met deze missie, de andere helft door werkgevers die jou allerlei smerige klusjes laten opknappen. Al deze bijmissies hebben één belangrijk ding gemeen: de destructie die je als speler teweeg brengt. Ook in dit tweede deel zal werkelijk alles, maar dan ook álles, kapot kunnen. Het wegdek, huizen, bruggen, voertuigen en zelfs hele steden kunnen aan flarden geschoten worden. De ontwikkelaar verklapte dat alles op een spectaculaire wijze naar beneden zal donderen. Ik durf zelfs de vergelijking te maken met de ondergang van de ‘Twin Towers’.

De physics zijn dan ook van een ongekend niveau. Op meer dan honderd manieren kunnen gebouwen instorten, dus het hangt er maar net van af op wat voor manier je stenen en pilaren omknalt. Dit zorgt voor zowel creatieve als tactische voordelen. Plak bijvoorbeeld een bom tegen een muur en detoneer om vervolgens een weg vrij te maken. Ook kun je om luchtondersteuning vragen zodat een groot gebouw automatisch in honderd stukken zal exploderen. Dit soort aanvallen zullen veel van je portemonnee vragen, zo zal het spel gelukkig niet té gemakkelijk worden.

Een hekelpunt is misschien dat we er snel op uitgekeken raken. Hoe tof het concept ook is en hoe tof de explosies mogen zijn, met maar 40 kleine missies in het verschiet blijven we sceptisch over de houdbaarheidsdatum. Bovendien richt de ontwikkelaar zich wel érg op de explosies, waardoor andere aspecten misschien wel helemaal buiten boord vallen! Daarnaast kennen we al zat games met destructieve omgevingen, denk bijvoorbeeld maar aan Red Faction, Battlefield: Bad Company, Crysis en Fracture.

Deze harde concurrentie heeft Pandemic goed in de oren geknoopt, want er zijn een aantal dingen waar World in Flames meer in floreert. Zo heeft de game een gigantisch aanbod van maar liefst 200 (!) voertuigen. Deze variëren van jeeps, sportauto’s tanks tot helikopters en vliegtuigen. Het stelen van deze voertuigen is trouwens niet meer zo simpel. Zodoende hebben ze minigames toegevoegd om het stelen iets uitdagender te maken. Er komt, nadat je op de actieknop hebt gedrukt, een schermpje waarbij je een knoppencombinatie goed moet zien te timen. Mislukt dit, dan word je door de bestuurder van het voertuig eraf gegooid en mag je het opnieuw proberen.

Het is belangrijk om voertuigen van mensen te stelen, want de wereld van World in Flames is gigantisch. Pandemic vertelde ons dat de omgeving acht bij acht kilometer groot is, waarbij je uiteraard niet gehinderd zult worden door lange laadtijden. Hoewel dit natuurlijk alleen maar mooi meegenomen is, kan ik mij voorstellen dat sommigen niet zitten te wachten op continu heen-en-weer-gereis. Daar heeft de ontwikkelaar gelukkig iets voor gevonden, namelijk een ‘fast travel’ knop zodat je gelijk bij je bestemming van de desbetreffende missie komt.

Een probleem hierop weer is dat de omgeving wellicht niet genoeg gevarieerd zal zijn. Een ontwikkelaar zou namelijk nooit zo een dergelijke optie in een game programmeren, als een gebied vol zat met plezierige bezigheden en boobytraps. Gelukkig heeft de ontwikkelaar daarentegen wel gedacht aan een multiplayer, want in World in Flames zal het mogelijk zijn om in een coöperatieve modus de boel onveilig te maken. Deze optie zal tevens naadloos worden geïntegreerd met de singleplayer zoals dat ook al in Crackdown aanwezig was. Dat maakt alles ineens een stuk interessanter!

Verwachting

In principe wordt Mercenaries 2: World in Flames mooier, groter en destructiever dan het origineel. De explosies zijn om je vingers bij af te likken, alhoewel ik enorm vrees voor de andere grafische aspecten. Daarnaast is het verhaal niet echt om over naar huis te schrijven, wat ook bij het origineel tot een groot minpunt werd gerekend. Daarentegen zal het natuurlijk wel hartstikke tof worden om met twee spelers steden onveilig te maken. Door de enorme wereld zal deze optie een verademing worden, maar over de singleplayer blijf ik sceptische gevoelens houden.