In het holst van de nacht ontwaakt Olle uit zijn slaap. Het bed naast hem is leeg. Zijn ouders hebben nog zo gewaarschuwd om niet ’s nachts het bos in te gaan, zelfs een sprookjesboek erover in de kamer gelegd, maar toch is zijn oudere zus uit het raam geklommen. Zij is iemand die naar avontuur snakt en het weerstaan van de roep van een wereld in maneschijn bleek te moeilijk voor haar. Het avontuur zelf echter ook…
Sprookachtig
In het begin lijkt alles picobello. Olle en Lillimor vinden een bijzondere, schijnende steen, die ze naar een wonderbaarlijke wereld brengt. Een wereld vol feeën, gigantische paddenstoelen en speelse gnomes. Terwijl je jouw ogen uitkijkt, vind je het ene na het andere mythische wezen of adembenemende uitzicht. Maar wanneer een troll in beeld komt, is het niet pracht en praal wat Lillimors adem wegneemt. Olle, die met meer geluk dan wijsheid weet te ontkomen, moet nu zijn zus proberen te redden in een wereld die niet zozeer de moderne versies, maar eerder de oorspronkelijke sprookjes volgt. Sprookjes waarin stoute kinderen werden gegeten, gemarteld, verminkt of veranderden in monsters. Gezellig.
In deze wereld is arme Olle geen ridder te paard of een uitverkorene held die de wereld komt redden. Hij is een klein kind met hooguit wat meer moed (of minder gezond verstand) dan gemiddeld en een glimmende steen die op momenten wel eens van pas wil komen. Bramble is dan ook geen action-adventure, waarin je mythische wezens neermaait, maar een duistere puzzle platformer van hetzelfde soort als Limbo of Little Nightmares.
Geduld is een schone zaak
Dit betekent dat je de meeste confrontaties doorstaat door ze te ontlopen. Zoekt een troll je in het bos? Blijf dan uit het licht van zijn lantaarn terwijl je van schuilplek naar schuilplek rent. Zombies zijn nogal dom dus daar kun je omheen sluipen en wezens in het water kun je enkel snel voorbij zwemmen. Er zijn een handjevol klassieke confrontaties, maar deze zijn voorbehouden aan de meest bekende monsters uit Nordische folklore.
Wat Bramble sterk maakt, is dat het je niet voortdurend met dit soort wezens bombardeert. Net zoals in het begin van de game, heeft het spel meer dan voldoende momenten waarop je niet in gevaar bent. Waarop je enige vrees misspringen bij het platformen is en je jouw ogen de kost kunt geven in een wereld die niet zou misstaan in het sprookjesbos van de Efteling. Dit contrast, dat soms geleidelijk komt en soms plotseling omslaat, zorgt ervoor dat beiden beter uit de verf komen, al komt de nadruk steeds meer op de duistere zijde te liggen eens je vordert in het verhaal. Een nogal kort verhaal bovendien.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie