Echochrome

De kunstwereld staat bol van de verschillende stromingen. Je hebt modern, abstract, en noem maar op. Ieder heeft hierin zijn eigen voorkeur, maar er zijn gevallen die vrijwel ieder bijzonder vindt. Neem nou de kunstenaar Escher, bekend om zijn spelingen met het onmogelijke en perspectief. Laat het laatst genoemde nou precies de essentie zijn in de hier beschouwde game. Echochrome haalt het creatiefste in je naar boven!

Echochrome is een puzzelspel zoals je ze nog nooit eerder gespeeld hebt. Om dit te verklaren benaderen we eerst de essentie van het spel. Het doel is in een level, bestaande uit balken, gaten en trappen, alle schaduwfiguren te verzamelen. Om dit te bewerkstelligen krijg jij de beschikking over een houten figuur, die heen en weer loopt over het parkoer. Maar de enige invloed die jij op dit figuur hebt, is de snelheid waarmee hij loopt. Wanneer je de schaduwfiguren wilt verzamelen zul je echter stuiten op gaten tussen de balken waar je niet overheen komt. Hier komt echter dé troef van het spel: wanneer je het beeld zo draait door middel van de schouderknoppen, dat de twee losstaande stukken op elkaar lijken aan te sluiten, zal het houten figuur hier ook daadwerkelijk overheen lopen. Dit is slechts één van de meerdere manieren op dat soort obstakels te overbruggen.

Naast het laten aansluiten van twee balken is het namelijk ook mogelijk om het spel de ‘indruk’ te geven dat een balk lager hangt dan een andere, waardoor het personage op de lager liggende balk zal vallen, terwijl dat normaal gezien nooit zou kunnen. Dankzij deze verschillende manieren is het namelijk mogelijk om levels op steeds andere manieren uit te spelen. Daarnaast is het ook een uitdaging om in elk level je tijd telkens aan te scherpen. Dit verhoogt de replaywaarde aanzienlijk. Een kanttekening moet helaas ook geplaatst worden op deze levels. Soms moet je namelijk zo spastisch reageren dat een verplaatsing van balk naar balk elk onnatuurlijk overkomt, terwijl je toch echt verwachtte naar een andere balk over te springen.

Gelukkig komen deze gevallen slechts enkele malen voor, en sluit je het gros van de levels met een zelfvoldaan gevoel af. En gelukkig zal dit gevoel je vaak genoeg overkomen, aangezien het spel in beginsel bijna 100 levels kent, mocht dit niet volstaan, dan kan je zelf meer levels maken in de Canvas-modus. Een bijkomende factor is de fijne moeilijkheidsgraad, die voor ieder de juiste uitdaging kent. Je speelt namelijk tegen een niet zichtbare klok en zodra je het beeld ook maar een beetje scheef hebt, zal je figuur naar beneden donderen, in de eeuwige leegte.

En het is dan ook letterlijk leeg, want het spel is grafisch gezien erg kaal aangekleed. Slechts zwart en wit zullen het beeld sieren en naast het zwevende level is er alleen maar een witte leegte om je heen te zien. Gelukkig past dit enorm goed bij dit spel en word je niet afgeleid door details op de achtergrond. Het spel krijgt zelfs nog meer sfeer door de prachtige vioolmuziek, die rustig op de achtergrond doorspeelt, in welke benauwde situatie je ook verkeert.

Natuurlijk is het spel niet slechts rozengeur en maneschijn. De tijdslimiet wordt steeds frustrerender naarmate je vordert in de levels. Zoals al eerder werd genoemd zijn de uitkomsten niet altijd even logisch, al werkt het spel verder wel uitmuntend. Deze punten zijn slechts een paar smetjes op een mooie, originele game.

Echochrome is een van de meest originele titels van de afgelopen tijd. Dit concept is nog nooit eerder zo gebruikt in een spel en is ook erg goed uitgewerkt. De kale omgevingen geven Echochrome juist sfeer en de muziek begeleidt het geheel met de juiste toon. Het enorme aantal levels geven je genoeg uitdaging en het is ook nog eens mogelijk om dit aantal uit te breiden met de Canvas-modus. Helaas werken sommige trucks iets anders dan natuurlijk is. De tijdslimiet maak het spel in de eerste helft uitdagender, maar wordt later nogal frustrerend.