Name: Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake review
Item: Fatal Frame II: Crimson Butterfly Remake
Rating: 75

Het verhaal volgt de tweelingzussen Mio en Mayu, die verstrikt raken in een verlaten dorp, bevolkt door wraakzuchtige geesten. Om te ontsnappen, moeten ze de duistere geschiedenis van de plek ontrafelen. En die geschiedenis is allesbehalve prettig. Het dorp zelf is eigenlijk één van de sterkste personages in het spel, met een tragisch verleden dat je stukje bij beetje blootlegt naarmate je verder geraakt. Het vertellen gebeurt via de omgeving, via gevonden documenten en via de architectuur van het dorp zelf. Dit is iets wat deze serie altijd bijzonder goed heeft gedaan.

De remake voegt nieuwe locaties en verhaalstukjes toe die verder bouwen op de lore en setting van het verhaal. Ik moest dat zelf even opzoeken om te bevestigen wat nieuw is, want de toevoegingen voelen zo organisch aan dat je ze nooit als achteraf ingeplakte extra content ervaart. De extra eindes die werden toegevoegd, vind ik echter weinig toevoegen tenzij je echt nood had als speler aan een een type einde dat je niet gaat vinden in het origineel.

Handjes vasthouden is mijn favoriete mechanic van dit jaar

Een van de nieuwe toevoegingen die mij het meest verraste, is simpelweg de mogelijkheid om Mayu bij de hand te nemen. Het klinkt een beetje banaal als mechanic, maar het doet twee dingen tegelijk. Het versterkt de emotionele band tussen de zussen en past heel sterk in de thema van het spel en het heeft ook een praktische functie. Je health regenereert namelijk wanneer je haar hand vasthoudt, wat de game net iets moderner maakt. Ik had nooit gedacht dat handjes vasthouden in een horrorspel mij iets zou doen, maar hier zijn we dan.

Mayu volgt je overigens door het hele spel net als in het origineel en dat beschermingsinstinct dat het spel bij je opwekt, is een knap staaltje game design. Je wil haar beschermen. Niet omdat het spel je dat oplegt via een mechanic, maar omdat je met het verhaal meeleeft en weet wat er op het spel staat.

De Camera Obscura

Je enige wapen in het hele spel is de Camera Obscura. Een fotografisch apparaat dat geesten zichtbaar maakt en ze kan uitschakelen. Het werkt als een soort exorcisme met een filmrolletje. De camera brengt in het verhaal ook een gevaar met zich mee, want geesten kunnen via de lens jou bezitten.

Het vechtsysteem draait om timing en positionering. Verschillende filmrolletjes doen verschillende hoeveelheden schade en je wacht het beste tot een geest in focus is voor maximale effectiviteit. Wacht je tot het allerlaatste moment, de fatal frame, dan pak je extra schade mee. Nieuw in deze remake is een willpower-meter die als stamina-systeem dient en daarbij hoort ook een ontwijkende beweging. De geesten zijn ook een stuk agressiever dan voorheen en ze regeneren zelfs gezondheid als je ze pissed off maakt.

Combat is hierdoor actievoller dan in het origineel, wat een dubbelzijdig zwaard bleek. Een deel van de spelers vond het te vervelend en moeilijker, waardoor de developer de moeilijkheidsgraad naderhand bijstelde via een patch. Ik zit zelf ook niet helemaal op één lijn met mezelf over welke versie ik beter vind. Combat was nooit het sterkste onderdeel van de serie, maar het had wel een heel eigen creepy kwaliteit. Geesten bekijken door het beperkte camerakader is van nature al beangstigend. De nieuwe richting maakt het iets boeiender als systeem, maar dat oorspronkelijke gevoel van kwetsbaarheid raak je wel een beetje kwijt.

Sfeer boven gore

Wat deze remake echt doet schitteren, is de atmosfeer. Dit is geen horror die je angst aanjaagt via schokeffecten of expliciete gore. De game leunt sterk op de Japanse horrortraditie, waarbij de angst zit in wat je net niet ziet, in wat geïmpliceerd wordt en in de ziekelijke stilte van een verlaten dorp dat eigenlijk allesbehalve leeg is. De remake verbetert die sfeer tegenover vorige versies. Ikzelf vind het verkennen en ontrafelen van het verhaal persoonlijk het sterkste aspect van het spel en in dat opzicht blinkt deze remake helemaal uit.

PC first?

Dan komen we bij de technische kant van de zaak en die is iets minder rooskleurig voor console-spelers. Ik ontving de game initieel op PS5 voor review, maar de versie op PS5, PS5 Pro en beide Xbox-varianten draaien begrends op 30FPS. Er is geen performance-modus voor hardware waar dat zou moeten. Bovendien zat er bij de lancering een cinematische ruisfilter over het volledige beeld op consoles, terwijl PC en Switch die niet hadden. Dat is via een patch opgelost en je kan het nu uitschakelen, maar het was een vreemde beslissing om überhaupt te lanceren met die filter op een aantal platformen.

Uiteindelijk ben ik naar Steam overgestapt en daar is de ervaring merkbaar beter. Je hebt een 60FPS-optie, uitgebreide grafische instellingen, DLSS- en FSR-ondersteuning en allerlei opties die ik niet verwacht in een PC port van een console-titel. Dit is echt een bizar fenomeen en een teleurstelling voor eigenaars van de krachtigere consoles. Ik hoop oprecht dat de ontwikkelaars dit aanpakken en de consoleversies verdere liefde geven, want de game verdient betere technische prestaties dan het momenteel biedt op die platformen.

Conclusie:

Fatal Frame 2: Crimson Butterfly Remake is een van de meest betere horror remakes van het moment, die zowel fans van het origineel als nieuwkomers iets te bieden heeft dankzij de nieuwe verhaalstukjes. De verbeterde sfeer en de genuanceerde aanpassingen aan het vechtsysteem zijn welkom. Als je echter van plan bent om de game op console te spelen, wil je misschien geduld oefenen tot er misschien patches beschikbaar zijn, want op PC ben je op dit moment duidelijk beter af.