Fracture

Dankzij het hoge shooter-gehalte in de eenentwintigste eeuw denk je dat we meer van deze standaard games kunnen missen als kiespijn. Maar daar heeft Day 1 Studios wat op bedacht. Ze brengen Fracture op de markt, een game die zich moet onderscheiden van de rest. Een third-person shooter met wapens waarmee je de omgeving naar jouw hand kan zetten? Klinkt interessant. Nu de uitwerking nog en de missie is voltooid.

Het futuristische verhaaltje van Fracture speelt zich af in de tweeëntwintigste eeuw. De aarde wordt geteisterd door de opwarming van de aarde, met als gevolg het scheiden van de west- en oostkust van de VS door een grote watermassa. Zo ontstaat de Atlantische Alliance aan het oosten en de Republiek van Pacifica aan het westen, waardoor beide kanten hun eigen unieke technologieën hebben. Ze leven verder vredig naast elkaar, totdat de leider van de Pacifische groep, ‘generaal Nathan Sheridan’ de macht wil grijpen. Deze baardaap in zijn apenpakje is weer een typisch voorbeeld van een standaard ‘bad guy’ die je in een matige game zoals Fracture zou verwachten.

Want Fracture is matig. Het banale verhaal kan op geen moment boeien. Als supersoldaat ‘Jet Brody’ moet je de wereld redden van één of andere psychopaat die zo lijkt weggelopen te zijn uit de gemiddelde B-film. In de game ga je meestal in je eentje op pad om de Pacificans naar de ondergang te leiden. Je krijgt tips en bevelen te verwerken van een generaal die van een afstandje toekijkt hoe jij het vuile werk opknapt. Na een tijdje begint die gast je op de zenuwen te werken, zodat de frustratiegraad alleen maar toeneemt. En hier faalt deze titel. Net wanneer je Fracture bijna leuk begint te vinden (met de nadruk op bijna), wordt je gameavondje verpest door irritaties.

De game begint met een rustige tutorial (geniet ervan want deze momenten zijn zeldzaam). Wat volgt is een ongeveer acht uur durend avontuur waarbij honderden opgefokte groengele vijanden jou het leven zuur willen maken. Dat lukt ze aardig, want dankzij hun grote aantallen en het ontbreken van enige alliantie, heb je het gevoel dat je een oorlog in je eentje voert. Een virtuele oorlog die je frustreert doordat de game een aantal serieuze gebreken kent.

Je wordt constant aangevallen vanuit elke mogelijke hoek. Je zal dus je tempo moeten aanpassen, anders zal je niet ver komen. De AI van de vijanden is bedroevend slecht, maar dankzij hun grote incasseringsvermogen leveren ze toch problemen op. Aangezien je maar twee wapens kan dragen, ben je steeds genoodzaakt om nieuwe ammunitie te zoeken of desnoods van wapen te wisselen. Daarbovenop krijg je granaten letterlijk in je schoot geworpen (wat tevens een vaak voorkomend verschijnsel is). Als een idioot door de levels rennen is hier een noodzaak.

Gelukkig maken ze in de toekomst gebruik van wapens die een stuk sneller werken dan graafmachines. Met de bovenste schouderknoppen vervorm je het natuurlijke terrein van laag naar hoog of andersom. Een leuke toevoeging, maar meer is het ook niet. Wel ben je verplicht het te gebruiken. Je kan jezelf bijvoorbeeld dekking geven door de grond te verhogen. Ook moet je puzzels oplossen die allerminst uitdagend zijn, want meestal is de grond verhogen of verlagen de enige oplossing. Een spoor van grondvervorming achter laten waar de mollen jaloers op zouden zijn, behoort dan wel tot de mogelijkheid, maar meer variatie is niet aanwezig. En dat is jammer. Er had zeker meer in gezeten.

Fracture doet het op gebied van wapens wel een stuk beter. Ongeveer een dozijn aan speeltjes en vier typen granaten vormen het arsenaal aan wapens die je tot je beschikking krijgt. Zo heb je een wapen die bij inslag alle losse objecten naar zich toetrekt. Dit vormt een zeldzaam hoogtepuntje wanneer vijanden worden verpletterd door rotsen om vervolgens na een explosie twintig meter verderop een harde landing te maken. Vijanden kunnen ook sneu aan hun einde komen wanneer jij de grond verhoogt tot het plafond. Helaas zal dat soms ook bij jou gebeuren (al dan niet door jezelf).

Indrukwekkende momenten komen helaas maar weinig voor. Saaie omgevingen en vijanden maken van deze game een sfeerloos futuristisch avontuur. Vooral omdat het grafisch niet verder dan de middenmoot komt. Het geluid valt ook niet erg op vanwege de slecht klinkende wapens en waardeloze voice-acting. Enkel de meest voorkomende track in de game is memorabel genoeg om verdraagbaar voor je oren te zijn. Maar verder is het een vrij onopvallende prestatie van Day 1 Studios en LucasArts.

Na de singleplayer campaign (die je waarschijnlijk niet eens helemaal uit zal spelen) blijft er nog de multiplayer voor twaalf man over. De standaard modi zoals capture the flag en deathmatch zijn zoals gewoonlijk aanwezig. Helaas heb ik ze niet uit kunnen testen, omdat er gewoon bijna niemand online is. Als je geluk hebt zit je in een potje met drie andere mensen. Bespaar je dus de moeite en probeer niet online te gaan met Fracture. Het scheelt je alleen nog meer irritaties.

Conclusie
In natuurkundige taal betekent Fracture een scheiding van een materiaal in twee of meer stukken. Na Fracture zal je waarschijnlijk de neiging hebben om de game in stukken te breken. Fracture is saai en frustrerend. De game is echter nog net het huren waard vanwege de leuke wapens en interactie met de omgeving. Maar voor kwaliteit ben je beter af met soortgelijke shooters zoals Gears of War, Halo of Killzone. Missie gefaald voor Day 1 Studios en LucasArts.