God of War: Sons of Sparta

Zoals in elke God of War game stap je in de sandalen van Kratos. Dit keer doe je dat als een hele jonge Kratos. De game is eigenlijk een prequel op de hele franchise. Samen met je broer Deimos ga je op avontuur in Sparta. Dit doe je aan de hand van een oudere Kratos die als verteller fungeert. Kratos vertelt een verhaal over zijn jeugd aan zijn dochter Calliope. Wat direct opvalt, is dat de jeugdige Kratos nu nog een rotsvast vertrouwen heeft in de goden van Olympus. We weten allemaal dat dat vertrouwen inmiddels niet zo groot meer is. In Sons of Sparta zie je dat vertrouwen al stukje bij beetje afbrokkelen. De game gaat dieper in op de band tussen Deimos en Kratos en hoe deze gesmeed wordt. Het hoofdverhaal van de game is de vermissing van één van de cadetten van de Agoge waar Deimos en Kratos trainen voor Sparta ("For sparta!"). Ze besluiten hem te gaan zoeken en van daaruit wordt het verhaal verder verteld. Dit verhaal steekt goed in elkaar, maar is toch wel wat minder diep dan de laatste twee God of War games die echt wat meer episch waren en een stuk memorabeler. Dat haalt niet weg dat er voldoende vermaak en, eerlijk gezegd, ook voldoende cringe in het verhaal zit.

Als je verwacht dat de Sons of Sparta er net zo uit zal zien als de twee voorgaande games uit de serie, dan kom je er bedrogen uit. De stijl van Sons of Sparta in compleet anders. De game ziet eruit alsof deze rechtstreeks van de Super Nintendo afkomt, maar dan wel erg gedetailleerd. Dit is echt een typische artstyle die je haat of liefhebt. Er is eigenlijk geen middenweg. Ikzelf ben van 1981 en kan de stijl wel waarderen, maar ik kan ook begrijpen dat de jongere generatie gamers deze game wat minder snel op zullen pakken. Echter, als je door die stijl heen kijkt en de details onder de loep neemt, dan zie je dat er echt heel veel werk is gestopt in die details. Kijk maar eens naar het stromende water. Het blijft "pixels kijken", maar dan wel op het allerhoogste niveau! Dit soort details zou een Super Nintendo of zelfs een Nintendo 64 niet aangekund hebben. Qua geluid is er ook echt niets op aan te merken. Het is niet zo "bombastisch" en "rauw" als in God of War en God of War: Ragnarök, maar alles past wel erg goed in elkaar. Zeker wanneer je het combineert met de eerder genoemde artstyle.

Het verhaal is in orde, net als het het geluid en de looks, maar een God of War game staat of valt vooral met de gameplay. En laat ik je alvast zeggen dat dat ook echt ruim voldoende is. Het vechten doe je vooral je met je speer en het verdedigen doe je met een schild. Je hebt een lichte aanval en een zware aanval, en daarmee heb je de basis al te pakken. Je ontvangt na verloop van tijd meer en meer tools en natuurlijk kun je je speer en je schild upgraden met nieuwe en betere krachten en nieuwe moves, zoals bijvoorbeeld een double jump. Aangezien de game een Metroidvania is (wat de vorige twee games in zekere zin ook waren) zul je in het begin weinig bewegingsvrijheid hebben dankzij geblokkeerde paden, te hoog geplaatste schatkisten en platformen waar je simpelweg niet hoog genoeg voor kunt springen. De tools om deze dingen wel te bereiken worden je later, naarmate je verder komt, aangereikt, waardoor je naast nieuwe gameplay-opties, ook nieuwe gebieden kunt verkennen. En geloof me, er is een hoop te verkennen en te doen in Sons of Sparta. Zo kun je je natuurlijk alleen bezig houden met het hoofdverhaal van de vermissing, maar er zijn ook talloze andere uitdagingen en sidequests te vinden.

Je vind door de spelwereld heen meerdere plekken waar je de game kunt opslaan. Dit kan dus niet op willekeurige plekken, maar alleen op vastgestelde locaties. Op deze locaties kun je ook nieuwe skills leren en je wapens verbeteren. Natuurlijk kun je ook tijdens het spelen deze opties raadplegen, maar aanpassen dient echt op die vastgestelde plekken te gebeuren.

Tot zover niets dan lof, maar in tegenstelling tot de vorige twee games is God of War: Sons of Sparta zeker niet geheel bug-vrij. Ik heb al meerdere keren meegemaakt dat ik letterlijk vast kwam te zitten en niet meer weg kon komen. Helaas was dat ruim een kwartier nadat ik de game voor het laatst gesaved had. Ik kon alleen nog maar de game afsluiten en opnieuw laden, waardoor ik een kwartier aan progressie kwijt was. Niet heel veel, maar stel je voor dat zoiets gebeurd als je een uur lang bezig bent. In mij geval was dat bij een hond in je agoge die je kon aaien en deze hond volgde je daarna een beetje, maar hij zette mij vast tussen een muur en zichzelf. Met geen mogelijkheid kon ik loskomen. Natuurlijk heb ik daarna de hond nooit meer aangeraakt, zonder dat ik zeker was dat er geen muur in de buurt was.

God of War: Sons of Sparta is dankzij zijn unieke stijl een vreemde eend in de bijt. De stijl ligt je of ligt je totaal niet. Als je daar doorheen kan kijken dan staat je een hele leuke Metroidvania platformer te wachten met meer dan voldoende content. Inmiddels is er zelfs gratis content bijgekomen. Daarnaast kun je zoals gisteren bekend werd gemaakt op de blog van PlayStation de co-op al unlocken voordat je de game hebt uitgespeeld. Deze roguelike gamemode kun je ook solo spelen. Zelf heb ik deze nieuwe content nog niet gespeeld, maar aangezien ik toch wel een roguelike-liefhebber ben, gaat dat echt wel gebeuren. Het is moeilijk om een doelgroep te vinden waar ik deze game voor kan aanraden, maar zoek je een diepgaande metroidvania met een unieke artstyle of ben je gewoon fan van God of War, dan is deze game echt iets voor jou!