Verhaal
Zoals in elke God of War game stap je in de sandalen van Kratos. Dit keer doe je dat als een hele jonge Kratos. De game is eigenlijk een prequel op de hele franchise. Samen met je broer Deimos ga je op avontuur in Sparta. Dit doe je aan de hand van een oudere Kratos die als verteller fungeert. Kratos vertelt een verhaal over zijn jeugd aan zijn dochter Calliope. Wat direct opvalt, is dat de jeugdige Kratos nu nog een rotsvast vertrouwen heeft in de goden van Olympus. We weten allemaal dat dat vertrouwen inmiddels niet zo groot meer is. In Sons of Sparta zie je dat vertrouwen al stukje bij beetje afbrokkelen. De game gaat dieper in op de band tussen Deimos en Kratos en hoe deze gesmeed wordt. Het hoofdverhaal van de game is de vermissing van één van de cadetten van de Agoge waar Deimos en Kratos trainen voor Sparta ("For sparta!"). Ze besluiten hem te gaan zoeken en van daaruit wordt het verhaal verder verteld. Dit verhaal steekt goed in elkaar, maar is toch wel wat minder diep dan de laatste twee God of War games die echt wat meer episch waren en een stuk memorabeler. Dat haalt niet weg dat er voldoende vermaak en, eerlijk gezegd, ook voldoende cringe in het verhaal zit.

Grafisch en audio
Als je verwacht dat de Sons of Sparta er net zo uit zal zien als de twee voorgaande games uit de serie, dan kom je er bedrogen uit. De stijl van Sons of Sparta in compleet anders. De game ziet eruit alsof deze rechtstreeks van de Super Nintendo afkomt, maar dan wel erg gedetailleerd. Dit is echt een typische artstyle die je haat of liefhebt. Er is eigenlijk geen middenweg. Ikzelf ben van 1981 en kan de stijl wel waarderen, maar ik kan ook begrijpen dat de jongere generatie gamers deze game wat minder snel op zullen pakken. Echter, als je door die stijl heen kijkt en de details onder de loep neemt, dan zie je dat er echt heel veel werk is gestopt in die details. Kijk maar eens naar het stromende water. Het blijft "pixels kijken", maar dan wel op het allerhoogste niveau! Dit soort details zou een Super Nintendo of zelfs een Nintendo 64 niet aangekund hebben. Qua geluid is er ook echt niets op aan te merken. Het is niet zo "bombastisch" en "rauw" als in God of War en God of War: Ragnarök, maar alles past wel erg goed in elkaar. Zeker wanneer je het combineert met de eerder genoemde artstyle.










Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie