Guitar Hero

Iedereen heeft zo wel een droomberoep dat hij/zij wil uitoefenen. Beroepen als soldaat, piloot of zelfs dokter kan je tegenwoordig perfect ervaren dankzij het gamen. Tot nu toe kon je nog niet weten hoe het moet zijn om voor 100.000 man als rockgod de ene solo na de andere uit je gitaar te wringen. Guitar Hero brengt hier verandering in. Hou je vast voor een snelcursus: hoe speel ik een volledige zaal plat met een gitaar?

Gitaar spelen is nog nooit zo gemakkelijk geweest. De Guitar Hero SG Controller bestaat uit 5 fretten, een Strum Bar en een Whammy Bar. Op het scherm zien je een quasi oneindig lange hals van een gitaar en daarop verschijnen verschillende knoppen, met net dezelfde kleuren als de fretten. Eens die onderaan het beeld passeren moet je de gepaste fret indrukken en de Strum Bar gebruiken (net zoals in het echt). Bij langere noten moet je de fret ingedrukt houden. Hierbij kan je de Whammy Bar gebruiken om die lange noten te vervormen om zo jouw eigen effecten te vormen. Kan je genoeg noten in stervorm correct spelen dan vult jouw energiemeter en moet je de gitaar verticaal houden. Dan ga je in een soort extase en het publiek zal je hierin snel volgen. Hoe eenvoudig dit ook klinkt, gemakkelijk is het niet (ondanks de prima tutorial).

Qua spelmodes kan Guitar Hero zich niet onderscheiden van andere muziekgames. Naast de Quick Play en de Multiplayer heb je vooral de Career Mode die de kern van het spel vormt. Deze is onderverdeeld in 4 moeilijkheidsgraden. Op Easy is het de bedoeling om kennis te maken met alle functies van de gitaarcontroller (je gebruikt maximum 3 fretten). De songs zijn onderverdeeld in 5 groepen gaande van heel eenvoudig tot al iets moeilijker. Deze mode zou voor niemand een probleem mogen vormen. Harmonix rekent er echter op dat de meeste mensen zich hierna aan de Medium moeilijkheidsgraad wagen wat de echte Career Mode inhoudt.

Op deze moeilijkheidsgraad moet je ook gebruik maken van de vierde fret op jouw gitaarcontroller. Hierdoor stijgt de moeilijkheidsgraad in één klap naar een vrij hoog niveau. De noten passeren veel sneller en het zijn er ook ronduit meer. Om alles te kunnen uitspelen, zal je veel moeten oefenen. Om dit te compenseren krijg je de mogelijkheid om de Unlock Shop te gebruiken. Nadat je een nummer gespeeld hebt, zal jouw optreden beoordeeld worden door een plaatselijke krant. Je krijgt een score op 5 en deze bepaalt hoeveel geld je verdient (op Easy kan je dit niet). Met dit zuurverdiende geld kan je video’s, liedjes, personages en zelfs nieuwe gitaren kopen.

Je hebt oorspronkelijk de keuze uit 6 personages die alle stereotypes vertegenwoordigen. Zo heb je Axel Steel, de stoere oerrocker, Clive Winston, duidelijk geïnspireerd op The Beatles, of Judy Nails, een Avril Lavigne, look-a-like. Ook qua gitaren kan je er een boel unlocken en deze kan je dan weer versieren met een aantal mooie skins, zoals bijvoorbeeld een gitaar met hippiekleuren. Sommige hiervan zijn gebaseerd op de gitaren van echte rocklegendes als James Hetfield van Metallica.

Dat Guitar Hero rond de gameplay draait zal ondertussen wel al duidelijk zijn. Dit wil niet zeggen dat de grafische en audiovisuele aspecten verwaarloosd zijn. Alle menu’s doen een verdienstelijke poging om de clichés van de rockwereld nog te versterken. Vooral de laadschermen zijn soms hilarisch. Zo zal het laadscherm opgefleurd worden met adviezen zoals: “Don’t let your drummer handle the money!”. De concerten zelf zien er goed uit en alle personages hebben hun unieke cartooneske stijl. Het enige spijtige is dat jouw personage ook verder speelt, zelfs al ga je compleet de mist in en heb je een lange noot (die bijvoorbeeld een solo voorstelt) gemist. Je hoort dan de gitaar (uiteraard) niet spelen, maar jouw personage headbangt en tokkelt maar verder.

De muziek is vanzelfsprekend, samen met de gameplay het belangrijkste element van Guitar Hero, en hier is het gevoel echter dubbel. De bekende songs zijn stuk voor stuk rockklassiekers van o.a. Ozzy Osbourne (Bark at the Moon), Mötörhead (Ace of Spades), ZZ Top (Sharp Dressed Man) of Queen (Killer Queen). Deze worden aangevuld met hedendaagse nummers als “No One Knows” van Queens of the Stones Age of “Take Me Out” van Franz Ferdinand. Naast deze bekende nummers kan je ook een aantal nummers unlocken, maar deze stellen echter weinig voor. Ze bevatten duidelijk minder solo’s en kwalitatief zijn ze ook minder sterk. De nummerkeuze lijkt vooral gericht te zijn op echte rockliefhebbers en mensen die de rockmuziek uit de jaren ’80 meegemaakt hebben. Jongere gamers zullen het misschien moeilijk krijgen omdat ze de nummers (en hun structuur) te weinig kennen.

Guitar Hero heeft natuurlijk ook z’n slechte kanten. Eerst en vooral is de Career Mode vrij kort. Eens je de controls in de vingers hebt zal je al snel door de Easy- en Medium moeilijkheidsgraad vliegen. Op Hard (die de vijfde fret introduceert) zullen de vingers van alle niet-gitaristen in de knoop slaan. De leercurve wordt dan plots heel steil. Wie dit spel op Expert kan uitspelen, mag zich een heuse gitaargod noemen, want het spel wordt dan quasi onmogelijk. Ook het aantal nummers is te beperkt om de aandacht lang genoeg op deze game te bevestigen. In totaal zijn er zo'n 30 bekende rock songs, aangevuld met 20 onbekende. Aangezien deze nobele onbekenden niet veel voorstellen, waren een tiental bekende nummers extra meer dan welkom geweest. De Multiplayer Mode is op zich wel een leuk idee. Beide gitaristen wisselen elkaar af tijdens het spelen van het nummer.

In de praktijk is dit echter anders. Aangezien het kopen van een tweede gitaarcontroller een dure aangelegenheid is, zal de ene persoon het met de gewone controller moeten stellen. Dit haalt al het plezier uit deze game, want de volledige game draait om het spelen mét de gitaarcontroller. Het logisch gevolg is dat men gewoon de Quick Play Mode zal spelen in plaats van de Multiplayer. Ook het publiek zelf had wat beter gemogen, want ze doen niet meer dan samen op en neer springen, te juichen of je uit te jouwen.

Conclusie

Guitar Hero is dé game waar veel rockliefhebbers op gewacht hebben. Je krijgt de kans om aan de levende lijve te ondervinden hoe het voelt om een solo uit een gitaar te persen. Ook de songkeuze zit goed, al hadden het er wat meer kunnen zijn. Deze game is enkel leuk als je het met een gitaarcontroller speelt, zonder die controller is het niks nieuws of speciaals. Ondanks de steile leercurve is het een ideale game om jouw niet-gamende vrienden toch eens kennis te laten maken met de mogelijkheden van de Playstation 2!