Toen ik aan de slag ging met deze tite,l ben ik begonnen met het in mijn eentje te spelen. Al snel wilde ik het echter co-op gaan spelen, maar toen kwam ik er al snel achter dat er nog geen andere spelers online actief waren. Gezien dit een relatief kleine titel is en ik het speelde voor release, is dat geen al te grote verrassing. Om deze reden heb ik Sil weten over te halen om het spel samen met mij te gaan recenseren. Deze recensie is, zoals je vanaf nu zult merken, daarom iets anders ingestoken dan normaal.
Wat waren je verwachtingen bij Hypercharge Unboxed?
Stefan: Mijn verwachtingen bij deze titel van Digital Cybercherries was dat het vooral een vermakelijke titel is om samen met vrienden te spelen. De campaign leek mij met uitstek iets dat zich leende voor de co-op-ervaring. De “normale” multiplayer leek mij niet meer dan de zoveelste shooter en daar verwachtte ik dan ook niet te veel van.
Sil: Ik had er in de basis eigenlijk maar weinig verwachtingen van tot de vraag van Stefan kwam. Maar kijkende naar de persmails en de screenshots, dacht ik zoiets te krijgen als Orcs Must Die! met speelgoed, gecombineerd met de oude Army Men-titels.
Sluiten deze verwachtingen aan bij je daadwerkelijke ervaring?
Stefan: Wat betreft de “normale” multiplayer zat ik eigenlijk wel goed. Het is een van de vele shooters, maar deze wist mij niet heel erg te bekoren. Als we kijken naar de co-op-ervaring, dan is het voor mij vooral uitgedraaid op een teleurstelling. De reden? Die lees je een beetje verderop in deze recensie.
Sil: Nee, totaal niet. De tower defense-aspecten zijn basaal, de fun factor van speelgoed slecht gebruikt en er zijn bizarre dingen die ik niet zag aankomen en in zijn geheel niet kan waarderen. Maar de details zijn inderdaad voor later.
Hoe is de campaign (en diens verhaal) je bevallen?
Stefan: Het verhaal van de campaign… welk verhaal? Eigenlijk wordt in twee minuten een kort verhaaltje verteld waarom we hier zijn en waar we vandaan komen. Het kent geen diepgang en het vertelt ons eigenlijk niet heel veel. Dat vind ik opzich niet storend, want ik speelde de campaign vooral niet voor het verhaal, maar zoals eerder benoemd voor de co-op modus.
De co-op modus viel me echter ook tegen, maar dat heeft vooral te maken met het lange wachten. Tussen elke ronde heb je vijf minuten om je verdediging te verbeteren, maar dat is behoorlijk lang, want zoveel is er niet te doen.
Na die vijf minuten komt er een wave, om daarna hetzelfde te herhalen. Die wave was echter ongeacht het gekozen niveau een peace of cake. Op geen enkel moment hadden Sil en ik moeite met de vijanden en ook toen ik het in de singleplayer mode probeerde, was er geen enkel moment paniek. De tegenstanders werden stuk voor stuk in een rap tempo om zeep geholpen.
Sil: Ik ben het niet met je eens dat er niets te doen was. Immers krijg je bij elke sessie aanvullende doelen naast het beschermen van een paar toren. Verzamel alle muntjes in het level, maak gewaagde sprongen, zoek de plekken waar je een sticker kunt plakken. Van dat soort ongein. Wat je hier zal missen, is iets wat ook maar iets te maken heeft met schieten óf torens verdedigen. Hypercharge weet duidelijk niet wat het wil zijn, want tussen de golven door is het een miserabele 3D platformer en collectathon, welke zelfs puur als bezigheidstherapie niet weet te vermaken. Net als het schieten en het tower defense-stukje is het allemaal gewoon niet goed uitgewerkt, met secties die vereisen dat je extreem precieze sprongen maakt in een game die niet controls biedt die hierbij passen. Er was dus genoeg te doen, maar als je zoekt naar iets vermakelijks, ga je inderdaad weinig vinden.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie