Keeper begint met een vogel die achterna wordt gezeten door een zwerm van kleine zwarte wezens. In een poging om te ontkomen aan dit ogenschijnlijke gevaar van terminale proporties, landt ze op een vuurtoren, welke met diens licht de wezens weet te verdrijven…en vervolgens aan de wandel gaat met zijn nieuw verworven pootjes. Waarom? Wie zal het zeggen. Waarheen? Joost mag het weten. Keeper volgt de filosofie van show, don’t tell en beperkt tekst tot twee plekken: de trophy-omschrijvingen en de button prompts in de eerste paar minuten.
Keeper
Een reis waarvoor woorden tekortschieten

Toen bekend werd gemaakt dat XBOX afstand zou doen van Double Fine, was de verontwaardiging van gamers groot. Ook mijn eerste reactie was er een van totaal onbegrip, tot ik erover na ging denken. Het recent verschenen Kiln vond ik persoonlijk ook niet zo veel aan en de laatste Double Fine-titel die ik daarvoor had gespeeld, was de originele Psychonauts. Allicht was er dus goede reden om de wegen te laten scheiden? De PlayStation 5 release van Keeper gaf me het perfecte excuus om dit te onderzoeken.







Reacties (6)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie